اشعار

ای‌کاش در اینجا مجالی دست می‌داد            پـای گلـوی بـی‌صـدای تـو بـمـیـرم

یک حجره و یک بستر و یک باغ لاله            خیلی دلم می‌خواست جای تو بمیرم

مثل بغض از وسط حنجره برخاسته‌ایم            همچو اشك از غم یك خاطره برخاسته‌ایم

با دو صد حاجت و درد و گره برخاسته‌ایم            به هـواى حـرم سـامـره برخـاسـته‌ایـم

تمامِ عـمر، که من دور از وطـن بودم            بـه یـادِ داغِ حـسـین و غـمِ حـسن بودم

نه کعبه روزیِ من شد، نه حجِّ بیت‌الله            نه کربلا شده قسمت، نه در وطن بودم

شمع‌سان، بر دامن پروانه‌اش جان می‌دهد            تا سحر، با اشک دانه دانه‌اش جان می‌دهد

آه چه تصویرِ غمناکی، که بابایی جوان            سر به روی سینۀ دردانه‌اش جان می‌دهد

سامرا یک حقیقت محض است            سامرا ریشه در عـزا دارد
هیچ‌جای جهـان نـمی‌بـیـنی            غـربتی را که سامرا دارد

ای به فـلک کرده ملک پـروری            زُهره و شمس و قمرت مشتری

یــازدهـــم اخــتــر بـــرج هُــدی            یوسف زهـرا حـسـن العـسکری

باز هم یک حسن و زهر و شرر بر پیکر            باز از نسل علی گشته یکی، پاره‌جگر

باز هـم غـربت و تـنـهـایـی اولاد نـبـی            زآسـمـان عـلـوی بـاز غــروب اخــتـر

سامرا هم‌سـخـنش می‌سوزد            یوسفی پـیـرهـنش می‌سوزد

گاه با سر به زمـین می‌افـتد            گاه از پـا شـدنـش می‌سوزد

گرچه پائین‌تر از ابراز وجود است حدّم            منِ نـاچـیـز فـقـط از تو نـوشـتـن بـلدم

چه بگـوئـید بـمـانـم! چه بگـوئـید ردم!            به خدا هیچ دری را به جز این در نزدم

بلـنـد شو پـسـرم، تو قـیام خواهی کرد            رسـالـت پـدرت را تـمـام خواهی کرد

تویی که جد تو خورشید و روحت از صبح است            به حکم نور، طلوعی مدام خواهی کرد

باز اگر در زده این عـبد، گـرفـتار شده            به خـودش آمـده و دیده که سـربار شده

گرچه بیچاره‌ام و چهرۀ من تکراری‌ست            راه مـن وا شـده بـا تـوبـۀ تـکـرار شده

هشتـمین روزِ تب و نالـۀ جان‌فـرسایت            آه از این زهر، از این زهرِ توان‌فرسایت

هشتمین روزِ ربیع است و خزان پُر شده است            هشت روز است از این داغ جهان پُر شده است

ای متجلی از رخت جلوۀ حُـسن داوری            غـیر نـبی به انـبـیـا داده خـدات برتـری

هم به زمین امامت و هم به سمات، سروری            خلقت و طینتت همه فاطمی است و حیدری

نبی سِرشت و علی شوکت و حسن سیما            حـسین سـیـرت و مـیـراث‌دار آل کـسا

کریم مثل حسـن، مهربان شبیه حسین            پـنـاهـگـاه فـقـیـران و مـلـجـاء ضُعـفـا

ریشه کرده مهرت از روز ازل در جان ما            هست ما از آن تو عشق تو هم از آن ما

کار و بار شاعران با لطف تو رونق گرفت            نـام زیـبای تو حُـسـن مـطـلـع دیـوان ما

تنها نشسته است و دلش غرق ماتم است            قربان آن دو چشم که سرشار شبنم است

سر را درون حجره به زانو گرفته است            داغ پـدر بـرای پـسـر داغ اعـظـم است

این که افتاده و نور از نسبش می‌ریزد            پـاکی هر چه سحـر از لقـبش می‌ریزد

شعـلۀ خـیـمه ز گـرمای تبـش می‌ریزد            زهر انگـور خـراسان ز لبش می‌ریزد

امـشـب دوبـاره در هـوای سامـرائیم            پـشـت در ِدارالـشـفـای ســامـرائــیـم

روضه به روضه ما گدای سامرائیم            سـیـنـه‌زنـانِ مـجــتـبـای ســامـرائـیـم

کـبـوتـرانه بـیـا عـاشـقـانـه پـر بـزنـیـم            به سـامـرای امـام غـریب، سـر بـزنیم

گهی به رسم ادب دست خود به سینه نهیم            گهی به خاک حرم بوسه‌ای دگر بزنیم

ابری کـبود و نـم‌نـم چـشمانِ بی‌قـرار            چون آسمان سامره دلتنگ و اشک‌بار

دلگیر بود دیدن خـورشـیـد، پشت ابر            جـانـکـاه بـود دیـدن آئـیـنـه در غـبـار