اشعار

برای ما تو هم هستی چنان شیر خدا غالب            عـلی بن حـسـین بن عـلی ابن ابی‌طـالب

حریم حرمتت را حضرت روح‌الامین مَحرم            شبیه کعبه‌ای و احترامت بر همه واجب

کجا ما و کجا عبد و غلامِ درگهت بودن            مراقب بود زهرا گر دلم شد سمت تو راغب

در آن ساحت که هرکس صاحبی دارد برای خود            دل ما را تویی صاحب، تویی صاحب، تویی صاحب

صلاح این بود پای دینِ حق قربان شوی ورنه            به قربانت یقین دارم پدر را می‌شدی نائب

علی بود و علی بود و علی بود و علی آری            نظر کردم به چشم دل، به هر سویی، به هر جانب

نه تنها آبرو باید سر این خـاندان سرداد            خوشا نصرانی راهب، خوشا نصرانی راهب

الهی همچو سلمان بین یارانش شوم حاضر            در آن ساعت که می‌آید نگارِ از نظر غائب

بس که زیباست رخ آینه از جلوۀ رویش            مثل لیلا شده چشمان جهان خیره به سویش

آفتاب آمده از شـرق نگـاهـش به تـمـاشـا            ماه انداخته خود را به شب روشن مویش

باز جاری شده عطرش به دل کوه و بیابان            نفس باد صبا مشک‌فشان گـشته ز بویش

دشت، خاموش به وجد آمده از بانگ اذانش            آب، لب‌تشنه به جوش آمده از شوق وضویش

کربلا آخر عشق است، عجب خاک غریبی‌ست            آسمانی‌ست که حیران شده از روی نکویش

آخر قصه چه تلخ است اگر قامت خورشید            خم شود تا بگذارد لب خود را به گلویش

تو نور آمدی و شب ز خواب خوش پا شد            تو چـشـمه آمـدی اما مـدینه دریا شد

گل از گل همۀ خـانواده‌ات بشـكـفـت            شـكـوفـه‌های نـگـاه تو تا شـكـوفا شد

دوبـاره دور و بر كـوچـۀ بنی هـاشم            بـهـشـت گـمـشدۀ هر فـرشته پیدا شد

ز بس ستـاره برای زیارت آمده بود            شـب تـولـد تـو مـثـل روز زیـبـا شـد

تو طعـم نـوبـر فرزند را چـشانـیـدی            به یـمـن آمـدن تـو حـسـیـن، بابـا شد

همیـنكه در بغـل مـادر آمدی گـفـتـند            بهشت زینت آغوش و دوش لیلا شد

حدیث مجمر و اسپند را بخوان و ببین            كه چشم‌های حَسَد محو در تماشا شد

هــزار مــرتــبـه الله اكـبــر از قــدّی            كه آرزوی بـلـندای سرو و طوبا شد

هزار مـرتـبـه الله اكـبـر از چـشـمـی            كه مست از آن همه انگورهای دنیا شد

هــزار مـرتـبـه الله اكـبـر از مـویـی            كه لطف مختصرش رفت و شام یلدا شد

هــزار مــرتــبـه الله اكـبــرت گـویـم            كه با صدای تو داوود مست و شیدا شد

تمـام خِـلـقت و خُـلـقت شـبیه پیغـمبر            تمـام نـاز و نـیازت شـبـیه زهـرا شد

تویی تو یوسف یعقوبِ شهر پیغـمبر            منم همانكه به یك غمزه‌ات زلیخا شد

عـلـی اول نـسـل عـلی! عـلی یـارت            كه هـیـبت تو تـمـامـاً علیِ اعـلی شد

به شوق صوت اذانت به عرشِ گلدسته            چقـدر مـأذنه دلـتـنگ صبح فردا شد

پس از تو رفت دگر خیر از سر عالَم            پس از تو خاك به فـرق تمام دنیا شد

رشیـد بودی و بعد از شكـستـنت بابا            شكست بس كه كنار تو از كمر تا شد

هـنوز عـطـر تو از بین دشت می‌آید            به یـاد لالـۀ سـرخی كه ارباً اربا شد

امشب به زمین خُـلد مخـلـد شده پیدا            نادیـده رخ خـالـق سـرمـد شده پـیـدا

در بیت ولا روی مـحـمـد شده پـیـدا            با خلـق بگـوئـید که احـمد شده پـیـدا

حق داده به شاهِ شهدا دسته گل امشب

تبریک بگـوئید به خـتم رسل امشب

خیزید که حورا غزل عـشق سروده            آئـید که از کعـبه عـلی جلـوه نمـوده

فرزند حسین بن عـلی چهـره گشوده            دل از پـدر و زینب و عـباس ربوده

پیداست در او جلـوۀ پیـغـمبر و آلش

گل‌بوسه گرفته حَسَن از ماه جـمالش

بر، داد به هستی شجر عصمت لیلا            حورا ز بهـشت آمده بر خـدمت لیلا

انداخت گل از وجد و شعف طلعت لیلا            لبخـند زنـد فـاطـمه بر صورت لیـلا

با آمنه گـوئـید عـروست پـسـر آورد

سر تا به قـدم مثل تو پیـغـامبر آورد

در ظلمت شب، مرغ سحر خوش خبری کرد            خورشید حسین بن علی جلوه‌گری کرد

بیرون شد و بر نسل جوان راهبری کرد            طفلی که به مخلوق دو عالم پدری کرد

بر خلق صفا داد، صفا داد، صفا داد

بر درد شـفـا داد، شـفا داد، شـفـا داد

او باقی و خوبان دو عالم همه فانی‌ش            پیران همه مرهون عنایت به جوانی‌ش

تا آن سوی عـالـم اثر لطف نهانی‌ش            صد باغ بهار است به یک برگ خزانی‌ش

او قلب نبی، عشق علی، جان حسین است

جانش نتوان گفت؛ که جانان حسین است

زینب شده محبوب به سیمای نکویش            لیلا زده از پنجۀ دل، شانه به مویش

با خـنده گـشـودند همه دیـده بسویش            از بوسۀ عبـاس گـل انداخـته رویش

تا دیـد پـدر طـلـعـت نــورانـی او را

بوسید سر و صورت و پیشانی او را

این است که رخ رنگ شد از خون خدایش            این است که بوسند سر و رو، شهدایش

این است که جانِ همه عـالم بفـدایش            این است که گفـته‌ست معاویه ثنایش

نامش علی و اشبه مردم به رسول‌ست

ریحـانـۀ ریحـانۀ زهـرای بـتـول‌ست

ای خیل ملائک! ز سما لاله فـشانید            امشب شب عید است همه مدح بخوانید

عـیدی خود از یوسف زهرا بسـتانید            از جام طهـورا همگان را بچـشـانید

با شادی و با خنده و با زمزمه امشب

تبریک بگـوئید به زهرا و به زینب

ای سایه‌ای از قامت و قد تو قـیامت            وی موکب دل را سر کوی تو اقامت

اسـلام ز زخـم بـدنت یـافـت سلامت            زیـبـاست بر انـدام تو دیـبای امـامت

لطفی! که به سوی حرمت راه بپوئیم

میـلاد تو را پیش تو تـبریک بگوئیم

تو مـهـر فـروزان سـمـاوات هـدایی            تو مثل عمو، چشم و چراغ شهدایی

تو زنده به عشقی و در این راه فدایی            تو خـون خـدا و پـسر خـون خـدایـی

با عشق تو ز آغاز سرشته گِلِ "میثم"

تو در دلی و هست مزارت دلِ "میثم"

به جهـان بار دگر لطفِ دگر داده خـدا            تا که بر دوحۀ* دین، باز ثمر داده خدا

قمری سر زده از بُرج ولایت کامشب            جلوه بر دَهر از این طُرفه قمر داده خدا

شب میلاد علی‌اکبر و زهـرا شاد است            که به نور بصرش نور بصر داده خدا

به حـسـیـن‌بن‌عـلی داده خـداونـد عـلـی            پسـر فـاطـمـه را نـیـز پـسـر داده خـدا

پدری هم چو حسین و پسری هم چو علی            گهـری پاک به این پاک‌ْگـهـر داده خدا

به تو یا فـاطـمه تـبریک و تـحـیّت بادا            که به فـرزنـد تو فـرزنـد دگر داده خدا

رحمت و مَکرمت و علم و حیا، فضل و کمال            این همه حُسن به این تازه پسر داده خدا

"اَشبَه‌ُالنّاس" به پیغمبر و ماتم که مگر            باز پیـغـمـبر دیگـر به بـشـر داده خدا؟

صاحب شوکت و فَر، اوست که مُلک دین را            از شکوه قـدمش شوکت و فَر داده خدا

ای که "قَد قامتِ" عُشاق بُوَد قامت تو!            ز قـیـامـت به قـیـام تو خـبـر داده خـدا

خُلق و خَلق نبوی، علم و کمال عـلوی            ای علی جان! همه را بر تو مگر داده خدا؟

در شجاعت چو حسین و به صبوری چو حسن            ارث بر تو ز عمـو و ز پـدر داده خدا

ناصـرِ دین خـدایـی تو و دین خـود را            به فـداکـاری تو فـتح و ظـفـر داده خدا

شاهد زندۀ جانبازی تو کرب و بلاست            بر تو میراث شجاعـت ز پدر داده خدا

بهتر از دولت مِهـر تو و آبـائت نیست            هر متـاعی که بر اَبـنـاءِ بشر داده خدا

همه دردی به دوا می‌رسد از خاک درت            وه که در خاک تو این قدر اثر داده خدا

من تو را فطرسم ای آنکه ز مَهد پدرت!            باز بر فـطرس پَر سوخـته پَر داده خدا

از دو عالم به تو دل بستم و دارم ز تو چشم            حَـمدُلِله به من این حُسن نظـر داده خدا

دست از دامن لطـفـت نکـشـم تا به ابد            که مرا مهـر تو در عـالـم ذَر داده خدا

این هم از نعمت شیرینی تمجید شماست            که سخـن‌های مرا شهدِ شکـر داده خدا

بر "موید" ز غم عشق تو همچون "خسرو"            سـیـنـۀ سـوخـتـه و دیـدۀ تـر داده خــدا

بـهـر مـدّاحـیِ اجــدادِ گــرام تــو بُــوَد            طبع وارسته که بر این دو نفر داده خدا

چون گـشـودند ز هم دفـتـر دانـایی را            زمزمه کـرد مـلک نـغـمۀ شـیـدایی را

کرد پُـر نـور خدا این شب رؤیایی را            تـا بـبـیـنـنـد هـمـه جـلـوۀ زیـبــایـی را

هاتفی گفت: درِ رحمت حق واشده است

خلقـت روی علی اکـبر لیلا شده است

این گل سرخ که رخـسـارۀ احمد دارد            خال برگـونۀ خود ابروی مـمـتـد دارد

رنگ‌وبـو از چـمن گـلـشن ایـزد دارد            صورت و سیرت خود را ز محمّد دارد

هـمـه گـل‌ها بـنـشـسـتـنـد به نـظارۀ او

تا که بابا بزند بـوسـه به رخـسـارۀ او

مادر افکـنـد نظـر تا به مـه دلجـویـش            دید یک هـالـۀ نوری به رخ نیکـویش

که گل انـداخـتـه از بوسۀ بـابـا رویش            بوسه زد بر رخ او، کرد چو غنچه بویش

گفت ای نوگل من! یوسف لیـلا هستی

بهتر از ماه شب عـید، تو زیـبا هستی

خوبرویان جهان محو جـمالش هستـند            باکمالان نه همین مات کمالـش هـستند

عرشیان باخبر از جاه و جلالش هستند            فرشیان عاشق دیدار و وصالش هستند

بنـگـرد هـرکه ورا جـلـوۀ سـرمد دیده

هم علی اکـبر و هم روی محـمـّد دیـده

شاد شد قلب همه از دل خرسند حسین            شد زمین محو جـمال گل دلبند حـسین

آسمان مات شد از چهرۀ فرزند حسین            همچو غنچه زده لبخند به لبخند حسین

مـادر او همه دم غـنـچه خود می‌بـوید

با حسین بن علی شکـر خـدا می‌گـوید

در وجودش ز ازل روح عبادت دیدند            روی پـیـشـانی او نـور سـعادت دیـدند

در قـد و قامت او شـور رشادت دیدند            قـدسیان در دل او شوق شهـادت دیدند

شادی و غم شب میلاد علی درهم شد

غم چو آمد طرب و شوق و مسّرت کم شد

کـاش مـا آیــنـه‌دار گـل مــولا بـاشـیـم            هـمـه جـا آبــروی اهـل تــولا بـاشـیـم

ای «وفایی» همه آسوده به فردا باشیم            گر مـحـبـان عـلـی اکـبـر لـیـلا بـاشـیم

هرکه در راه خـدا با عـلی اکـبر باشد

روز محـشر همه‌جا با علی اکبر باشد

خبر از عرش الهی به زمین می‌آید            که به انگشتریِ عشق، نگین می‌آید

مـعـنیِ سبـزِ اجـابت متـجـلی گردید            آیِـنــه‌دارِ امـامـت مـتـجـلـی گـردیـد

"عالم پیر دگر باره جوان خواهد شد"            با قدومش، همۀ نور، عیان خواهد شد

متجـلی شده در صورتِ او پیـغـمبر            در وجودش شده تکرار، دقیقا حیدر

چِقَدَر خُلقِ کریمانۀ او زهـرایی‌ست            کارِ او مثل پـدر تا به ابد آقـایی‌ست

مثلِ دریاست عطایش، علنی می‌بخشد            به گدایانِ سَرایش، حسنی می‌بخـشد

او دلاور یلِ هاشم نسبِ دوران است            مثلِ عباس عمویش، غضبش طوفان است

شبِ تاریکِ غم و غصه، دگر سر آمد            نـوۀ حـیدر و زهـرا، علی اکـبر آمد

متحـیر شده‌اند از رُخِ زیبـاش، همه            ای به قربان قد و قامت رعناش، همه

او عـصایِ پدرش بود، ولی تا افتاد            به رویِ دوشِ حرم، سختیِ دنیا افتاد

تا که دیـدند عـلی رویِ زمین افتاده            "همه گفتند حسین‌بن‌علی جان داده"

گرچه بـالای سـرش آمده اما، دیگر            همه‌ جا پر شده از اکـبرِ لـیلا دیگر

در کـنـارِ بدنِ او به پـدر می‌خـنـدند            جگرش خون شده بر خونِ جگر می‌خندند

عطر گل می‌آید و گلزار رنگین می‌شود            زندگی در کام اهل نور شیرین می‌شود

گلـشن سبـز ولایت تا نـفـس تـازه کـند            این چمن از عطر گل، غرق ریاحین می‌شود

آفتابی شد مهی، کز جـلـوۀ رخـسار او            دامن هفت آسمان عشق، زرین می‌شود

جبرئیل از آسمان گوید به شادی حسین            کوچه‌های آسمان‌ها باز تـزئین می‌شود

با فـروغ اشبه الناس به خـتم المرسلین            زنده یک بار دگر انوار یاسین می‌شود

بر جوانان این پسر الگوی ناب زندگی‌ست            گر که بر روز جوان، امروز تعیین می‌شود

هرکه گردد پیرو این رهبر ایمان و عشق            در تمام زندگی خود، خـدابـین می‌شود

او کریم بن کریم است و به هنگام کرم            حاتم طایی بر این درگاه، مسکین می‌شود

باز می‌ماند ز اوج فـضل او در آسمان            هرکه در پرواز اندیشه، چو شاهین می‌شود

جای دارد هستی عالم به قـربانش شود            چون که با هستی خود او حافظ دین می‌شود

هر کسی در مزرع دل کاشت بذر مهر او            توشۀ فردای او امروز تضمین می‌شود

باز هم حال و هـوای کـربـلا دارد دلـم            این دعای معنوی، محتاج آمین می‌شود

ای «وفایی» با نگاه التـفاتی از حسین            زائران اکبرش پیوسته گلچـین می‌شود

ظـهـور کـرد و تـجـلـی نـام مـولا شد            عـلـیِ اولِّ؛ دوم عــزیــز زهــرا شـد

ز خلقت نبوی‌اش چنان به جلوه نشست            که پیش پای قـدومش حسین هم پا شد

نه ایـنـکـه آمـده تـا جـلـوۀ ولـی بـاشد            نـبی به جـلوه د‌رآمد عـلی که پیدا شد

«حسینُ و منی انا من حسینِ» پیغمبر            نظاره کن که چه زیبا دوباره معنا شد

قمر به طایـفۀ هاشمی اباالفضل است            به انعکـاس قمر از کرم چو دریا شد

چنان به وقت اذان عارفانه از او گفت            حسین گفت که ممسوس ذات اعلی شد

ز قدرت حسنی درس رزم طوری برد            میان معـرکه گـویـا حـسـن هـویدا شد

نجـف به یاد قـتـالـش علی علی گـفـتم            به کربلا که رسیدم ز گریه غوغا شد

علی که جمع همه پنج تن به یک‌جا بود            ز صدر زین به زمین آمد و مجزا شد

قـدی که سایۀ اهل حرم به میدان بود            فـقـطـعــوه ُبــسـیـّـوف اربـاً اربـا شـد

طنین عشق به مافوق کهکشان می‌رفت            صدای شورِ بشر تا به لامکان می‌رفت

نفس‌نفـس پَر و بال فرشتگان می‌رفت            خبر به دست ملائک به آسمان می‌رفت

تمـام عـرش ز شـوق شـنـیـدش پا شد

خـبر رسـید به بـالا، حـسـین بـابـا شد

به رودخـانـه تـمـنـای وصل دریـا داد            به جـبرئـیل کمی فـرصت تمـاشـا داد

به دست مریم اربـابـمـان، مسیـحا داد            خـدا ودیعـۀ خـود را به دست لیلا داد

عروس فاطمه با یک ‌گُلَش بهار آورد

برای دلـبـر کُـون و مکان نگار آورد

گلاب‌های جهان مست عطر شب‌بویند            هـزار شـانـه‌بـه‌سـر لابه‌لای گـیسویند

تـمـام بـیـشـه بـه دنـبـال نـاز آهـویـنـد            به شیرزاده به غیر از علی چه می‌گویند؟!

حسین در بغـل خویش لای‌ لایش کرد

برای بار نخـستـین علی صدایش کرد

ستاره تا که نگاهی به قرص ماه انداخت            نماز بندگی عـرش را به راه انداخـت

هزار یوسف دلداده را به چاه انداخت            تـمـام آیـنـه‌هـا را به اشـتـبـاه انداخـت

دو تیغ ابـروی اکبر به مرتضی رفته

چِـقَدر خُـلقاً و خَلـقاً به مصطـفی رفته

خـبـر دهـیـد به عـالـم که دُرّ نـاب آمد            به چـشـمـه‌سـار بگـوئید روح آب آمد

به گـوش شب بـرسـانـیـد آفـتـاب آمـد            کـریـم زاده‌ای از نـسـل بـوتـراب آمد

نبی که نیست ولیکن نبوتش علنی‌ست

اصول تربیت او حسینی و حسنی‌ست

از آن زمان که گِلم را به عشق اَفشُردند            مرا به دست کسی غیر یار نـسپـردند

تمام شهـر ز خوانش طعـام می‌بـردند            هزار جُون سر سفره‌اش نمک خوردند

فقـیرهای درش گرم سـروری هـستند

غلام‌های حسین از دم اکـبری هـستند

به آفـتـاب بـگـو خـلـوتـی اجـاره کـنـد            به ذره گر نظـر لطـف، مـاه‌پـاره کـند

اگر به خاک سر کوی خود اشاره کند            به آسمان رود و عـرش را نظاره کند

هـنوز بـرکـۀ ما عـکـس مـاه را دارد

گـدای پـشـت درش حکم شاه را دارد

شـکـوه کـوه حـرا شـانـه‌های شـه‌زاده            عـبـای سـبـز مـحـمـد عـبـای شـه‌زاده

قـیـامـتـی‌است نـمـاز عـشـای شـه‌زاده            بـلال‌هـا هــمـه مـات صـدای شـه‌زاده

علی به کـنگـرۀ شهر تا اذان می‌گـفت

حسینِ فاطمه در هر فراز، جان می‌گفت

عـقـاب از نـفـس کـرکـسی نمی‌تـرسد            و بـاغ یاس ز خار و خَسی نمی‌ترسد

رقـیه در بـغـلـش از کسی نـمی‌تـرسد            ز درد و غصه و دلـواپسی نمی‌ترسد

رشـید اهل حـرم، رهـبـر سپـاه حسین

پنـاه فـاطـمـیات است جان‌پـناه حـسین

بنـا بر این شده مثـل عـمـو عـلـم بزند            تـمـام لــشـکـر کـفــار را بـهــم بـزنـد

و قبل از آنکه دمِ رفتن از حـرم بزند            کـمی برای پـدر جـانِ خود قـدم بـزند

چِـقـَدر با قـد و بـالاش عشق می‌کرده

حسین وقت تمـاشـاش عـشق می‌کرده

مـخــدّرات بــرایـش نــقــاب آوردنــد            برای نـور جـبـیـنـش حـجـاب آوردنـد

حنای سـرخ به قـصد خـضاب آوردند            بـرای بـاز شـکـاری عــقـاب آوردنـد

تمام خیمه در این لحظه اضطراب گرفت

پـدر برای علی‌اکـبـرش رکاب گرفت

دلاورانه به کـشتار خصم تـیغ گـشود            به ضربه‌ای سر و دست از عدوی پست ربود

به کـوری هـمۀ آن حـرامـیـان حـسود            حـسـین با رجـز او به وجـد آمـده بود

شـبـیه صاعـقـه بر فـرق کفر می‌بارد

عـلـی عـلـیِ عـلـی‌اکـبـر آفـریـن دارد

چه می‌شود که کسی ناگهان کمین بخورد            چه می‌شود که پری تیرِ سهمگین بخورد

چه می‌شود اگر ابروی ماه چین بخورد            خدا نیاورد این مصطفی زمین بخورد

قـد بـزرگ عـشـیـره دم حــرم تـا شـد

خـبر رسـید که شـه‌زاده اربـاً اربا شد

مـردم دهـنـد نـسـبـت رویت بر آفـتاب            اما ز بـخـت خـود نـکـنـد بـاور آفـتاب

در ذات تو صفات نبی منعکس شده‌ست            گـیـری چـنـان‌که آیـنـه‌ای را در آفتاب

از چار سو به مرقد شش‌گوشه‌ات سلام،            می‌گـوید از افـق چو برآرد سر، آفتاب

گر بهـره‌ای ز بوسۀ بر تـربتت نداشت            هرگز نـبود این هـمه روشنـگـر آفتاب

ماهی در آسـمـان کـمـال و شرف ولی            ماهی که نـور می‌رسد از او بر آفـتاب

وقت وداع چون که حسینت به بر گرفت            دیـدنـد مـاه را کِـشـد انـدر بـر آفـتــاب

آتش به جان برآید و خونین کند غروب            هر صبح و شب ز داغ تو پا تا سر آفتاب

گفتند بهشتی كه نباشی، برهـوت است            دیدیم كه این مُلك ز فیضت ملكوت است

گـفـتـنـد كـه از تـیـرۀ مـردان بـزرگـی            دیدیم تـمـام تو جـلال و جـبروت است

گـفـتـند در آئـین شـما بـاده حـرام است            دیـدیـم مِی نـام تو در جـام قـنوت است

هرجا سخـن از حُـسن تو آیـد به مـیانه            در كنج لب یوسفیان خال سكوت است

قافـیه مهم نیست در آن بیت كه گـفـتند            الطاف خداوند به عشق تو منوط است

آئــیــنــۀ الله نــمــایــی، عــلـی اكـبــر!

مستـغـرق در ذات خـدایی، علی اكبر!

یک عـده بـر آنـنـد كـه قـرآن كـریـمی            یک عـده بگـویـند كه احـسـان قـدیـمی

یک قـوم تو را زادۀ طـوفـان بشـناسند            یک عـده بگـویـنـد كه از نسل نـسیمی

آن‌روز كه از راه رسیدی همه گـفـتـند            تو نـقـطـۀ بـسـم الله رحمان و رحـیمی

بـایـد كه تو را قـبـلـۀ راهـش بـشـنـاسد            هر دیـدۀ بـیـنـایی و هر قـلـب سلـیـمی

آئـیـنـۀ پـیـغــمـبـری و خَـلـقـاً و خُـلـقـاً            باید هـمه گـویـنـد كه تو خُـلق عـظیمی

طـوبـا، هـوس قـامت رعـنـای تو دارد

عـبـاس، دلـش مـیـل تـمـاشای تو دارد

فارغ شده بازار دل از سود و زیـان‌ها            كالا به جز عـشـق تو نـدارنـد دكـان‌ها

بی روح‌تر از هر جسدم بی‌غم عشقت            ای نام تو انـگـیـزۀ ضـربِ ضربـان‌ها

آنجا كه پی حـاكـم شـایـسـتـه بـگـردنـد            باید سـخـن از مـدح تو آیـد به مـیان‌ها

محدود به یک عصر و زمان نیستی آقا            انـدیـشۀ تو ریـشـه دوانـده به زمـان‌هـا

مجموعۀ علم و ادب و زهد و شجاعت!            باید ز تو سـرمـشـق بگـیـرند جـوان‌ها

الـگـوی جـوان! ای پسر ارشد ارباب!

دریـاب گـدا بـر درتـان آمـده، دریـاب!

هرجا خبری غیر تو باشد، خبری نیست            جز مهر تو در عمق دل ما اثری نیست

ای مـیـوۀ شـیـریـن درخـت عــلـویـون            شیـرینی شهد لب تو در شكـری نیست

ای حضرت اربابِ ادب محضر ارباب            گر تو پسری، هیچكسی را پسری نیست

تو می‌روی و پشت سر تو دلِ باباست            یك وقت نگویی پی من چشم تری نیست

دانی كه چه آورده غـمت بر دل بابـا؟!            داغت به جگر هست ولیكن جگری نیست

هر چند كه هر بـند تو از بنـد جـدا شد

برخـیـز كه بـابـای تو انگـشـت‌نـما شد

آفـتـابی کـز تـجـلـی بی‌قـریـنـش یافـتـم            در فلک می‌جُستم اما در زمیـنش یافتم

ماه من تا پرده از رخسار نورانی گشود            مهر را شـرمـنـدۀ نـور جـبـیـنـش یافتم

این محمد صورت و سیرت، علی اکبر است            آن‌که حق را در جـمال نازنیـنـش یافتم

گرچه نامش در شمار چارده معصوم نیست            لیک در انگشتر عصمت نگـینش یافتم

در وجاهت در بلاغت در ملاحت در کمال            یـادگـار رحـمـة لـلـعـالـمـیـنـش یـافــتـم

در شجاعت چون علی و در سخاوت چون حسن            در عبادت همچو زین العـابدیـنش یافتم

در مسیر کربلا کز «لا نُبالی» گل فشاند            پای تا سر عشق و سر تا پا یقینش یافتم

شد روان بر رزم و با او شد روان روح حسین            این حـقـیـقـت در وداع آخـرینش یافـتم

من که سرتا پا گناهم دست حاجت می‌برم،            در حضورش؛ چون شفیع المذنبینش یافتم

الا که نور و صفـا آفـتاب از تو گرفت            ستاره سرعت سِیْر و شتاب از تو گرفت

به جلوه‌های جمال تو ماه خیره شده‌ست            شکوه وحی در آئینه‌ات ذخیره شده‌ست

تو عطر گـلـشن یـاسین، شکـوفهٔ یاسی            تو با پـیـامـبر عـشق، «اَشـبَـهُ الـنّاسی»

نـگـاه گـرم تو بـاغ بـنـفـشـه‌کـاری بـود            در آبـشار صدای تو، وحی جـاری بود

کسی به جز تو کجا حُسنِ مهرپرور داشت            ملاحتی که تو داری فقـط پیـمبر داشت

الا که سروِ خرامـان‌تر از تو، باغ ندید            کسی که روی تو را دید، درد و داغ ندید

تو بـازتـاب سپـهـر چـهـار مـعـصومی            تو سایـه‌پـرور مهـر چهـار معـصـومی

تجـلـّیـات یـقـیـنـت بـه اوج مـی‌زد اوج            امید در دل و جان تو موج می‌زد موج

ظهور و جلوهٔ ایمان مطلق از تو خوش است            ترنّم «اَوَلَسنا عَلَی الحَق» از تو خوش است

همین که منطق تو منطق رسول خداست            حساب حُسن تو از دیگران همیشه جداست

بلاغت از سخنت می‌چکد، گلاب صفت            و گرمی از نفست خـیزد، آفتاب صفت

کسی به کوی وفا چون تو راست قامت نیست            که قامتی که تو داری کم از قیامت نیست

حسین محـو تـمـاشای راه رفـتن توست            مرو که خون تماشائیان به گردن توست

الا که گردش تو در مدار حق‌طلبی‌ست            تو زمزمی و جهان در کمال تشنه‌لبی‌ست

تـبـارک اللَّه از آن خـلـقـت پـیـمـبـروار            که حسن خلق تو آئـینهٔ خصال نبی‌ست

بگـو جـمـال جـمـیـل تـو را نـگـاه کـنـد            کسی که عاشق روی پیـمبر عربی‌ست

شجـاعـت تو عـلی‌گـونه بود روز نبـرد            شهـامـت تو نشانِ نـماز نـیـمـه‌شبی‌ست

به عزّت تو و گـل‌های کـربـلا سـوگـند            که خال کنج لبت مُهر هاشمی نَسبی‌ست

«هزار مرتبه شُستم دهان به مشک و گلاب            هـنوز نام تو بردن نـشان بی‌ادبی‌ست»

قـسـم به آیـنـه‌هـا نـور مـشـرقـیـنـی تـو            سـفـیـر عـشق، عـلی اکـبـر حـسینی تو

همانگونه که در سیما، پیمبر بودنش پیداست            میان کارزار جنگ، حیدر بودنش پیداست

کسی که خون مولا در رگش جاری‌ست، معلوم است            که در جولان شمشیرش، دلاور بودنش پیداست

"علی ابن حسین ابن علی ابن ابی‌طالب"            در این اصل و نسب، از عالمی سَر بودنش پیداست

پدر دریای نور و مادرش دریای احساس است            در این پیوند ارزشمند، گوهر بودنش پیداست

پـدر مانند خورشید و عمو ماه بنی‌هاشم            میان آسمان قـوم، اخـتر بودنش پیداست

چنان با شور می‌گوید اذانش را که در معنا            زمـانِ گـفـتنِ الله، اکبر بـودنش پیداست

مــنــم آن خــاک آســتــان عـلـی            نــوکــر کــل خـــانـــدان عــلـی

ذره‌ای‌ام در آســـمـــان عـــلـــی            مـسـتـحـقـم بـه لـقـمـه نـان عـلی

تـا عــلــی اکــبــر اسـت امّـیــدم

ذره‌ای در پـــنــاه خــورشــیــدم

پــرده از روی مـــاه تــا وا شـد            روی مــاه نــبــی تــمــاشــا شـد

مـرتـضـایـی دوبــاره پـیــدا شـد            شـاه مــظـلـوم عـشـق، بـابـا شـد

آسـمـان در تــدارک عـیـد اسـت

ماه امشب کـنـار خـورشید است

به عـلی رفـته دست و بـازویش            بـه پـیـمــبـر کـشــیـده ابـرویـش

شـب یـلـداست طـرز گـیـسویش            عـطـر زهـرا وزیـده از رویـش

او چو پـروانه و پدر شمع است

هرچه حُسن است در علی جمع است

می‌چکـد از لبـش شـراب بهشت            محـو چـشـمـش ابو تراب بهشت

خـنـده‌هـایش شـمـیـم ناب بهشت            عـکـس او آبـروی قاب بـهـشت

جـان تـازه دمـیـده شد به حـسین

گـل لـبـخـنـد دیـده شد به حـسین

مثل حـیـدر صـلابـتـش زیباست            به ابالـفـضـل قـامـتـش زیـباست

حسن است و ملاحـتش زیباست            طلـعـت مـاه صـورتش زیباست

آمــده تــا مــســیــر گــم نــشـود

تـا قـیــامـت غــدیــر گـم نـشـود

او علی اکبر است و جان حسین            بـر ســر مــأذنــه اذان حــسـیـن

آسـمـانـی به کـهـکــشان حـسـین            حــیـدر جـانِ خــانـدان حــسـیـن

بــه اذانــش اذان بــهـــا گــیــرد

درد از مـحـضـرش دوا گــیـرد

سـکــنــاتـش پــیــمــبـری بـاشـد            وجـنـاتـش چـه مـحـشـری بـاشد

حـسـنی هـسـت و حـیدری باشد            یـا ابـالـفـضـل دیــگــری بــاشـد

تا ابد نـام مـطـلـقـش جـاری‌ست

"اَوَلَسنا علی الحقش" جاری‌ست

عــلــیِ اکــبــر سـت ای دنـــیــا            مـثــل بــاران سـخــاوتـش دریـا

در کــرم مــثــل مــجــتــبـی آقـا            خُـلق و خـویش فقـط خودِ طـاها

هـم عـلـی اکـبـرسـت در قـامـت

هـم ابـالـفـضلی است در سیرت

ذوالـفـقـاری‌ست وقـت جـنگـیدن            کی شود خـسـته از عـلی گـفـتن

مـی‌ســرایـد مــدیـح او دشــمــن            او امـامش حـسـین بود و حـسن

می‌زنـد سر ز دشـمن خونخـوار

چــون جــوانـی حــیــدر کــرار

می‌درخـشد به جنگ چون حیدر            می‌زنـد بـر یـهـود کـوفـه شــرر

بـرگ‌ریـزان کـنـد ز دشـمن سر            بـر لـب لـشـکـر است این مَـفـر

سرعت ضربه‌هاش بس غوغاست

پـرچـم مـرتـضی عـلـی بالاست

شاه امـروز آفـریـده شـاهـکـار دیگری            احتیاجی نیست بعد از این به یار دیگری

لـشکـر ارباب می‌گـیرد وقـار دیگـری            مرتضی باید بسازد ذوالـفـقـار دیگری

بیـشتر امشب شب خـوشحالی سقا شده

چون که حالا یک نفر مثل خودش پیدا شده

او برای زینب کبری رکاب آورده است            عمه زینب هم برای او نقاب آورده است

هدیه‌ای را هم برایش بوتراب آورده است            مرکبی در شأن پیغمبر عقاب آورده است

نیست جایی خوش قدو بالاتر از این آینه

مادرش هم تکـیـه زد بـر جایگـاه آمـنه

پهن کرد از دست خود بر خواهرش سجاده‌ای            بعد پیغمبر به او دل داده هر دل داده‌ای

ای فـقـیران سفره دارد، سفـرۀ آماده‌ای            اوست آقـا زاده‌ام آن‌هم چه آقـا زاده‌ای

در مقام او جهـانی بانگِ یا هو می‌زند

وقت مدحش ناصرالدین شاه زانو می‌زند

وقت معراجش رسول و وقت خیبر مرتضی            بین خانه چون پیمبر؛ بین لشکر مرتضی

سر، رسول‌الله هست و هست پیکر مرتضی            نیمی از پیکر نبی و نیم دیگر مرتضی

دست‌هایش چون که بر هم سخت محکم می‌شود

باز هم عید غـدیـر خـم مجـسم می‌شود

مثـل مـادر آسـمـان‌ها را تمـاشا می‌کند            آسمان در گیسویش خورشید پیدا می‌کند

کیـست این آقا که ما را نـیز آقا می‌کند            خواهر کوچک‌ترش هم کار زهرا می‌کند

صاحب بالاترین عنوان و منصب می‌شود

شـانۀ او تکـیه‌گـاه عـمه زینب می‌شود

کعبه از شش‌گـوشۀ ارباب کم می‌آورد            نــام او افــلاک را زیـر قــدم مـی‌آورد

صحبت از شش‌گوشه شد؛ حرفی که غم می‌آورد            بـاز هم دارد مرا سـمت حـرم می‌آورد

هرچه بـادابـاد من این روزها لیلایی‌ام

هرکه جایی را پسندد من که پائین پایی‌ام

مرهمی بعد از تو بر داغ پدر پیدا نشد            خواست برخیزد حسین بن علی از جا نشد

خواست جسمت را بگیرد در بغل اما نشد            آخرش هم پیکر تو در عـبایش جا نشد

داد زد بـابـای پیـرت، آه زینب، اکـبرم

ای جـوانـان بـنی‌هـاشم بیائـید از حـرم

خـورشـیدی و مـیان قـمـرها نشاندنت            مهـتـابی و به چـشم سحـرها نشاندنت

نـام تـو مـی‌بـرم جـگـرم داغ می‌شـود            تو آتـشی به روی جـگـرها نـشانـدنت

جانِ حسین جانِ عـلی جانِ مـصطـفی            تو جانی و به قـلـبِ پـدرهـا نـشانـدنت

حک کرده‌اند نام تو را فـاتـحـانِ رزم            حکـاک‌ها به تـیـغ و سپـرها نشانـدنت

هرجا که رد شدی همه‌اش سجده‌گاه شد            هر جا که آمـدی روی سرها نشاندنت

ای چـشم روشـنیِ عـلی چـشمِ فـاطـمه            تو نـوری و مـیـان نـظـرها نـشانـدنت

گـفـتند یا علی و خدا جان درست کرد

اصلا نجف برای تو ایوان درست کرد

ای از هـمـه به مـعـنیِ اکـبـر شبـیه‌تر            از هـرچه گـفـتـه‌ام به پیـمـبر شبـیه‌تر

ای شیوۀ کـریمی تو مجـتـبی سـرشت            ای برکتت به حضرت کـوثـر شبیه‌تر

الله‌ اکـبــر از رجــزِ مــرتــضـایـی‌ات            ای ضربه‌ات به ضربۀ حـیدر شبیه‌تر

شمشیر کش به هیبت مولا که می‌شوی            از هـرکـسـی به دیـدۀ قـنـبـر شـبـیه‌تر

بـا دسـتـمـال زردِ نــبــردِ عــلـی بـیــا            ای جنگِ تو به صحنۀ محشر شبیه‌تر

طوری به روی دست تکاندی سپاه را            بـاشـد به کـنـدن درِ خـیـبـر شـبـیـه‌تـر

انگار کعـبه خورده تَـرَک حـیدر آمده

یعـنی عـلـی به شکـل عـلی اکبر آمده

جـانم به دسـت‌هـای گـدایـان گـرفـتنت            با زُلفِ خویش جمع پریشان گرفـتنت

قبل از مـدیـنه خـانۀ تو دیـده می‌شـود            ای جانِ من به شـیوۀ مهـمان گرفتنت

وقت اذان ملاحظه کن که بعـید نیست            از هر صفی علی دو سه قربان گرفتنت

وقـت اذان مـقـابـل بـابـا خـدات گفت:            قربـان از حـسین چـنین جان گرفـتنت

برگشته‌ای به خیمه ببوسی لبِ حـسین            قربانِ بوسه از لب سـوزان گـرفـتـنت

این بیت را برای عـمـویت نـوشـتـه‌ام            جـانـم فـدای مَشک به دنـدان گرفـتنت

لیلا که مُرد با لب پُر خون صدا زدی

آمد دلت که پیـش پدر دست و پا زدی

امشب دل نسل جوان دارد سرور دیگری            امشب خدا در هر سری افکنده شور دیگری

امشب به جان اهل دل تابیده نور دیگری            دل پیش دلبر یافته فیض حضور دیگری

ماه محـمـد طلـعـتی از بـرج زهـرا آمده

یا بار دیگر در حجاز احمد به دنیا آمده

لیلا در آغوش سحر شمس الضحی آورده‌ای            قرآن گرفتی در بغل یا مصطفی آورده‌ای

زادی علی دیگری یا مرتضی آورده‌ای            حسن خداوند است این یا مجتبی آورده‌ای

بالله عجب شوری تو در نسل بتول انداختی

الحـق که آل الله را یاد رسـول انداخـتی

تکرار کن و الشمس را عکس جمالش را ببین            بگشای قرآن را سپس خلق و خصالش را ببین

با بال جان پرواز کن اوج کمالش را ببین            در بین آل فاطمه قدر و جلالش را ببین

آری تـو ثـارالله را مـرآت داور زاده‌ای

گوئی که همچون آمنه امشب پیمبر زاده‌ای

در بوستان فاطمه سرو روان است این پسر            جان رسول‌الله را آرام جان است این پسر

هم یک جهان جان است و هم جان جهان است این پسر            در بیشۀ قرآن و دین شیر ژیان است این پسر

هم اشرف الخلق است این هم اشجع الناس است این

هم در ره عشق و وفا همگام عباس است این

این است کاندر کودکی روح عبادت یافته            پا در جهان نگـذاشته راه سعـادت یافـته

نا کرده تر از شیر لب رمز شهادت یافته            رشد و نمـو نایـافـته درس رشادت یافته

نسل جوان را این پسر در هر زمان رهبر بود

چشم و چراغ فاطمه نامش علی اکبر بود

در مـاه شعـبان کامـده آئـیـنه دل منجـلی            بر زاده خیرالبشر زاده دو مادر دو علی

آن شمع بزم عارفان این شیر میدان یلی            آن در ولا حق را ولی این بر بلا گفته بلی

آن ماه تابانی بود، در دست لیلای عرب

این مهر رخشانی بود زآن مام ایرانی‌نسب

یاد آرد از حُسن نبی عشق رخ دلجوی او            تفسیر آیات نبی در خال و خط روی او

نور نبوت جلوه‌گر در خُلق و روی و خوی او            بس دل که گم گردیده در پیچ و خم گیسوی او

آری مه لیلاست این کز پرده بیرون آمده

وز شوق دیدارش جهان یکباره مجنون آمده

ماهی‌که می‌بخشد بجان فیض لقاء الله را            ماهی‌که برق خنده‌اش سوزانده مهر و ماه را

ماهی‌که مجنون ساخته یادش دل آگاه را            ماهی‌که بر نسل جوان روشنگر آمد راه را

ماهی‌که خط سبز آن از وهم‌ها بالا شده

ماهی‌که در معراج خون، مهر سپهر لا شده

تا پیکر صد چاک او گردید در خون غوطه‌ور            آمد کنار کـشـتـه‌اش ریحـانۀ خیـرالبـشر

بگرفته همچون جان خود، آن جسم خونین را ببر            آنسان که گویی داد جان آنجا پدر هم با پسر

بر بند لب خاموش شو "میثم" ز شرح ماتمش

ترسم که بگذارد جهان جان بر سر دار غمش

بدون عشق تمام وجـودم افـسرده است            بدون عشق دلم مثل پیکری مُرده است

چه می‌شود که کریمان به داد من برسند؟            چرا که باغ دلم از گـناه پژمـرده است

منم جوانم و بد جـور بر زمین خوردم            سرم به سنگ، سرِ خوابِ غفلتم خورده است

نـمـی‌شـود بـشـود عــبـد خـانـۀ اربـاب            به شاهزاده دلش را کسی که نسپرده است

من آمـدم که غـلامـش شـوم ولی دیـدم            کریم بود و مرا تا خود خدا برده است

خوشم نـشـسته به عرش دلم علی اکبر            نشان عاشـقی یـار بر دلم خورده است

نـشـسـتـه‌ام که بـرای رضـایـت حـیـدر

بـخـوانـم از نـوۀ فـاطـمـه، عـلی اکـبـر

اجازه هست که میـخـانه را بهـم بزنم؟            دم از رسـیـدن مـولـود مـحـتـرم بزنم؟

اجـازه هـست بـیـافـتم به آستـانه و بعـد            بـه زیـر قـبـه و پـائـیـن پـا قـدم بـزنـم؟

هـمیـشـه کـار من افـتـاده با عـلی اکبر            چگونه حرف از این شاهزاده کم بزنم

بـدون دوست، مُـخـیـر به آب لب نزنم            کـنـار دوست ولی باده پـشت هم بـزنم

غلام هستم و پس حق بده که در گوشم            نـشـان حـلـقـۀ اربـاب ذوالـکـرم بـزنـم

کسی که بوسه زده روز و شب به دست حسین            به زیر پاش فـقـط بـوسه می‌بـرم بـزنم

خصال و وصفِ کمالش محمدی است، علی

جمال و نور هلالش محمدی است، علی

اذان بـگـو که مـسیـحا شوی علی اکبر            مـسـیـح عـالـم بـالا شـوی عـلـی اکـبـر

رجز بخـوان وسـط کـارزار تا این که            دلـیـل بـهـجـت لـیـلا شـوی عـلی اکـبر

دعـای اُمِّ بـنـیـن بـوده که مـیـان نـبـرد            قـرین حـضـرت سـقـا شوی علی اکبر

رقـابـتی است که قبل از عـمو بیایی و            رکـاب زینب کـبـری شـوی عـلی اکبر

بمـان کـنـار پـدر تا که نیـرویش باشی            عـصـای پـیـری بـابـا شوی عـلی اکبر

از این نسـیمِ گل یاس پهلـویت پیداست            شـبیه حـضرت زهـرا شوی علی اکبر

خودت کمک بده هر طور می‌شود به حسین            درون سطـح عـبا جـا شوی علی اکـبر

هـنـوز جـای لـبت بـر لـب پـدر مـانـده

ببین کنار تنت "...بَعْدَکَ الْعَفٰا" خوانده