اشعار

در محـضرت رسومِ دعـا را شناخـتیم            با جـامـعـه کـبـیـره خـدا را شـنـاخـتـیم

دانـه، بـدونِ اذنِ تـو گـنـدم نـمـی‌شــود            "هادی اگر تویی که کسی گُم نمی‌شود"

نشسته غرق در افسوس؛ با آهِ شبانگاهی            دوباره التماست می‌کند با گریه؛ گمراهی

هدایت کردی اما من حواسم پرتِ نفْسم بود            نگاهی کن دوباره جاهلی افتاده در چاهی

زمین در تب نشسته آسمان انگار می‌لرزد            نه تنها آسـمان، نه گـنـبـد دوّار می‌لرزد

فضای سامره از بوی عطری ناب لبریز است            که یاس دیگری از نیش مشتی خار می‌لرزد

کوچِ شب‌های تار نزدیک است            طِی شود دِی، بهار نزدیک است

فصلِ وصلِ نگار نزدیک است            دسـت‌بـوسیِ یـار نـزدیک است

اگر که این دلِ سائل هوای سامرا دارد            امامِ خفته در خاکش، عنایت بر گدا دارد

امامی که پناهِ خستگان و بی‌قراران است            برای دردمندان در حرم دارالشـفا دارد

اینهمه دور وُ بَرَت داری گدا من هم یکی            می‌دهی نانِ هزاران بی‌نوا من هم یکی

دستِ خیلی را گرفتی بی‌صدا من هم یکی            اینهـمه زائـر‌‌ می‌آید سامـرا من هم یکی

امامی که از انوارش قیامت می‌شود معنا            اگر هادی‌ست از اسمش هدایت می‌شود معنا

صبوری جلوه می‌گیرد اگر یک گوشه بنشیند            اگر برخیزد از جایش شجاعت می‌شود معنا

باز داغ تـازه‌ای کرد، آهِ زهـرا را بلند            صوتِ جانسوزش کند فریاد دل‌ها را بلند

کربلای دیگری خورده رقم در سامـرا            از نـوایش بـشنـوید آوای طـاها را بلند

خوشا سَری که شود خاکِ پای حضرتِ هادی            خوشا دلی که پَرد در هوای حضرتِ هادی

به چشمِ بسته خدا را به روی باز ببـیـند            به دیده هر که نَهد خاکِ پای حضرتِ هادی

رد پـایـش هـمه‌جا قـبـلـه‌نـمـا می‌سازد            خطی از جامعه‌اش جامعه را می‌سازد

خادم خانه‌اش از خـاک، طلا می‌سازد            کرمـش نـیز به شـدت به گدا می‌سازد

سحر به سینه ز داغی نهان حکایت داشت            غـم غـروب بـلـنـداخـتـر هـدایت داشت

به روی آینۀ صبح، زنگ حسرت ریخت            که رنگ او ز شب دیرپا حکایت داشت

سایه‌ها گزمۀ شب، سنگ‌دلان در جولان            نـور پـنهـان شده و آیـنه‌ها در خـفـقـان

بانگ شرک است که از مأذنه‌ها می‌آید            در هیاهوی جهان خانه‌نشین است اذان

خوشا سَری که شود خاکِ پای حضرتِ هادی            خوشا دلی که پَرد در هوای حضرتِ هادی

به چشمِ بسته خـدا را به روی باز ببـیند            به دیده هر که نَهد خاکِ پای حضرتِ هادی

تو آن نوری که فَهمی ابتدا و انتهایت را            نمی‌‌فهمد، چنان‌که هیچ کس ذاتِ خدایت را

گِل ما موم شد در دست‌های مهربان تو            همان دَم که عطا کردند خاکِ سامرایت را

شکست بال و پرش آسمان تکان می‌خورد            ز درد، روی تنش رنگ ارغوان می‌خورد

میان بـسـتـر خود او ز درد می‌پـیـچـیـد            گره بـه کـار اهـالـی آسـمـان می‌خـورد

تا چشم وا کرد این پسر، چشمانِ تر دید            خوب امتحان پس داد اگر داغِ پدر دید

از بس که دل می‌بُـرد از اطـرافـیانـش            یک عمر از دستِ حسودان دردسر دید

آسـمان را آهِ جان سوزت ز پا انداخته            مـادرت را باز در هول و ولا انداخته

کاری از دستِ طبیبان بَر نمی‌آید غریب            در کـنـارِ بـسـتر تو مـرگ جـا انداخته

دلـم زیــارت دوره گـرفــتـه در پــایـت            دو چشم من شده از غصه غرق دریایت

زیارتی همه از روضه‌هـای ملـمـوست            فــدای صـبــر زیــاده دل شـکــیـبـایـت

رنگ صد لاله ز نسرین عذارش ریخته            صد نـیـسـتان نـاله از آه نَزارش ریخته

فاطمه گر نیست بر بالین او پس از چه روی            این‌همه یاس پریشان در کنارش ریخته؟

کـشـانـدم به بـزم مـحـبت خـدا را            طـلـب کــرده‌ام بــادۀ  ســامـرا را

بـنـا شـد سـبـوی زیـارت بـنـوشـم            چـشـیدم دو جرعه شراب دعـا را