اشعار

دوباره می‌زنم از دل صدا: امام رضا            بـیـا بـرای خـودت کـن مرا امام رضا

چه دارم از همه دنیا به جز همین یک دل            دلی که هـسـت به نـام شـما امام رضا

همین که راز دل زهـر بر مـلا شده بود            به قتلگاه از این بیت، کوچه وا شده بود

و شمر خندۀ تلخی به خنجرش می‌کرد            و شعر گـریه‌کنِ روضۀ رضا شده بود

اگـرکـه دیـدۀ نـمـنـاک سوی در دارد            بـه سـیـنـه آرزوی دیــدن پـسـر دارد

توان و تاب نمانده دگر به اعـضایش            بلور اشک به رخسار و چشم تر دارد

نفس‌های آخر، عطش، روضه‌خوان شد            که لب‌های تـشـنـه، به یـادم بیاید

ابـاصلت! آبی بـزن کـوچـه‌ها را            قـرار است امـشب جـوادم بـیـاید

چرا شب غـم و مـاتم سحـر نمی‌گردد            چرا زمین و زمان نوحه‌گر نمی‌گردد

وداعِ قــبـر نـبـی بـود و پــارۀ تـن او            غـم فـراق از این سخـت‌تـر نمی‌گردد

آخـرِ مـاه صـفـر، اوّل مـاتـم شده است            دیده‌ها پُر گُهر و سینه پُر از غم شده است

آه ای ماه! که داری به رُخت گَرد ملال            خون دل خوردن خورشید مُسَلَّم شده است

دوباره می‌زنم از دل صدا: امام رضا            بـیـا برای خـودت کـن مرا امـام رضا

چه دارم از همه دنیا به جز همین یک دل            دلی که هـسـت بـه نـام شما امام رضا

تو آن امام غـریبی، تو آن امـام رئـوف            در این کرانه به خورشید بی‌بدل معروف

غزال خسته کنارت دو بیت اشک گریست            نگاه مهـرنوازت که شد به آن معطوف

نگـاه خـیـره به در داشت تا خبر برسد            خـبـر از آمــدۀ تــازه از ســفـر بـرسـد

پدر همیشه امـیدش به یاری پـسر است            جواد کـوچکـش ای کاش زودتر برسد

دم «قالوا بَلَی» سر داد و اهدا کرد جانش را            به دست عشق هرکس داد بی‌پروا عنانش را

و اما عشق... آسان می‌نمود اول ولی آخر            بسی مشکل گرفت از سینه‌چاکان امتحانش را

من از روز ازل آشفته‌ات بودم کماکان هم            نه تنها قلب من تقدیم تو بادا که این جان هم

به پابـوست بیـایم هیچ از دردم نمی‌نـالم            که دردم دوری‌ است و می‌رسد پیش تو درمان هم

قـطره بودیم و هم مسیر شدیم            بـا ولای عـلـی کـثـیـر شــدیـم

دست ما نه... نگاه زهـرا بود            پای این عشق اگر اسیر شدیم

زهـر اُفـتاده است بر جـانت            تب و آتش شده است مهمانت

می‌فـشاری زِ درد دنـدان را            می‌کِشی زانـوان بی‌جان را

اگر چه گـریه نـمـودم دو ماه با غم‌تان            مرا ببـخـش نـمـردم پس از محـرم‌تان

لباس مشکـی من یادگـاری زهـراست            چگونه دل کنم از آن؟ چگونه از غم‌تان؟

هـنـگـامـهٔ ظـهـورِ رئـوفـیـّت خـداسـت            امـشـب شـب ِتـجـلیِّ یا ایها الرضاست

لب وا نکرده حاجتِ یک عمر می‌دهد            بیهوده نیست خنده به روی لبِ گداست

سینه‌ها پُر شده از غصه و تشویش، بمان            عــالـم آل مـحـمـد! نـفـسی بـیـش بـمان

نفست گـشته بریده، به خودت می‌پیچی            مثل یک مارگزیده به خودت می‌پیـچی

اگر بـنده هـستی خـدا را بخواه            اگـر درد داری، دوا را بخـواه

فـقـط ضـامنِ‌ کـربلا را بخـواه            علی‌بن موسی الرضا را بخواه

من کیـستم؟ گـدای تو یا ثامن الحجج‏            شـرمنـدۀ عـطـای تو یا ثـامن الحجج‏

بالله نمی ‏روم بر بیگـانگـان به عجـز‏            تا هـسـتم آشـنـای تو یا ثـامن الحجـج‏

ای ابر لطف! کی تو مرا می‌دهی عبور            از این کویر گـمشده تا جلـوه‌گاه نـور

ماه و ستاره، محضر خورشید می‌رسند            من ابر بی‌قرارم و بی‌بهره از حضور

وقت غروب فصل غـریـبی فرا رسید            ابـری کـبـود آمـد و شـام عــزا رسـیـد

این غربت از حوالی یثرب شروع شد            با بـوی یـاس تا دل این کوچه‌ها رسید