اشعار

چه شب‌هایی رقیه از فراقت، سخت در تب بود            چه تقدیری که وصل ما، خرابه، در دل شب بود

چنان تار است چشمانم که باور کن نفهمیدم            سکینه شانه زد موی مرا یا عمه زینب بود

با این پـر شکـسـته کـبوتر نمی‌شود            بی‌یاد مرگ هر شب او سر نمی‌شود

دروازه و شلـوغی بازار و بزمِ می            با روضهٔ خـرابـه بـرابـر نـمی‌شـود

سنگ خورده، آتش افتاده به جانش کو‌به‌کو            مهربان‌تر باش نیزه، چند شب با این گلو

تیغ کم کرده‌ست جسمش را به صحرا عضو، عضو            شعله کم کرده‌ست از زلف سپیدش مو‌به‌مو

گوش دنیا، تـشنۀ آوای پُـر‌تکرار ماست            ذکر زیبای حسین از بهترین اذکار ماست

دلـرُبـایی می‌کـنـد از عـالـم بـالا حـسین            در دل عرش برین هم، صحبت از دلدار ماست

در غم هجر پدر، کاری به جز شیون نداشت            اشک فرزند شهید این‌قدر خندیدن نداشت

وارث درد هزار و نهصد و پنجاه زخـم            جای سالم یک سر سوزن به روی تن نداشت

از سفـر نـیـزه‌ها، آمده مـهـمان عـشق            روز وصالت رسید، زخمی هجران عشق

قـایق طـوفـان‌زده، دل به بـیـابـان زده            دیدۀ لیلی ندید، چون تو پریشان عشق

سر تو رسیده امشب، شده وقت میهمانی            چه عزیز میهمانی، چه شکسته میزبانی

نفـسی بیا و بنـشین، سخـنی بگو و بشنو            که بدون تو چه خیری، برسد به زندگانی؟

ندارد دختری اینگونه بابایی که من دارم            یقین مریم ندارد این مسیحایی که من دارم

در آغوشش میانِ آسمان‌ها سِیر می‌کردم            ندارد عرش هم عرش معلایی که من دارم

وقتی از خـاک تو شـفا برسد            گر نگاهی کـنی، چه‌ها برسد

به نـوا می‌رسـانـی‌اش قـطعـاً            بی نـوا گـر به نـیـنـوا بـرسد

غزل می‌چینم از آیاتِ روحانی «مکاسب» را            کـتاب عـاشقی باید بـنا سازد مکـاتب را

مگر آشوبِ «شهرآشوب» را از شهر برچینم            مراثی را فرو بگذارم و خوانم مناقب را

عـمـری‌ست که هـستیم مسلمان رقیه            شـیـعـه شـدۀ مـوی پـریـشــان رقـیـه

وصلیم به توحـید و نبوت، به امامت            وصـلـیـم به زهـرا و به ایـمـان رقیه

آتـش زده غـم تو، بر خـرمـن رقـیه            خوش آمدی پدرجان، بر دیدن رقیه

دیروز من نشستم، بر روی دامن تو            امروز تو نـشـسـتـی، بر دامـن رقیه

بخواب بر سر زانوی خسته‌ام، سر بابا            منم همان که صدا می‌زدیش: دختر بابا

دلم گرفت از این کوچه‌های سرد غریبه            چه دیر آمدی ای سر! کجاست پیکر بابا؟

سرت کو؟ سرت کو؟ که سامان بگیرم            سرت کو؟ سرت کو؟ به دامان بگیرم

سـراغ ســرت را مـن از آسـمـان و            ســراغ تـنـت از بـیــابــان بـگـیــرم

حالا که برگـشتی سـرت پـیکـر ندارد            بــابـا رقــیــه طــاقــتـی دیـگـر نـدارد

از بس که خورده سنگ و چوب و ضرب خنجر            یک جای سالم این سر و حنجر ندارد

مرا به جز غـم هجران تو ملالی نیست            به غیر عطر تو بویی در این حوالی نیست

تو در کـنار مـنی هـیچ کـس نـمی‌بـیـنـد            کنارم از تو لبالب پُر است، خالی نیست

برای خـشکی لـب‌های تو هرچند بارانم            ولی از داغ سوزانت ترک‌خوردم، بیابانم

اگر پژمرده‌ام دور از هوای چشم‌های تو            خزان افتاده بر گـلـبرگ‌های در بهارانم

من آن مجـاهـد نـسـتوه خـردسال اسیرم            که شمع محفل آزادگی‌ست روی منـیرم

پیـام خـون خـدا خیزد از زبان خـموشم            که سیّدالـشهـدا را به شهـر شـام سفـیرم

لـیـلـهٔ قـدرم و تـنهـا سـحـرش را دارم            پدرم نیست در آغوش و سرش را دارم

دخـتـر شـاهـم و اما فـقـط از این دنـیـا            پـای زخـمی‌شده و چشم ترش را دارم

سخت است وقتی روضه وصف دختری باشد            حالا تصور کن به دستش هم، سری باشد

حالا تصور کن که آن سر، ماهِ خون‌رنگی            در هـاله‌ای از گـیسویی خاکستری باشد