اشعار

مترس از خشم طوفان و عَلم کن بادبان‌ها را            دل ما کشتی نوح است سِیْر بی‌کران‌ها را

مترسانیدمان از های و هوی پوچ این امواج            که ما چون پیرهن از تن درآوردیم جان‌ها را

رجز لالایی ما بوده تا بوده؛ چه باک از مرگ            که در گهواره می‌دیدیم خواب آسمان‌ها را

زمین می‌خواست ما دل‌بستگان نام و نان باشیم            پـریـدیم و رهـا کـردیـم اما آشـیان‌هـا را

نخواهد ماند جان ما در این نُه‌توی تاریکی            شهابی تازه روشن کرده چشم کهکشان‌ها را

بوی خداست می‌وزد از جانبِ یمن            از یُمنِ عشق رایحه‌اش می‌رسد به من

از هم گسـست سلـسلۀ غـربتِ نسیم            پر شد مشامِ جانِ من از بوی پیرهن

بیداری است روشنیِ چـشمِ عاشقان            آئید پـیـشواز که برگـشـتـه به وطن

در جوی خون خویش بغلتید عاشقان!            پاکـیزه باد جـامـۀ جـان از غبارِ تن

خون نیست این که ریخته هر گوشه و کنار            از آسمان بشارتِ سرخی‌ست بر چمن

دارد بهار می‌رسد از راه، بنگـرید!            جنّاتِ عدن جلوه‌گری کرده در عَدَن

گوشم خوشِ روایتِ فتحی دوباره است            آیاتِ نصر می‌شنوم گوش کن به من

دل خانۀ خداست نه جای نفاق و شرک            فرخنده باد مـوسمِ از بت تهی شدن

چون روز روشن است که نزدیک شد طلوع            آمد زمـانِ از پـسِ ظلـمـت بـرآمدن

آن‌گاه بـاز بـانگِ أنا العـشق می‌زند            در آسمانِ شب‌زده خورشیدِ شب‌شکن

إنّی أشَـمُّ رائِحَةَ العـشـق، بـشـنـوید!            بوی خداست می‌وزد از جانبِ یمن

علاماتِ ظهورِ کیست از سمتِ یمن پیدا؟            که می‌بینم به هر سو لالۀ خونین‌کفن پیدا

سواران که‌اند اینان خدایا پشتِ دروازه؟            اُوِیـسان‌اند هر سو بر افـق‌های قَـرَن پیدا

در این بی‌تابیِ دریا، صدف‌های سراسیمه‌ست            شبیهِ مـاهـیانِ سـرخ، یـاقـوتِ عـدن پـیدا

دلم را نذرِ چشمش کاش پی‌درپی بسوزاند            که خواهد شد عیارِ این سپند از سوختن پیدا

تمامِ لاله‌ها چون دعبلان دار بر دوش‌اند            ببین صحرا به صحرا سربه‌دارانِ چمن پیدا

به بت‌های جهان آیاتِ ابراهیم را بنویس            تبر بر دوش آن سوها خلیلِ بت‌شکن پیدا

شهادت‌نامه‌ام دارد ورق‌گردانی‌ای پنهان            غـبارِ ذوالجناحِ اوست از خاکِ یمن پیدا

صبر این مردم پُرحوصله حدّی دارد            ذلّـت و عـجـز، مجـازات اشـدّی دارد

با منافق سر یک سفره نشستن هرگز            با نمکـدان ریا، روزه شکـستن هرگز

ما و این قوم، پدرکشتگی دیرینه است            کـیـنـۀ ما ز نفـاق آیـنه در آئـینه است

وقـتی از تجـربه هم پـنـد نمی‌آمـوزند            ساده‌لوحی‌ست اگر فکر کنی دلسوزند

آنکه با دزدِ سر گردنه در پیوند است            نه به هوش است و نه عاقل، نه شرافتمند است

وسط نیـل به فـرعـون گـرایـش دارند            وسط جنگ وجودی سر سازش دارند

دیـو وقـتـی سـر بـلعـیـدن مـا را دارد            اف بر آنکس که سر عجز و تمنّا دارد

آیه خواندن که فقط شرط مسلمانی نیست            هرکه عمّامه سرش داشت که روحانی نیست

وحدت آری! ولی آنگونه که مولا گفته است            آنکه قبل از رُحما گفتن أشِدّا گفته است

اهل تـوحـیـد، أشـدّاءُ عَـلی الکـفـّارنـد            عـلی آنـگـاه که فـرمان بدهـد عـمّارند

یک‌قدم از خط فرمانده عقب‌تر، خسران            یک‌قدم از خط فرمانده جلو‌تر، عصیان

نـچـشـد کاش کـسی بـادۀ اهـریـمن را            طـعـم بـیـدار شـدن با لـگـد دشـمن را

حرمـله نامـزد جـایـزۀ صلـح شده‌ست            وای آنکس که به فکر خود و تسلیم خود است

ما هـمانیم که قـلّاده به گرگ افکـندیم            پنجه در پـنجۀ شیطان بزرگ افکندیم

ما همانیم که در عشق عـلی مشتعـلیم            مثل یک مشت گره‌ کرده به هم متّصلیم

تیغ این طایفه از هردو طرف صیقلی است            نام هر کودک این سلسله سیّدعلی است

جـلـوۀ آیــنـه آن آیــنـه‌سـیــمـا را بـس            مـجـتـبـای عـلی خـامنـه‌ای مـا را بس

این است بـعـثـتـی که به اَللهُ اکـبرَش            مبـعـوث شد دوبـاره نـدای پیـمبرَش

گویا که ذوالفقار، بُرون از غلاف شد            ای جان فدای ملت و فـریادِ حیدرش

وحی آمده؛ فَـصَلَّ لِرَبِّک، نماز کن!            وَانحَر، به حکمِ سوره و آیاتِ کوثرش

جان بر کف است، نسلِ حسینی و زینبی            کرب‌وبلاست خطِّۀ ایران، سراسرش

ملّت کشیده صف، به خیابانِ کـربـلا            حـتی اگر گـلـوله بـبـارَند، بر سرش

پیروزِ صحنه‌، ملّتِ ایرانِ فاطمی‌ست            پیداست، صحنِ مسجدُالاَقصی برابرش

حرف از مذاکره وسطِ جنگ، سازش است            هنگامِ صلح نیست، در ایران و لشکرش

چیزی نمـانده، تا به شکـستِ معاویه            بگذار کارِ خویش کند، مالک اَشترش

از جانبِ ولیِّ خـدا، موضعی مَگـیر            رهبر مسلّط است، به اوضاعِ کشورش

آبِ زلال را، چه گـِل‌آلـود می‌کنی؟!            بَرهَم مَزن، جنودِ خدا را به محضرش

از صحـبتِ مذاکـره، دل خـسته‌ایم ما            شَرمی کنید، از شهدا تا به رهـبرش

از تنگـۀ اُحد، که نباید عقب نشست!            عبرت بگیر، از دلِ تاریخ و دفترش

دنیا! بدان که تنگۀ هرمز، از آنِ ماست            این آب و خاک، حافظِ دین است و سنگرش

ایران، عراق، سوریه، لبنان و غزّه نیز            خـطِّ مُـقـدَّمـند، به تَـسخـیرِ خِـیـبرش

رزمـنـدگـان، مُـنـادیِ فـتـحِ نهائی‌اَند            رهبر روَد قدم به قدم، پشتِ سَرورش

تـیغـی‌ست، از نیـامِ عـلی آمده بُرون            دستِ ولیِّ ماست به‌دسـتانِ حـیدرش

فرماندهیِّ کـلِّ قـوا کـیست؟ مجـتـبی            نصرِ قریب، می‌رسد از جَدّ اطهرش

تـنـهـا نـمـانـده رهـبـرِ بـا اقـتـدارِ مـا            والله یـارِ اوسـت، دعـاهـای مـادرش

مـا مـلـّتِ امــام حـسـیـنـیــم، تـا ابــد            اُمّت مطیعِ محضِ امام است و رهبرش

سر می‌دهیم هم‌چو حسین، آب و خاک نه            عـبـاس‌وار پـای عـلـم، تا به آخـرش

با رهـبر شهید، چـنین عهـد بـسته‌ایم            دل خـسته‌ایم و منـتـقـمِ جسمِ پَرپـرش

مـائـیم لـشکـرِ شهدا، لشکـرِ حضور            در انـتـظـارِ یـار و جـمـالِ مـنوّرش

عطرِ ظهور می‌رسد از این دیارمان            نزدیک شد، زیارت روی مطهّـرش

روزی‌که تکیه بر حرمِ کعـبه می‌زند            گوید سخن، ز تـشنگیِ جدّ بی‌سرش

افـشا کـنـد؛ اَنَـابنُ حـسـیـنِ شهـید را            با روضه‌های ‌عمّۀ گریان و مضطرش

ای اهل عالم این سخنش منتشر کنید            قال الحسین: مثلی لا یبایع مثل یزید

سید علی امام شهـیدم چو جدّ خویش            تکرار کرد این سخنش بلکه بشنوید

آتش بس و مذاکره با شمر این زمان            باشد مرام و مسلک هر ترسوی پلید

نه عاقل و نه باشرف و نه ولایی‌اند            خواهان این مـذاکـرۀ نحـسِ بی‌مفـید

بی‌غـیـرتی که باز روی بر مذاکره!            دشمن دم از ترور زده بر رهبر جدید!

گر دین نداری لااقل آزاده باش؛ مرد            بـرگـرد زود جانب این مـلت رشـید

ول کن دگر منافع شخصی و حزبی‌ات            باور نکن ز دشمن دین وعده و وعید

گر شیعه‌ای تو راه ابالفـضل را برو            پـس‌ده امـان‌نــامـه آن دشـمـن پـلـیـد

گر قـابـل هـدایـتی آن را طـلب کـنم            ورنه خـدا کـند که شوی زود ناپـدید

علی الاصول مسیر حسین و شمر جداست            که شمر بندۀ شیطان، حسین عبد خداست

علی الاصول میان سـپاه شمر و حـسین            نه جای سازش و تسلیم، حرف عاشوراست

علی الاصول به این قول‌های رنگارنگ            امید نیست، که فـرجام کارشان پیـداست

علی الاصول خـداوند یـار آن‌ قوم است            که گوششان همه دم بر نصایح مولاست

علی الاصول در آئین و دین و منطق ما            تقاص خـون شهیدان گرفـتـنش اولاست

علی‌الاصول، یکی تنگه را رها کرده‌ست            میان معـرکه بر تـرس، اقـتدا کرده‌ست

علی‌الاصول یکی بـر خـلاف رأیِ ولی            برای وعـدهٔ دشمن، حساب وا کرده‌ست

علی‌الاصول، یکی وقت رزم در میدان            به اجتهاد خود اینگونه پا بـه‌پا کرده‌ست

علی‌الاصول، یکی پشت پا زده به اصول            یکی به جادهٔ خاکی زده، جـفا کرده‌ست

اگرچه از سر دلسوزی است و حُسن نظر            در این نبرد، کم آورده و خطا کرده‌ست

چه سود می‌بَرد آنکس که دور از این مردم            بر این معامله اصرارِ نابجا کرده‌ست؟!

چه حاصل است از این نامه با چنین گرگی            که نانوشته دریده‌ست و نقض‌ها کرده‌ست

و جنگ راه خطیری‌ست، مرد می‌طلبد            و جـنگ، جوهـر افراد برملا کرده‌ست

و صلح نیست از این رستخیز، راه گریز            چنانکه عـافـیت اندیش، ادعـا کرده‌ست

عـلی الاصول، امـام شهـیـد، خـامـنه‌ای            برای مردم ما روز و شب دعا کرده‌ست

عـلی‌الاصول، هـمین بـعـثـت خـیـابـانی            برای دیدن خورشید، کوچه وا کرده‌ست

علی الاصول، خـداونـدِ مـردم مبـعـوث            شگفت‌معجـزه‌ای گاه با عـصا کرده‌ست

عصای معجزه، امروز نیست جز فریاد            عصای معجزه عشق است و کارها کرده‌ست

بیدارتـر از هـمیـشه در میـدانـیم            تا آخـرکـار، پـایِ هم می‌مـانـیـم
تـردیـد نـداریم که با یـاری حـق            یک‌روز سرود فتح را می‌خوانیم

شاعر: علی ساعدی
هستیم؛ که دشمن به سزایش برسد            جوری که به یک جهان صدایش برسد
آن فتنه‌گر همیشه، شیطان بزرگ            باید به سـزای کـارهـایش برسد

شاعر: مطهره عباسیان

 هرچند که در پردۀ غم محبوسیم            با مـعـجـزۀ کـلام تـو مـأنـوسـیم
جاری شده‌ایم مثل خـون پـاکـت            تا لحـظـۀ انـتـقـام تو مـبـعـوثـیـم

شاعر: مرتضی درزی
ایران! همه با عشق تو هم‌پیمانیم            هـم‌پای شـهـیـدان تو در میـدانیم
این رزم شبانه‌مان حسابش با تو            صد شب که نه، صد قرن شود می‌مانیم

شاعر: زهرا آراسته‌ نیا 
 آئین و مـرام قـاتـلان را بـشناس            خونخواریِ گرگانِ جهان را بشناس
جز بستن آب، پیـشۀ آن‌ها نیست            ای شعر! یزیدان زمان را بشناس

شاعر: محمد مرادی

این صحنه‌های غیرت بی‌انتهای ماست            پایـان ما نه، بلکه تازه ابـتدای ماست

عمری اگر "یا لَیْتَنا کُنّا مَعَک" گـفتیم            امروز ایران مقـدّس، کـربلای ماست

مـا در پـنـاه چـادر خـاکـی زهـرائـیـم            مادر دعاگوی تمام لحـظه‌های ماست

هرگـز عَـلـَم از دست ایرانی نمی‌افتد            وقتی که عباس دلاور مقـتدای ماست

ای دشمنان! ایران سرای شیرمردان است            خونی که می‌ریزید، تضمین بقای ماست

با رمز" یا حیدر" ز دنیا محو می‌گردید            این اسم اعظم تا ابد مشکل‌گشای ماست

دنـیـا بـبـیـنـد اقــتـدار حـیـدریــون را            این وعدۀ "اِن تَنصروا الله" خدای ماست

خیبریون! "یا علی" گوئید؛ جنگی دیگر است            آخرِ این جنگِ با کفّار، فتح خیبر است

مـردم رزمـندۀ ما! شهر را سنگر کـنید            این خیابان، کوچه‌ها و مسجد ما سنگر است

نَفْس می‌گوید چرا باید به‌پا خیزی، ولی            دشمنی با نفْس خودکن، این جهادِ اکبر است

در نبردی بی‌امان سرگرم این پیکار باش            اوّلِ این ره بدان ما را نبـرد آخـر است

ای مسلمان! نعره‌های "یا علی" از دل برآر            هر صدای حیدری‌ات لرزه بر هر کافر است

افــتــخــار مـــردم آزادۀ دنــیــا شــدیــد            افتخار این سعادت بر شما از حیدر است

سوخت هر موشکی فریاد "یا حیدر" بُوَد            این کـلام پـاسـداران دلـیـر رهـبر است

قـاتل سیّـد عـلی را ما به ذلّت می‌کـشیم            گرچه ما را در غم او دیده‌ای از خون تر است

کی هراس از دشمنان این وطن داریم ما            تا امام غـایب ما یاور این کـشور است

ای «وفایی» مردم ما، کشور ما، از ازل            تا ابد مدیـون خـونِ لاله‌های پرپر است

نخواهد ایستاد از جوشش این سرچشمۀ غیرت            که در رگ‌های ما جاری‌ست خونِ رهبرِ اُمَّت

میان خیلِ پاکانی که بیعـت‌کرده با اویند            شهـادت آمده این‌بـار تا با او کـند بیعـت

اگرچه رهبرِ ما رفته، راه و رسم او باقی‌ست            ادامه می‌دهیم این راه را تا قلّه با قدرت

طنین خطبه‌هایش تا فراسوی جهان رفته            شبیه عطر، خط مشی او، افتاده در حرکت

از آن «سلمانُ منّا»ی رسول الله معلوم است            که از آن ابتدا تحتِ کسای اوست این ملَّت

به آن اللهِ خونین‌رنگِ روی پرچمم سوگند            نخواهد ایستاد ازجوشش این سرچشمۀ غیرت

اگرچه خصم با خشمش همیشه روبه‌روی ماست            اگرچه صبح و شب تیغش به دنبال گلوی ماست

قسم بر آنکه نبض آسمان‌ها هست در دستش            شهادت افتخار ما؛ پریدن آرزوی ماست

نمازی عاشقانه با تنی صد چاک می‌چسبد            زمین سجاده است و خون رگ‌هامان وضوی ماست

به هر قیمت نه باسازش، نه با تسلیم می‌سازیم            «اشداءُ علی الکفار» ذاتاً خلق و خوی ماست

توکل بر خدا داریم و از چیزی نمی‌ترسیم            مسیر راست را رفتن، رهین جستجوی ماست

«غدیری‌های جان بر کف» که پای عهد می‌مانیم            طنین «یا علی مولا» دمادم‌ های‌وهوی ماست

چه طوفان می‌کند در قلب میدان، ذکرِ «یا حیدر»           نشسته بر زبان اهل ایمان، ذکرِ «یا حیدر»

به گوشِ اهلِ عالم می‌رسد این روزها بی‌شک           از ایران، از دلِ داغِ خیابان، ذکرِ «یا حیدر»

توکـل بر خـدا کردیم در آماجِ مشکـل‌ها           مدد داده‌ست ما را، حینِ طوفان، ذکرِ «یا حیدر»

از آتش‌بازیِ قومِ یهودا هیچ ترسی نیست           که خواهد کرد آتش را گلستان، ذکرِ «یا حیدر»

نمی‌دانم چه سرّی هست در این ذکرِ طوفانی           که خیبر می‌کَنَد از جا به قرآن، ذکرِ «یا حیدر»

بگو «حیدر»، بخوان «حیدر»، «امیرالمؤمنین حیدر»           دهد بر عمر اسرائیل پایان، ذکرِ «یا حیدر»

مدد حیدر، مدد حیدر، مدد حیدر، مدد حیدر           چه طوفان می‌کند در قلب میدان، ذکرِ «یا حیدر»

از مـصافِ داغ‌هـای بی‌شـمـار آورده‌ایم            دل سلاح ماست، او را مرد بار آورده‌ایم

تا صدای فـتـح ما تا قـله درپـیـچـد رسـا            یک دو گامی مانده، خرمشهرِ چار آورده‌ایم

چشم اگر دارد جهان اینک ببیند تنگه را            گـوش اگـر دارد، پـیـام اقـتـدار آورده‌ایم

فصل پیکار است و هنگام درو، ما نو به نو            بارشی بر نـابه‌کاران از شرار آورده‌ایم

گـفتگـو در سایۀ تـهدید با قـاتل خطاست            گر سرآرَد صبر ما را، چوبِ دار آورده‌ایم

ما حدیثِ تیغ بر دوشانِ شرقیم ای یهود!            قلعه را خالی کن امشب ذوالفقار آورده‌ایم

خیابان‌ها شبـستانند و ما عابدترین مردم            خدا دین خودش را زنده کرده با همین مردم

خدا مبعوث کرده جمعی از پیغمبرانش را            چه اعجاز خروشانی‌ست در فریاد این مردم

و باران‌ها همان وحی‌ند و می‌گویند این شب‌ها            رسالت حفظ ایران‌ست ایران، آفرین مردم!

خدا می‌آفریند شاید از این پس ملائک را            شبـیه چهـره‌های روشن این نازنین‌مردم

خدا مستضعفین را غرق نعمت می‌کند یعنی            شما هستید تنها وارثان سرزمین، مردم!

فقط یک یاعلی مانده‌ست تا صبحی که می‌گویند            شبیه کوه باید ماند اکنون پای دین، مردم

ابر بودیم و کنون موقع باران‌ شدن است            موقع رود شدن، سیل خروشان‌‌ شدن است

غیرت صاعقه! هنگام بر انگیختن است            ای نسیم سحری! موقع طوفان‌ شدن است

شاعرا از چه به لب مُهر سکوت است تو را؟!            فصل خون است ببین! فصل غزل‌خوان‌ شدن است

قـلـم حـادثـه بـردار که تـکـلـیف امروز            تـیغ بـرداشتن و عازم میدان‌ شدن است

کوچه در کوچه بیائـید که پیـری فرمود            وقت مبعوث به هر کوی و خیابان‌ شدن است

کوچه در کوچه بیائید که پرچم بر دوش            کار هر رهگذری حافظ ایران شدن است

لـشکـر ابـرهـه را از لب سـجـیـل بگـو            بگـریزید که هنگـام پـریشان شدن است

دیـو را گو که ز ما آرزوی هر طـفـلی            در پی کشتن او، رستم دستان شدن است

دوش خیبرشکنی گفت که هر لحظه‌شان            با فـرود‌آمـدنم لحـظـۀ ویـران‌شدن است

او که از سـایۀ ما نیز به خود می‌لـرزد            چاره‌اش چیست؟! فقط رفتن و پنهان‌شدن است

ما ولی از چه بترسیم که خوشبختی‌مان            آخر کار هم آغـوش شهـیدان شدن است

با مشت گـره کرده، خـیابان به خیابان            وصل است در این واقعه میدان به خیابان

چون هست وطن عین حرم؛ در دل این جنگ            وابسته شده معنی «ایمان» به «خیابان»

فرماندۀ ما حکم به ما داد و پس از آن            با قـلـب، وفـادار شد ایـران به خـیابان

چه حس عجـیبی‌ست که انگار رسیدند            هـربار، شـهـیـدانِ دبـسـتان به خـیـابان

مبعوث شد این ملت و چندی‌ست که اینجا            نزدیک شده معنی «طوفان» به «خیابان»

فردای وطن در گرو غیرت ‌و عزم است            برخیز و بیا باز رجزخوان به خـیابان

سؤال فتح مبین را، جواب در راه است            بزن به قلب ستم، فتح باب در راه است

الا کسی که طمع بُرده‌ای بر این وادی            به چشمت آب، ولیکن سراب در راه است

صدای موشک سجـیل در فلک پـیچـید            که ای یهود! شرار عذاب در راه است

حساب ظلم تو از حد، اگرچه بیرون است            ولی بدان که حساب و کتاب در راه است

به لاله‌های به خون خفتۀ وطن سوگـند            بـهـار تـازۀ ایـن انـقـلاب در راه اسـت

عـلـم به‌دوشِ مردم، مـیان میدان گفت:            «هنوز لشگر پا در رکاب در راه است»

برای فتح نهایی بخوان تو "سورۀ فتح"            طـنـین پـای گل بـوتـراب در راه است

همه دعـای فـرج را به روی لب دارند            قسم به نـور، که آن آفتاب در راه است

به پای بوسی آن باغبان «وفایی» گفت:            «چقدر غنچۀ پُر از گلاب در راه است»

در جنگ حق و باطل، چون بی‌طرف نداریم            ساکت اگر نِشـینیم، یعنی شرف نداریم

یا در صف حسینیم یا در صف یزیدیم            حال انتخاب با توست، جز این دو صف نداریم

در جنگ با سیاهی، بردار توشهْ‌راهی            جز اشک ما سلاحی، بهتر به کف نداریم

فرزندِ خاکِ غیرت، با دشمنش چه بیعت؟!            ما هـیچگـونه نسبت، با ناخـلـف نداریم

مائیم قوم سلمان، از جنگـمان مترسان            ما جز میان میدان، این‌سان شعف نداریم

با یاد فـتح خـیبر، چون مالک و ابوذر            چـشـم امـید جـز بر شـاه نـجـف نداریم