اشعار

به نام نامی سلطان علی‌موسی‌الرضا جانم            به اذن حضرت مادر، گدای کوی سلطانم

کسی که خاک پایش هست از افلاکیان برتر            مقـیم آستـانـش می‌شود از خاکـیان برتر

کسی دلتنگ از مشهد به مقصد برنمی‌گردد            به اقیانوس تو، رودی که آمد برنمی‌گردد

چگونه جلد خود کردی منِ از خود فراری را؟            که با زور هزار اجبار و باید برنمی‌گردد

تو صبحی ای همۀ شوق زیستن از تو            تو نوری ای همه‌ دلگرمی وطن از تو

چه رزق‌ها که به ما می‌رسد به یمن شما            چه خـیـرها که رسـیده امام من! از تو

جهان جسم است و لبخند تو بر جسم جهان جانی            تو تفـسیر رسای سـوره‌های ناب قـرآنی

مرا از کوثر احسان خود سیراب کن امشب            دل دریایی‌ام خشکیده از غم چون بیابانی

چقدر صورت در آینه‌ست پیرتر از من            برای دیدن رویت بهـانـه‌گـیـرتـر از من

مگر تو گوش کنی، آینه شبیه به سنگی‌ست            که از شنیدن این شِکوِه‌هاست سیرتر از من

دلم بود و حرم بود و امامم بود و تنهایی            حرم كعبه، حرم قبله، عجب احرام زیبایی

سه کنج دنج یک حجره تماشا داشت اوج او            دلم را کرد اقـیـانوس مـوسیـقی موج او

می‌شود دست دعای تو به باران نرسد؟            یا بـتـابـی به تن پـنجـره‌ای جـان نرسد؟

می‌شود گوشۀ چـشم تو بیـفـتـد به زمین            این شب تیره به خورشید درخشان نرسد؟

آسمان دلگیر بود اینجا، زمینش خسته بود            قـرن‌ها بال کـبوتر، پـای آهـو بسته بود

سرزمین عشق بود اما سلیمانی نداشت            ملک عاشق‌ها هزاران سال سلطانی نداشت

آسمان از ابر چشمان تو باران را نوشت            آدم آمد صفحه‌صفحه نام انسان را نوشت

آدم آمد هشت وادی دور چشمت چرخ زد            رو به گنبد کرد و آن حال پریشان را نوشت

شب بود و بارگاه تو چون خرمنی ز نور            می‌ریخت در نگـاه زمین آبـشار طـور

گـلـدسـته‌ها به حُـرمـتِ بانگ اذان بلند            چون دست‌های عـاطـفه بر آسمان بلند

دلـم گـرفـتـه و بـهــر زیــارت آمـده‌ام            به محـضر تو به پـاس ارادت آمـده‌ام

اگر چه خارم و بی‌قـدر و قـیـمتم، اما            از الـتـفـات تـو در بـاغ جـنت آمـده‌ام

درست آن‌گونه که با رقص تاک، انگور می‌ریزد            زمان گردگیری از ضریحت، نور می‌ریزد

مرا بیرون نکن از خانه‌ات هرچند می‌دانم            که دهقان، جنس نامرغوب خود را دور می‌ریزد

حـریم طـوس مگر طور وادی سیناست            که روی ماه رضا، جلوه‌گاه نور خداست

چو کعبه ساحت قدسش مطاف اهل یقین            رواق صحن نو و کهنه، مروه است و صفاست

هرکس  که در حریم رضا پا گذاشته            پـا در حـریـم عـرش مـعـلـی گـذاشته

خود را میان‌ آینـه‌کاری شکسته است            دل را میان صحـن و سرا جا گذاشته

آسمان بود از زمین در هر قدم نزدیک‌تر            روبرویت بودم و می‌شد حرم نزدیک‌تر

مثل عطر گل که می‌پیچد در آغوش نسیم            می‌شود عطر مسیحا دم به دم نزدیک‌تر

سلام ای هـشتمین گـنجینۀ نور خدادادی            درود ای رحمت محض خدا بر هرچه آبادی

سلام ای حضرت خورشید؛ ای دریا؛ چه میگویم؟            عجب اوصاف پائینی؛ ز امر حق تویی هادی

عشق یعنی که به شوق تو به صحرا بزنم            بـه هــوای دل پـاک تـو بـه دریـا بـزنـم

عـشـق یـعـنـی بـشـوم آهــوی آوارۀ تـو            بـدهـم دل بـه صـدای خـوش نـقـارۀ تـو

دلا! بکـوش که گـرم سـرودنـش باشیم            خوشا که شاعر چشمان روشنش باشیم!

در آستین خراسان، شکفته خورشیدی‌ست            بیا که ذرّه‌صفت، دست و دامنش باشیم

بـا بـادهـا آرام و نـامـحـســوس مـی‌آیـد            بوی خوشی از سمت و سوی طوس می‌آید

هنگام تطهیر است و باید دل به دریا زد            مـرداب تـا آغـوش اقــیــانـوس مـی‌آیـد

باز هم دربـدر شب شدم ای نور سلام            باز هم زائـرتـان نیـستم از دور سـلام

با زبانی‌که به ذکرت شده مأمور سلام            به سلیـمان برسد از طرف مـور سلام