اشعار

يک نظر بر خواهر خود از وفا كن ياحسين            الـتـفـاتی بر من غـم‌مـبـتـلا كن ياحـسين

دو بلاگـردان حضور حضرتت آورده‌ام            اين دو گـُل را راهی دشت بلاكن يا حسين

ديشب از درگاه حق، فيض شهادت خواستند            بهر خواهر زاده‌گان خود دعا كن ياحسين

كودك شیرخوارۀ خود را مبـر سوی مـنا            اين دو اسماعيل را اوّل فدا كن يا حسين

تا كه عطرآگين شود گـلزار سبز زينبت            اين دو گل را در منای خود رها كن ياحسين

با قـبول هـديـه‌های بـوسـتان خـواهـرت            حـق مـادر بودن من را ادا كـن ياحسين

قافـله سالار زينب! اين دو پـرچـمدار را            همسفر باخود به روی نيزه‌ها كن ياحسين

تا«وفایی» كسب فيض از مكتب ايمان كند            با چنين مكتب تو او را آشنا كن يا حسين

چه جوری آروم بشـینم تو حرم!            ببـیـنم غـصه مکـرر می‌خـوری

بچـه‌هـام اگـر بـرن فـدات بـشـن            جاش دو تا نیزه تو کمتر می‌خوری

کـافـیـه رخـصـت مـیـدونـم بـدی            میـرم از خـیمه با ذوالفـقـار میام

نــمـی‌خـواد فـکـر دل مـنُ کـنـی            به خـدا بـا داغ‌شـون کـنـار مـیام

صـبـر زینبُ تو دسـتِ‌کـم نگـیر            قبل از این سه داغ دیگه هم دیدم

داغ زهـرا و عـلـی، داغ حـسـن            یـه تـنـه قـدر یـه دنـیـا غـم دیـدم

قول می‌دم اگر برن، پیشت دیگه            با چـشـای غـرق بـارون نـمـیـام

شهـیـدامـو وقـتی بر می‌گردونی            از تـوی خـیـمـه‌ها بـیرون نـمیام

نمی‌خـوام منو دم غـروب که شد            زار و حیرون توی مـقـتل ببـینن

نمی‌خوام با دستای بسته سه روز            پـشـت دروازه مـعـطــل بـبـیـنـن

نمی‌خـوام باشن بـفـهـمـن تو دلـم            غـم تـنهـایی چه گـسـترده می‌شه

نمی‌خـوام که بـبـیـنـن مـادرشون            سـوار مـحـمـل بـی پـرده مـیـشه

نمی‌خـوام باشن تو کـوفه بـبیـنن            که به جـون من چه دردی افتاده

توی شـهـر پـدری، ناموسـشـون            چه جوری به کوچه‌گردی افتاده

صبـر کن تا نقـل این مطلب کـنم            من که باشم صحبت از زینب کنم؟!

عـقـل آدم مات این نـور جلی‌ست            گـفتن از زینب فقط کار علی‌ست

یک علی در قامت زهراست این            شـاه‌بیت شـعـر عـاشـوراست این

فــاتــح اعـجـوبـۀ بـی ذوالـفــقـار            جوشنش صبر است و شمشیرش وقار

عـالـم هـر عــلـم، بـی آمــوزگـار            مـثـل او هـرگـز نـبـیـند روزگـار

سرنـوشت جـنگ را تـغـیـیـر داد            مشت محکم خورد از او ابن‌زیاد

جوهر مردانگی از این زن است            نور هفتاد و دو تن از این تن است

چند روزی هست حالش درهم است            باز هم زینب گـرفـتـار غـم است

پیـش نـجـمـه پـیـش لـیلا و رباب            از خودش دارد گـلایه بی‌حـساب

نیست از پـیـکـار او را تـوشه‌ای            با پـسـرهـایش نـشـسـته گـوشه‌ای

گفت شاها راهـشان را سد نکـن!            جـان زینب این دو تا را رد نکـن

گرچه نـاقـابـل، بـرای زیـنـب‌انـد            این دو تا سـرمـایـه‌هـای زینب‌اند

هر دو را بفـرست سوی کارزار            تو نـباشی بچه می‌خـواهم چکار؟

جـان‌بـه‌کـف دنبال جانان می‌روم            بعد از این‌ها خود به میدان می‌روم!

کاش می‌شد شمر خنجر می‌کشید            حـنـجـر این دو پـسر را می‌بـرید

تـا بــمـانـی تـو کـنـار خـواهـرت            ای همه سـرهـا به قـربـان سرت

این دوتـا بـاشـنـد اذیت می‌شـونـد            بعد ازین اسباب زحمت می‌شوند

وقت غارت هر دو هق‌هق می‌کنند            با اسـیـری رفـتـنـم دق مـی‌کـنـنـد

در سایـه‌سـار رحـمت عون و محمد            هستـیم امشب دعـوت عون و محمد

در روضه‌های هفتگی یادی نکردیم            شرمـنـده‌ایم از غربت عون و محمد

از وارثــان آیـۀ تـطـهـیــر هـسـتـنـد            نور است جنس طینت عون و محمد

مانند دایی‌های خود خـیلی غـیـورند            جـانم به اوج غـیـرت عـون و محمد

هر جا که حرفی از فداکاری می‌آید            باشد همیـشه صحـبت عون و محمد

زینب به سینه می‌زند با اشک و ناله            در روضه‌های هـیئت عون و محمد

هم رونوشت جعـفـرند این دو برادر

هم پیش‌مرگ اصغرند این دو برادر

بـاشـد تـولا در ضـمـیر جان هر دو            بـاشـد تـبـری بـر لـب بـران هـر دو

تـیـغ دو دم بـودنـد در دست عـقـیـله            محـشر به پا شد از دم غرّان هر دو

هر دو ولیّ امر خود را می‌شـناسند            بوی بصیرت می‌دهد عرفان هر دو

در پـیـش چـشـم مادری مانند زینب            فـرقـی ندارد می‌رود قـربـان هر دو

جـان داده اما مـهـر جانان را ندادند            در معرکه خورده محک ایمان هر دو

سرهایشان گرچه شکست از ضربۀ سنگ            نشکـسـت اما عـاقـبـت پیمان هر دو

دل‌شوره گویا در وجود عمه جان بود

یک‌بار دیگر صحبت از داغ جوان بود

بگو که صبـر، همیشه به نام زینب شد            بـگـو که راحـت دنـیـا حـرام زینب شد

بگـو که شـاهی عـالـم، مـقـام زینب شد            بـگـو کـه طـایـفـۀ مـا غـلام زیـنـب شد

وجــود او سـبـب اقــتــدار آفــاق اسـت

بگـو که مرکـز فرماندهی عـشاق است

قسم به هرچه که خوبی ست در زمین و زمان            ندیـده هـیچ‌کسی مثـل او چـنین و چنان

ندانم این‌که فرشته است یا که یک انسان            سزاست تا که به تعظیم او شود دو جهان

مـفـسـری که کـلامـش کلام حـیـدر بود

یقین کنید که زینب از این جهان سر بود

زن است و قلب صبورش شده است غم‌خانه            زن است دُرّ حـیـا را شده است دردانـه

زن است و جان‌به‌کف آورده بود جانانه            زن است و پای غم ایستاد مرد و مردانه

همان‌که بین اسـارت به ‌حـق دلیل آورد

به چـشم، واقـعـه را ماتمی جمیل آورد

اگـر که ام ابـیـهـاسـت، مـادرش زهـرا            خودش که اُمِّ مصائب شده در این دنـیا

به صبر، سلـسله کوه و دلش شده دریـا            بـه عـشـق، سـایـۀ هـمـراه سـیـد الشهـدا

خدا کـند که پـر از شـهـپرش جدا نشود

دعـاش بـوده که از دلـبـرش جـدا نشود

به روی صفحۀ تاریخ مجلسی برپاست            چه مجلسی که در آن خواستگار او آنجاست

پر است خانۀ مـولا و این ندا برخاست            حسین، شرط عـروسی زینب کـبراست

در آن زمـان‌ که گـمان خطر رود باشد

به هر کجا که حسیـنـش سفر رود باشد

شـمـیم جـنّت اعـلا ز بوی چادر اوست            نجابت است غباری که روی چادر اوست

کسی که آبـرو از آبـروی چـادر اوست            کدام دست پلیدی به‌سوی چادر اوست؟

خـداسـت حـافــظ بـنـیـان چـادر زیـنـب

مـلائـک‌انـد نـگــهــبــان چــادر زیـنـب

ازل برای ابد غـم برای او می‌خـواست            غمی به وسعتِ عالم برای او می‌خواست

بگو مصیبت اعظم برای او می‌خواست            و درد و داغ دمادم برای او می‌خواست

ز غـصـه‌اش قـدِ عـالـم هـنوز تـا مـانده

چه خاطرات عـجـیبی از او به‌جا مانده

به کودکی غم جان‌سوز مصطفی را دید            به مـادرش اثـر ضرب کـیـنه‌هـا را دید

سر شکـسـته و ابـروی مرتضی را دید            کسی که تشت پُر از خون مجتبی را دید

هزار مرتبه خون‌جگر ز چشمش ریخت

چقدر رخت عزا را به پیکرش آویخت

رسیـد کـرب‌وبـلا با حـسین و عـاشورا            شکست قامتش از قصه‌های کرب و بلا

دویـد در وسـط خـیـمـه‌هـا که ای اَبـنـا!            بـرادرم شـده تـنـهــا مـیـان ایـن اعــداء

به گـریـه گـفـت سـری زیر دین آوردم

دو نـوجـوان بـه فــدای حـســیـن آوردم

گـذشـت تـا کـه زمــان وداع آخــر شـد            زمان زنـدگـی‌اش بـا بـرادرش سـر شد

زمین به لرزه درآمد که چشم او تر شد            زمـان بـوسۀ زینب به زیر حـنـجـر شد

نشست و گفت که جان می‌بری تو از خواهر

مـبـاد ایـن‌کـه بـبـیـنـم تن تـو را بی‌سـر

فـغـان ز جـانـب عـرش کـبـود مـی‌آمـد            غـروب از وسـط خـیــمـه دود مـی‌آمـد

و بــوی آب خـنـک کـه نـبــود مـی‌آمـد            حـسـین، تـشـنـه ز مرکب فـرود می‌آمد

زمـان قـطـع سـر عـشـق اول شـب بود

و آن‌که این‌همه را دیده بود، زینب بود

رسید بر سر گودال و گفت ای مظلوم!             سلام بر تو که از آب هم شدی محروم

چه دید با دل خونین و چهره‌ای مغموم            سری بریـده شد اما به طرز نا مـرسوم

هزار و نهصد و پنجاه زخم بر تن داشت

دوازده اثـر ضربه پـشت گـردن داشت

با آن‌که رؤیـای شهـادت در سـرم دارم            آئـیـنه‌ای در دل ز صـبـر مــادرم دارم

من عون هستم عون، خواهرزادۀ نورم            غـم‌نـامـۀ خـورشـید‌هـا را در برم دارم

شمشیر غیرت در نیام اذن میدان است            یک کـربلا احساس در چـشم ترم دارم

جای من اینجا نیست، من از آسمان هستم            تصویری از پرواز در بال و پرم دارم

جان، این امانت را خداوندا بگیر اینک            من شرم از جانی که با خود می‌برم دارم

کو آن زمـانی که بـبـیـنـم با نگـاه شوق            در این بیابـان زخـم‌ها در پیـکـرم دارم

دشمن نمی‌داند که من از نسل خورشیدم            دشمن نمی‌داند که صبر از مادرم دارم

جان، هدیه‌ای کوچک برای بارگاه توست            آن‌سان که من شرم از وداع آخرم دارم

با کلافی به شوقِ بیش از پیش            آمدم خـیـمـه یـوسـف دل‌ریـش

وسعِ کـم داشتم، بـبـیـنـش بیش            برگ سبزی‌ست تحـفۀ درویش

عذرخواهم اگر کم است حسین

دلم از غـربتت شکـست حسین

رخـصـتی، ذوالفـقـار در دستم            چـادر عــزم بـر کــمـر بـسـتـم

این همه داغ بود و... نشکستم            دخـتـر مـرتـضی عـلـی هـستم

کوه صبرم، خودت که می‌دانی

بـپـذیـر از من این دو قـربـانی

هر چه غـم داشـتـی خـریـدارم            چـه کـنـم؟ عـاشـقـم گـرفـتـارم

به خـدا مـن بـه تـو بـدهـکـارم            قـسـمـت مـی‌دهـم که نـاچــارم

امـر کن! جـان فـدای فـرمانت

هـمـۀ هـســتـی‌ام بـه قـربـانـت

بـه تـنِ پـاکــشـان کـفـن رفـتــه            زره جـنـگِ تـن بـه تـن رفـتـه

عـطـر گـل‌هـام تا خُـتَــن رفـته            جـگـر شـیـرشـان به من رفـته

بـیـن ســردارهـا سـری دارنـد

جـَــنَم جـنــگ حـیـدری دارنـد

من‌که به جز تو سـایـۀ بر سـر نداشتم            چـشـم از نگـاهِ غـم‌زده‌ات بر نـداشـتم

مـنت گـذار بـر سـرِ من اِذن‌شـان بـده            شـرمـنـده‌ام که هـدیـۀ بـهـتـر نـداشـتم

گـفـتم به پایِ عـشقِ تو بـهـتر بـیاورم            گـشـتـم ولی بـه چـادرِ مـادر نـداشـتـم

دیـدم تــوانِ داغِ پـــســر دارم و ولـی            در خـود، تــوانِ داغِ بـرادر نـداشـتـم

راضی نمی‌شوی؛ بروم خود کفن شوم            ای کاش در فراقِ تو، من سر نداشتم

عشق یادگاری از روزگار زینب است            صبر هر کجا که هست وام‌دار زینب است

اخـتیار دهر در اخـتـیار زینب است            اقـتـدار شیعـه از اقـتدار زینب است

خوش به حال هرکه از دست او دوا گرفت

از عـقـیلة العـرب اذن کـربلا گرفت

زینب آفـتابی از آسمان مرتضی‌ست            جلوه‌ای تمام از شرم و عفت و حیاست

راوی غـریـبیِ لالـه‌هـای بی‌نـواست            کربلا به لطف او تا همیشه کربلاست

با کلام محکـمش کار یک سپاه کرد

روزگار شام را خـطبه‌اش سیاه کرد

شکر حق که روز و شب در پناه زینبیم            شکـر حق که دائماً روبه‌راه زیـنـبیم

جان نـثار کـوچکی در سپاه زیـنـبیم            ما فـدای مـکـتب سـرخ مـاه زیـنـبیم

زینت پدر شدن این مقام زینب است

 کـوه‌پـایه‌ایم ما، کوه نام زینب است

پشت بر رُخِ پُر از، کینۀ زمانه کرد            گیسوان کودکان را نِشَست و شانه کرد

یک نگاه مملو از عشق خواهرانه کرد            سوی قتلگه دوتا دسته‌گل روانه کرد

پیش مـادر عـاقـبت، آه رو سفـید شد

دخـتر شـهـید بود، مـادر شـهـیـد شد

گفت جان فـاطمه، جان من فـدای تو             گفت بچـه‌های من، نذر بچه‌های تو

 گفت مرده‌ام مگر! بنگرم عزای تو             ای تمام هستی‌ام، هستی‌ام به‌پای تو

 گفت و بعد از آن دگر رفت از برابرش

 تا نـبـیند عـاقـبت، خجـلتِ برادرش

کــربـلا چـشـم بـه راهِ زیـنـب            آمــده وقــت ســــپـــاهِ زیـنـب

مثل خـورشـیـد به تابندگی‌اش            این دو هـستند همه زندگی‌اش

مـی‌چـکـد عـشـق ز آه زیـنـب            ایـن دو سـرونـد سـپـاه زیـنب

عشق را تا که تک و تنها دید            تکـیه بر نـیـزۀ غـربت را دید

گـفـت غـم را به دلت راه مده            به لـبت فـرصـت یـک آه مـده

عهد و پیمان من از یادت رفت؟            نوجـوانان من از یادت رفت؟

نـــوجــوا نــنــد ولــی دلـــداده            بـه حـسـیـن بـن عـلـی دلــداده

پـیـش عـبـاس، سیـاهی لشکـر            هـر دو قــربــانِ عـلـیِ اکـبـر

هـر دو تا حـیـدری و کـرارند            از دلت کـاش غـمـی بـردارند

هر دو از عشق سبک‌بار شدند            جــلـوۀ جـعـفــر طـیـار شـدنـد

من و وابـستگی غـیری نیست            زندگی بی‌تو در آن خیری نیست

جسم را فارغِ از جان می‌کرد            عشق را راهیِ مـیدان می‌کرد

بـاز در دل هـیـجـان‌هـا افـتـاد            نـام حـیـدر بـه زبـان‌هـا افـتـاد

از هـــیـــاهــوی دو آقـــا زاده            تـرس بر کـوفـه و شـام افـتاده

کـیـنه اما ز عـلی اوج گـرفت            تیرها سمت گـلـو موج گرفت

نـیــزه افـتـاد بـه جـانِ هـر دو            ضرب شد پیکر هر دو، بر دو

سنگ‌ها پـر زده بر دامن‌شـان            نیـزه‌ها کـاشـته شد در تن‌شان

تا حـسین آن دو گل پرپر بُرد            زینب از خیمه تکان خورد؟ نخورد!

در دل عرش، مقرّب شده است            این‌چنین است که زینب شده است

رضایِ توست رضایِ خدایِ این دو نفر            خداست شاهدِ حالِ رضایِ این دو نفر

همین که قـصدِ فـدایـیِ تو شـدن دارنـد            هـزار مـرتـبه جـانـم فـدایِ این دو نفر

تو در عبایِ خودت دیده‌ای هزار اکبر            به من نمی‌رسـد آیا بـلایِ این دو نفر؟

سکوت کردی و حال رضایتت پیداست            دعات بدرقه شد در قـفـایِ این دو نفر

دو نسلِ حیدر و جعفر به معرکه زده‌اند            مـلائـک‌انـد تـمـام قُــوایِ این دو نـفـر

یکی زده به یَسار و یکی زده به یمین            غرور می‌چکد از ماجرایِ این دو نفر

به ناگه از همه سو سیلِ تیغ و تیر آمد            شکست در نظرِ من صدایِ این دو نفر

اگر چه در پِیِ آنـان به معـرکه زده‌ای            محال شد که بـبـینی شفـایِ این دو نفر

ز دور دیــده‌ام آخـر بـه دسـت آوردی            تو عـاقـبت بـدنِ نـخ نـمایِ این دو نفر

بـرون ز خـیـمه نیـایـم برایِ دیـدنشان            اگر چه پَر زده قـلـبم برایِ این دو نفر

چه اقـتـدایِ شـریـفی به رأسِ تو دارند            به نیزه شد سرِ از تن جدایِ این دو نفر

وا می‌شود سمت سـعـادت بـال هر دو            جبریل غبطه می‌خورد بر حال هر دو

با یک قـسـم هم کـار هـر دو راه افتاد            یک راهکـاری داد مـادر، مال هر دو

بـیـرون نـشد از خـیـمـه اما راه افـتـاد            بـا پـای دل تـا مـعـرکه دنـبـال هـر دو

از فرط شور و شوق جانبازی، گل انداخت            با اذن رفتن صورتِ خوشحالِ هر دو

بـر یـاری مـولا کـمـر بـسـتـنـد وقـتـی            شـد چـادر اُمُّ الـمـصـائب شـال هر دو

بـا سـال‌هـای دیـگــرشـان فــرق دارد            تقـدیرِ با خـون شـسـتـۀ امـسال هر دو

دلـشـورۀ خـلخـال پای دخـتری هـست            در سـیـنـۀ از غـصـه مـالامالِ هـر دو

از میـمـیـنه تا میسره هر جا که رفـتند            سـرنـیـزه می‌آمـد به اسـتـقـبال هـر دو

تـیـر و کـمـان دنـبـال اقـمـارالمنـیره‌ند            خیلی زمان برده‌ست استـهـلال هر دو

محکم زمین خوردند هر دو مثل زهرا            بر خاک صحرا نقشی از تمثال هر دو

حتی حـسـین بن علی هم گریه می‌کرد            از معـرکه تا خـیـمه بر احوال هر دو

تـا غُـصـۀ شــرمـنـدگـی آقــا نـگـیــرد            مــادر سـراغ بـچـه‌هـایـش را نـگـیـرد

چـگـونه آب نـگـردم کـنار پیـکـرتـان            که خیره مانده به چشمم نگاه آخـرتان

مــیــان هـلـهــلـه قــاتــلاتــان تــنــهـا            نشـسـته‌ام که بگـریم به جسم پرپرتان

خـمـیده آمـدم اینجـا خـمـیـده‌تـر شده‌ام            شکـسته‌ام منو شـرمـنـده در برابرتان

خـدا کـند که بگـیـرند چـشـم زینب را            که تـیغ تیز نبـیـند به روی حـنجـرتان

مــیــان قــافــلــه نــیــزه‌دارهــا فــردا            خدا کـند که نخـنـدد کسی به مـادرتان

به پیـش ناقـه‌ای او در مـیان شـادی‌ها            خدا کـند که نیـفـتـد ز نـیـزه‌ها سرتان

وابسته‌ات هستم، تویی معشوقِ دلخواهِ خودم           آگـاهـم از حـال دلـت با قـلبِ آگاهِ خودم
خورشید قلب بیقرار زینبت هستی و من           نور از تو می‌گیرم حسینِ من؛ تویی ماهِ خودم

داریم خاطرخواهِ بسیاری و جان ها می‌دهند           یکروز در راهِ تو و یکروز در راهِ خودم
راهی شدیم و خوب می‌دانستم اینجا کربلاست           فهمیدم از دلشوره‌هایِ گاه و بیگاهِ خودم
زیباییِ انگـشترت دارد مرا دق می‌دهـد           تنها خبر دارم خودم از بغض جانکاهِ خودم
بیزارم از آن نامه‌ها که نقشهٔ قتلَت شدند           از غربتت می‌سوزم و می‌سوزم از آهِ خودم
هاجر شدم در پاسخ نجوای هَل مِن ناصرت           آورده‌ام تنهـا دو آیه از «فَـدَیـناهِ» خودم
باید پـسرهایم فـدایی‌ات شـوند و از خـدا           می‌خواستم در سجده‌های هر سحرگاهِ خودم
آورده‌ام عون و محمد را برایِ یاری‌ات           آورده‌ام تیر و سپر از خانه همراهِ خودم!

مـا شـیــرزاده‌ایـم و جـوانـان زیـنـبـیـم            در این دیـار بـحـر خـروشـان زینـبـیم
از نسل پـاک جـعـفر طـیار و حـیدریم            در آسـمـان چو مهـر درخـشان زینـبیم

بر دست‌های مـادرمان بوسه آشـناست            ما دست‌بـوس مـادر و جـانـان زینـبـیم
حالا به پیش حضرتتان آمدیم که چون            راهی کنی به جـبهه که پریشان زینبیم
بر فـاطـمه قـسم که رهـایت نمی‌کـنیـم            سربـاز لـشکـری که به میدان زینـبـیم

پشت کردند به هم چون دو دلاور در جنگ            عهد کردند نماند سر و پیکر در جنگ
تـیـرهـا بـال گـشـودنـد رجـزخوانی را            نـیـزه‌ها خـیره به آوازۀ منبر در جنگ

مانده‌ام معجزه شد یا که قیامت شده است            باز هم آمده گـویا عـلی اکـبر در جنگ
زینب از دور جوانان خودش را می‌دید            چه دلاور شده‌اند این دو برادر در جنگ
دو برادر که شبـیه‌اند به شمشیر دو دم            دو برادر که شبیه اند به حیدر در جنگ
لاله در پهنۀ این دشت چه سرخ است، انگار            آبیاری شده با نیزه و خـنجر در جنگ
دست بر گردن هم، هر دو به خون غلتیدند            بال پرواز هم‌اند این دو کبوتر در جنگ

غم ندیدن تو!… کرده قصد جان مرا            غمی که سوخته تا مغز استخوان مرا

از آن زمان که به دنیا قـدم گذاشـته‌ام            عـجـین به داغ نـوشـتـند داسـتـان مرا

تو جانِ زینبی اما زمانه درصدد است            بگیرد از منِ محـنت کـشیده جان مرا

ز غربتت رمق راه رفتن از من رفت            انـاالغـریبِ تـو لـرزانـده زانـوان مـرا

اجـازه‌ای بـده نـذری سـفـره‌ات باشـند            کرم کن و بپذیر این دو قرص نان مرا

مرا سهـیم کنی در منای کـرب و بـلا            اگر قـبول کـنی این دو نـوجـوان مرا

فـدای شرم تو … اما بیا و کـامل کن            ســتـاره‌هـای درخـشـان آسـمــان مـرا

ادا اگر بـشـود حـق تـو ز جـانـب من            تـوان مگـر بـدهـد جـان نـاتـوان مـرا

قـیام کـردم و در خـیمه گـرم تکـبـیرم            بـرو مـیـانـۀ مـیـدان بـبـیـن اذان مـرا

قـدم خـمید ز تنـهـایی‌ات، غـم فـرزنـد            خـمـیـده‌تـر نـکـند قـامـت کـمـان مـرا

نـصیب بـاغ دلـم از بـهـار انـدک بود            خـدا به خـیـر کـنـد قـصـۀ خـزان مرا

بلا عـظـیـم‌تر و من صبـورتـر شده‌ام            چه سخـت کرده خـداوند امتحـان مرا

بر شیر دخت زهرا ما هر دو نور عینیم            آلالـه‌های زینب جان بر کفِ حـسیـنـیم
رزمنـده‌های راهِ عـشـقِ ولایت هـستیم            از مـوقع ولادت مَستِ شهـادت هـستیم

جان می‌کـنیم نثـارِ نعـم الامیرِ عطشان            جـان قـابـلی ندارد در راه حـفـظ قـرآن

ای یـوسـف پیـمـبـر هـسـتیِ مـا فـدایت            واللهِ پـیـکـر ما خـاک است زیـرِ پـایت
این است حـاجت ما با قلب پُر شـراره            مست از می تو گردیم با جسم پاره پاره

دو گل آورده بود از بوستانی با صفا زینب            که تقدیم امیر خود کند در کربلا زینب
دو شیر از بیشۀ شیران اولاد ابو طالب            به ایشان یاد داده رسم جنگ مرتضی زینب

کنار شاه دشت کربلا برد آن دو مه رو را            بزیر لب کلامی گفت با شرم وحیا زینب

برای جانسپاری پیش پایت ای گل زهرا            بیاورده همه داروندار خویش را زینب
سلیمان تـحـفـۀ نـاقـابل موری تقـبل کن            اگر خواهی شود ای ذوالکرم حاجت روا زینب
پس از چندی همه دیدند زیر تیغ نامردان            صدایی می‌رسد از کودکان مادر بیا زینب
بیا مادر نما شیر طهـورت را حلال ما            که راضی گشت از جانبازی ما مصطفی زینب
حسین فاطمه آورد با خود نعش طفلان را            ولی بیرون نیامد از میان خیمه‌ها زینب

آورده‌ام نـذر عــلـی اکــبــرش کـنـم            نذر عـلـی نشد سـپر حـنـجـرش کنم
گـل‌های بـاغ زندگی‌ام را یکی یکی            نذر دهان خشک علی اصغرش کنم

در راه او برای خدا دلـخـوشی خود            نـذر دل شـکــسـتـۀ آب آورش کـنـم
آورده‌ام گـل پـسـرانـم بــرای چـه؟؟            آورده‌ام تـا کـه فــدای ســرش کــنـم
اصلا بزرگ کردمشان من به این امید            سربازهای کوچک این لشگرش کنم