اشعار

پس از احمد اگر نازل شود پیغمبری دیگر            نمی‌آید شـبـیه هـمسرِ او هـمسری دیگر

زنی از جنسِ «اَعطَیناک» بین نازَنان تنهاست            که محشور است آنجا ابتری با ابتری دیگر

از درد غربت داشت کوثر گریه می‌کرد            زهـرا به روی قبر مادر گریه می‌کرد

خـاک مـزار مـادرش را می‌گـرفـت و            با دست خود می‌ریخت بر سر گریه می‌کرد

در راه دین چه راحت ازین خاکدان گذشت            آن زن که سربـلند ز هر امتحان گذشت

دنـیـا نـبـود در نــظــرش قــابـل نـظــر            رو بر جنان نمود که از این جهان گذشت

تـقـسیم کردی با خـدا دارایی‌ات را            ای آسـمـان! دیدم دل دریایی‌ات را

تنها نه در کار تجارت سود کردی            در عشق حـتی دیده‌ام دانایی‌ات را

شـرمـنـده کرده با وفـایِ خود وفا را            مدیونِ خود کرده صداقت را حـیا را

بخـشـیـده مـعـنا با نگـاهـش کیمیا را            تـفـسـیـر کـرده رحـمـت بی انـتهـا را

زنی چون مرد، خورشید از تبرزینِ تبش پیدا            هزاران نغمۀ داوود در هر یا ربش پیدا
گل غیب و شهود از ذکر تنزیه لبش پیدا            چه حیرت‌ها که از سقف زراندودِ شبش پیدا

تویی که هم‌زبان و همسر نجم امین بودی            چه در سختی، چه آسایش، برایش هم‌نشین بودی
که رو کردی به دین وقتی تمام شهر کافر بود            نخستین بانوی اسلام در آن سرزمین بودی

ای خو گرفته با نَفَست عـطر احـمدی            ای پـیـشـتر ز بـعـثت احـمد، محـمّدی
ای بارها سـلام تو را بر رسول خود            ابـلاغ کـرده ذاتِ خــداونـدِ سـرمــدی

حیدر به شمشیرش نبی را یاوری کرده            با ثروت خود ذوالفقاری دیگرست این زن
تنها نه زهرا را شفـیع حشر می‌خـوانند            چون فاطمه یاری‌رسان محشرست این زن

تو را در عشق بی‌معناست غرق خویشتن بودن            تویی و مصطفی معنای یک جان در دو تن بودن
به دنبال دلت صحرا به صحرا رفتی و آخر            رسیدی بر سر کوی نبی از بی‌وطن بودن

ای آسمانی! گرچه مهمان زمین هستی            با پنج‌تن در عرشِ اعلا همنشین هستی
فـرمـود با امـوال تو اسـلام برپـا شد            با جان و مال خویش از ارکان دین هستی

تو را در وادی توحید در اوج یقین دیدم            تو را کـفو نبی، از اولین و آخرین دیدم

تو را یار رسول الله «فِی البَأسَاءِ وَالضَّرَّاء            وَ حِينَ البَأسِ» هم‌عهد امیرالمؤمنین دیدم

تقسیم کن یک بار دیگر آنچه داری را            در سجدۀ خود شور این آئـینه‌ کاری را

یک بار دیگر با همان دلـواپسی بگذار            بـین یـتـیـمـان مـحـمـد دسـت یـاری را

نـسلی که زد آتش همه بـال و پرت را            گـلگـون کـشـیـد آئـیـنـه‌های پرپرت را

یک روز در مکـه شـکـسـتـنـد آه بـانو            با سنگ کـین پـیـشـانی پـیـغـمـبرت را

مقـدر بود زهـرا جانِ خـتـم الانبـیا باشد            علی هم، دست در دستِ نبی، دست خدا باشد

مقدر بود در دست رسول الله و اولادش            زمین باشد، زمان باشد، تمام ماسـوا باشد

سرلـوحۀ ایـمان و امان است خدیجه            بر روی زمین، عرش مکان است خدیجه

بانوی حـرم‌خانۀ وحی نـبـوی اوست            در چشم نبی، گوهر جان است خدیجه

وقـتـی كه دیـدگـان بـشـر نـاسـپـاس بود            تنهـا خـدیـجـه بود كه گـوهـرشناس بود

تا سر نهد به پای رسـول امـین ز شوق            در بـارگـاه عـشـق، پُـر از الـتـماس بود

نه تنها مادرِ زهراست، اُم‌ُّالمؤمنین هم هست            زنی از مردها برتر، زنی مردآفرین هم هست

نه تنها مادرِ زهراست در ظاهر، که در باطن            خدیجه مادرِ مولا امیرالمؤمنین هم هست

تو را کدام مدیح آورم که شخص رسول            توراست همسر و دختر توراست شخص بتول

زبان به اشهد اگر وا کنی کرامت توست            فروع حسن تو کافی است بر قبول اصول

به درد سوختن از عشق مبتلاست خدیجه            چـراغ خـانـۀ پـیـغـمـبر خـداست خدیجه

غمی خریده که آن را به عالمی نفروشد            به رمز و راز تجارت چه آشناست خدیجه