اشعار

در آرزوی وصل، خزان شد بهـار ما            ای وای مــا و ایـن دل امــیــدوار مـا!

یاران امید یاری از او می‌برند و نیست            حـرفی دگـر ز یـار، دگـر در دیـار مـا

پر کن دوباره کیل مرا، ایّها العزیز!            دسـت من و نـگـاه شما، ایّها العزیز!

رو از من شکسته مگردان! که سال‌هاست            رو کرده‌ام به سمت شما، ایّها العزیز!

دلـتـنـگم و حـال دل من نیست مـناسب            در مسجد و محرابِ تو ای حاضرِ غائب

صد مرتبه «إیاکَ» و صد مرتبه «نَعبد»            با چشم ترم نذرِ تو شد حضرت صاحب

( زمانه بر سر جنگ است یا أباصالح )            دلـم بـرای تو تـنـگ است یا أبـا صالح

در این زمانه دروغ و شقاوت و نیرنگ            مـرام أهـل فـرنـگ است یـا أبـاصـالح

نسیمی پرچم بالای گنبد را تکان می‌داد            سکوتی بکر در آرامش مسجد اذان می‌داد

تماشا می‌شدم با چشم‌های خویش در محراب            اگر این اشک‌های شوق آن شب را امان می‌داد

ای همیشه شهد یادت از عسل‌ها بیشتر            من به دنبال تو هستم در غزل‌ها بیشتر

هرچه می‌گویند با یک گل نمی‌آید بهار            من دلم می‌گیرد از ضرب‌المثل‌ها بیشتر

بـیـا که بـاده عـشـق تـو در سـبـو دارم            قـرار وصـل تو را در دل، آرزو دارم

اگر چه نیستم آن‌گونه‌ای که می‌خواهی            به آبـروی تـو عـمـری‌سـت آبـرو دارم

در راه وصـل، ما نـدویـده بـریـده‌ایم            باری به روی شانه نبـرده خـمـیده‌ایم

دوران انتظار به ما خوش گذشته است            ما را ببخش تازه به دوران رسیده‌ایم

گـاه‌گـاهی به نگـاهی دل ما را دریـاب            جان به لب آمده از درد، خدا را، دریاب

اگر از دولت وصل تو مرا نیست نصیب            گـاه‌گـاهی به نـگـاهی دل ما را دریاب

اگر به ديـدۀ ظاهـر، نهـانی از نظـرم            چو نورديده نشستی، درون چشم ترم

اگركه راه درازی‌ست، بـين من با تو            منم كـه در ره جُرم و گـناه در سفـرم

ای جـلـوۀ رخ تو ز هـر مـاه، مـاه‌تـر            از هرچه هست، وصل توأم دلبخواه‌تر

در آسـتـان لـطـف تو مـأوا گـرفـتـه‌ام            هسـتی پـنـاه هـر کـه بـود بـی‌پـنـاه‌تـر

از اشک‌ها، از خنده‌ها، از ما خبر داری            هر لحـظه از انـدوه آدم‌ها خـبـر داری

از کاسه‌های خالی، از باران نخـلستان            از تشنگی، از قحطی خرما خبر داری

این‌چنین احـساس کردم بین رؤیا بارها            می‌زنم بوسه به دست و پایت آقا بارها

خواستم تا مهزیارت باشم امّا روز و شب            سبز شد در پیش رو «امّا ـ اگرها» بارها

دلـم هـوای تو کـرده، هـوای آمـدنت            صدای پـای تـو آیـد، صـدای آمدنت

بـهـار با تـو بـیـایـد به خـانـۀ دل مـا            سری به خانۀ ما زن، صفای آمدنت

نَمی از چشم‌های توست چشمه، رود، دریا هم            کمی از ردِّ پای توست جنگل، کوه، صحرا هم

تو از تورات و انجیل و زبور از نور لبریزی            تو قرآنی، زمین محو شکوهت، آسمان‌ها هم

گواهی می‌دهـد قـلبم که با لبخند می‌آیی            و شاید آخـر بهـمن، همین اسفند می‌آیی

اگرچه پشت چشمت ابرهای غصه پنهان است            ولی بر روی لب با طرحی از لبخند می‌آیی

ماه و خورشید که مانند تو نورانی نیست!            هر فروغی که چو انوار تو یزدانی نیست!

جز همانی که در آئینۀ عشقت محو است            هیچ کس باخبر از عـالم حـیرانی نیست

بیا كه بی‌تو صفایی نمانده صدق و صفا را            بیا كه در تو ببـینیم روی مهر و وفا را

به مروه‌ای، به صفایی، به مشعری، به منایی            تو خود بگو به كجایی كه گشته دل، همه جا را؟!

پلکی بزن مولا! که ایمان جان بگیرد            تا در زمـیـن بـارانی از قـرآن بگـیرد

ای مِهر عـالم‌تابِ خوبی! جلوه‌گر شو            تا عشق در روی زمین سامان بگیرد

گرچه دورم از تو آقاجان فراموشم نکن            کرچه کار من شده عصیان فراموشم نکن

محضر تو هِی بدی کردم ولی فرصت بده            این بدی را می‌کنم جبران فراموشم نکن