اشعار

نـشـانـۀ ولایت از ریـشۀ یـقـین است            این گـفـتۀ خـدا بر محـمدِ امـین است

پیـمـبرِ الهی، در حجـة الـوداع گـفت            منصوبِ این خلافت، امیرِمؤمنین است

نشست بر سر دست نبی به منبر دست            زدند دست شعـف آسـمـانـیان بـر دست

(روایت است که در حجة‌الوداع رسول            خبر رسید که جـبریل نامه آورده است

غـدیر در دل خُـم برکـه‌ای حـقـیر نبود            نبود چـشـمه و رودی اگر غـدیـر نبود

اگـر غـدیـر نـبـود و عـلـی امـام نـبـود            یـقـین برای بـشـر هـیچ دستـگـیـر نبود

آسـمـان پـای پـیـاده به غـدیـر آمـده بود            زودتر از همه، با این همه، دیر آمده بود

چه‌خبر بود؟! زمان لحظهٔ حـساسی بود            عرش با آن عظمت نیز به زیر آمده بود

دو چشمت خیره گرداننده همه شیرین‌ادایان را            عجب دل برده لبخندت ز سینه دلربایان را

چه رازی هست در عمق کلامت ای شه خوبان            که حیران کرده نطق تو همه شکّرسُرایان را

شــنــیــدم ره‌نــوردان مـحــبـت            شـدنـد آئــیـنــه‌گــردان مـحـبـت

قـرار جـانـشـان، یـادِ عـلـی بود            به لب لبیکشان «ناد علی» بود

بـاده بـده سـاقـیـا! ولـی ز خُــمِّ غــدیـر            چـنگ بـزن مـطـربـا! ولی به یاد امـیر

تو نیز ای چرخ پیر! بیا ز بالا به زیر            دادِ مسرّت بده، سـاغـر عـشـرت بگیر

هـوالغـنی الحـمـید، هو الـعـلی الکـبـیر            هو الغفور الرحیم، هو اللطیف الخـبیر

هـوالـولی الودود، هو السـمـیع البصیر            هو الـرئـوف الکـریم، هو الولی القـدیر

خدا یکی و نبی یک تن و امیر یکی‌ست            پس از رسول خدا رحمت کثیر یکی‌ست

نگاه شیعه همیشه به پرچم علوی است            برای اهل یـقـین تا ابد مسیـر یکی‌ست

زبان قـاصر ما مـانـده در بیان علی            چـقـدر فاصله داریم با جهـان عـلی!

علی که بود؟ نفهمیده هیچ کس هرگز            نه در زمان معاصر، نه در زمان علی!

در غدیر خُم زِ بَهرِ حضرت خَتمی مَآب            از خداوند قدیر آورد جبریل این خطاب:

کای به اورنگِ رسالت، پادشاهِ ذوالکرام!            وی سپـهـر آفـرینـش را جـمـالت آفتاب!

چه غم دارم در این دنیای کوچک تا علی باشد            که در گیتی نوای حضرت حق یاعلی باشد

نمی‌بـندم شریکـش با خـداونـد جـلیل اما            چرا باید صفت‌های خدایی را علی باشد؟

خوشا دردی که خاک کوی جانان‌ست درمانش            خوشا هجری که دیدار رخ یار است پایانش

خوشا آن دل که آنی در به روی غیر نگْشاید            خوشا جانی که جانِ خواجۀ ا‌سراست جانانش

چه باید گفت از شأن و مقامش تا سزا باشد            کسی‌که جای او بر شانه‌های مصطفی باشد

کسی‌که قد یک ارزن ندارد ترسی از دشمن            کسی‌که همدم و همرزم او خیرالنّسا باشد

نه تنها من، نه تنها تو، نه تنها آن‌که دین دارد            که عالم هر چه دارد از امیرالمومنین دارد

بگو در چنتۀ خود هر چه دارد رو کند، اما            مگر دنیا چه خیری جز علی در آستین دارد؟

ای غـبار آسـتانت چـشم جـان را توتـیا            ای جـمالت صفـحۀ تـوحـید ذات كـبریا

ذكر نامت عاشقان را حرز جان در راه عشق            یاد رویت سالكان را توشه در صفّ صفا

عالم زر می‌شود در عـالـم مـعـنا غـدیر            هست شهر نور این دنیا و آن دنیا غدیر

جاری و ساریست این برکه برای عالمین            راه دیروز است هم امروز و هم فردا غدیر

شکر حق هستم گدایی بر سر کوی علی            دوست دارم هرچه را که می‌دهد بوی علی

باز کردم من زبان با نـام دلجـوی عـلی            آمـدم دنـیـا به عـشـق دیـدن روی عـلـی

خـبر دهـیـد که یـاران رفـته برگـردند            پـیـادگان و سـواران رفـتـه بـرگـردنـد

خبر رسید به نقل از سبو، به نقل از خُم            شراب ناب رسیده، به‌هوش ای مردم!

بیابان بود و قطره قطره دریای جماعت‌ها            و روی پـله‌های آسـمان کـوه فـضیلت‌ها

عرق‌ریز غدیر و داغ ریگ و سایهٔ سوزان            چه معنا دارد این الفاظ جز اتمام حجت‌ها