اشعار

از قــافــلـۀ عـشـق مـرا جــا نـگـذاریـد           در مـوج بــلا یـکّـه و تـنـهـا نـگـذاریـد

مـا را به شـهــیـدان بـرسـانـیـد دوبـاره           بـر مـوج دلـم حـسـرت دریـا نـگـذارید

بـوی مـلـکـوت، بـوی عـرفـان آمد            گلبانگ خوش رحیم و رحـمان آمد

گل عطر فرشته منتشر شد در خاک            ای دل شـدگـان! بـهــار قــرآن آمـد

قسم به خون شهیدان به کربلا به حسین           خـدا به حـشـر ببخـشد گناه ما به حسین

طـلـوع مـاه مـبـارک مـبـارکـش بـاشـد           کسیکه روزۀ خود سازد ابتدا به حسین

 پخش سبک  

بهار دل شده خزان،دردام و از چشام بخوان         نشسته ام یه بار دیگه،پا سفرۀ ماه رمضان

خــدا خــدا خــدا خــدا؛ خــدا خــدا خــدا خــدا (۲)

سـفـره تـا بـاز شـود زود گـدا می‌آیـد            مـثـل هـر بـار به دنـبـال عـطا می‌آید

آمـد از عـرش نـوایی که بیـایـید همه            راه گـم کـرده به دنـبـال صـدا می‌آیـد

سـفـره آمـاده، سـر سـفـره گــدا آمـاده            کــرم آمـاده؛ مـن آمـاده؛ خــدا آمــاده

این کرم خانه دو ماه است تدارک دیده            قـبـل مهمان همه جا هست غـذا آماده

رمـضـان آمـد و آهـستـه صدا كرد مرا           مـسـتـعـد سـفـــر شـهـر خـدا كـرد مـرا

از گـلستـان كـرم طُرفه نـسيـمي بـوزيد           كه سراپای پُر از عطر و صفا كرد مرا

کم کم بساط عـشق و وفـا پهن می شود           سفره به سفره نور و صفا پهن می شود

شعـبـان گـذشته و رمـضان آمده ز راه           زیـبـاتـریـن بـهـار شـمـا پهـن می شـود

تا دلـم بر جـانب میـخـانـه ات آورده رو           هر ذلالِ اشک می سازد گناهم شست و شو

بر سر سفره گدا را هم پذیرفتی ز لطف           این ضیافت خانه از حُبِ علی دارد سبو

غصه دارم که چرا سوز دعا نیست مرا           رمـضـان آمـده و حـال بـکـا نیست مرا

روزگـاری به هـوای همه کس بال زدم           پـر پـرواز بـه درگـاه شـمـا نـیـست مرا

هر زمان افطار خود با آب که وا می‌کنم           دیـده‌هـایـم را فقط از اشک دریـا می‌کنم

عـلت بـیـچـاره گی ام را خودم فهـمیـده‌ام           کم سحرها با خدای خویش نجـوا می‌کنم

رو نـدارم که به این خـانه بیـارند مرا            بـا مـنـاجـات مـگـر که بـکـشـانند مرا

یــازده مـاه فـراری شـدنـم می ارزیـد            تا در این مـاه سـر سُـفـره نـشانند مرا

 رسید مژده كه سر زد هـلال ماه صیام           مـه دعــا و نـیـایـش مـه درود و ســلام

دهـیــد مــژده تــمــام گــنــاه كــاران را           كه حكم عـفـو شده از سوی خـدا اعـلام

همه رفـتـنـد، گــدا باز گــدا مـانده هنوز            شب عید است و خدا عیدی ما مانده هنوز

دهــۀ آخــر مــاه اول راه ســحــر اسـت            بعد از این زود نخوابیم، دعا مانده هنوز

افسوس که ایــام شــریفِ رمضــان رفت           سی عید به یک مرتبه از دست جهان رفت

افســوس که سـی پــارهٔ این مــاه مبارک           ازدست به یک باره چو اوراق خزان رفت

قسم به عشق جدایی ز آشنا سخت است            جدایی از سحر و محفل دعا سخت است

برای دیــدۀ شب زنــده دار خود گـریم             قسم به اشک سحر دوری از بکا سخت است

ماه خـوب عاشقی دارد به پایان می رسد           لحظــۀ تودیع مهماندار و مهمان می رسد

آسـمان چـشـم های عـاشـقـان ابـری شده           مثل این سی شب دوباره بوی باران می رسد

یــادت دلیــل گریــۀ پــنهـانـی من است            نامـت انـیـس این دل زنـدانـی من است

نـیمه شب آمدم که نــبــیــنـــی رخ مرا            بـار‌ گــنــاه عــلـت پـــنـــهانی من است

در شــام تــارم سـپـیـده ســر زد            یــأس از دل من یکبــاره پَـر زد

آمــد امـیــد و حــلــقــه به در زد            یـا دائِـمَ الـلُّـطـف اِلـهـی اَلـعَـفـو

رمضان بــوی مناجــات و دعــا می آید            عطــر تسبیــح و صــدای شهــدا می آید

گوشۀ چشم من امروز سحر، تر شده است            آبــرو بــاز بــه کــابــیــن گــدا مــی آیــد