اشعار

خدا گذاشته جـبریل را دعـاگوی جانش            سـلام پـاک خـدا بر مـحـمـد و پـدرانش

درود باد بر آن‌کس که کس در عالم امکان            به درک او نرسیده‌ست حد حدس و گمانش

راه تو راه خدا راه مسلمان شدن است            راه تو جادۀ سلمان شدن انسان شدن است

آمدی تا که زمـین را بـتکـانی با خود            تا که ما را بـرسـانی برسـانی تا خود

هزار شکـر ز دامـان پـاک آل عـبا            به قدر ثانیه‌ای دستـمان نگـشته جدا

مَرو ز راه نـبـی راه دیگری هرگز            که کور پشت سر کور می‌رود به فنا

ای حـریمِ مدفـنـت دارُالاَمـانِ مـؤمـنین            بـارگـاهـت کـعـبـۀ آمـالِ اربابِ یـقـیـن

گَرد افـشـانِ رواقـت جـنـبشِ بالِ مَلک            آستان روبِ جلالت شهپرِ روح الامین

به استقبال زلفت می‌رود باد صبا هر صبح            نفس می‌گیرد از خاک کف پایت هوا هر صبح

برای دیدن آثار باقی مـانده‌ات خورشید؛            ز مشرق می‌زند با نورهایش دست و پا هر صبح

سـودای ما محـمد و آل محـمد است            روحِ دعـا، محمد و آل محـمد است

دارم یقین که معنی حَیَّ علی الصلات            حَیَّ عـلی، محـمد و آل محـمد است

عبدی که شود مال خدا مال کسی نیست            دنبال کسی باش که دنـبال کسی نیست

خرجی گـداهای حـرم پـای کریم است            جز دوست، کسی باخبر از حال کسی نیست

ای نقـطهٔ عـطـف آفـرینش            روح ادب و روان بـیـنـش

ای قـلب سلیـم و جان آگـاه            ای محرم راز «لِی مَعَ الله«

دیـده ز جـانْ عـاشـقِ نگـاهِ محمد            قـلـب احـبـّاست جـلـوه‌گـاه محـمد

یوسف اگر صورتش به خواب ببیند            سـیـنه کـنـد چـاک از نگـاه محمد

هـزار شـکـر ز دامـان پـاک آل عـبا            به قدر ثـانـیـه‌ای دستمان نگشته جدا

مـرو ز راه نـبـی راه دیگری هرگز            که کور پشت سر کور می‌رود به فنا

نُزهت خُـلـد بـرین صفای محمّد            فـیض جـمـال اللَهی لـقای محمّد

كـرد خــداونـدگـار عـالـم و آدم            خلقت كون و مكان برای محمّد

عرش را در زیر پا داری و بالا می‌روی            صبح و ظهر و شب که تا در نزد زهرا می‌روی

گفتی از مسجد دری را رو به زهرا وا کنند            این چنین از منبر ساحل به دریا می‌روی

زمان از لحظۀ آغـاز او چیزی نمی‌داند            زمین از کهکشانِ راز او چیزی نمی‌داند

مَلَک از وسعت پرواز او چیزی نمی‌داند            بشر از قدرت اعجاز او چیزی نمی‌داند

اگر شفـیع تویی اضطـراب لازم نیست            هراس از غـم روز حساب لازم نیست

همیشه با تو فقـط سود کـرده‌ام، هرچند            در عاشقی که حساب و کتاب لازم نیست

شـأن دعـا بـه واسـطـۀ ربـنـای اوست            معراج، چشمه‌ای‌ست که رودش حرای اوست

عــالـم دخـیـل بـنـد عـبـای یـمـانـی‌اش            وقتی حسینِ فاطمه تحت كَساى اوست

سـلام ما به تو ای شـخـص اوّل عـالـم            درود مــا بـه تـو ای ســیــّد بــنــی آدم

چه احتیاج به اعجاز دیگری! که تویی            خـلـیـلْ آیت و مـوسی‌ْ ید و مـسـیحا دم

فکر کردند که خورشید مکدر شده است            کوثری دیده و گـفـتند که ابـتر شده است

بولهب‌های زمان دست به دست زر و زور            جهل این قوم ببـین چند برابر شده است

خاک، لب‌تـشـنۀ بـاران فـراگیر دعـایت            پلک بر هم نزند باد صبا جز به هوایت

تا که آمیخته از عطر نفس‌های تو گردد            شهر کاشان شده هر خاک که افتاده به پایت

عطر تو به گـل‌هـای جهـان داد تکـانی            هر گـل غـزلی گـفت بـرایت به زبانی

چـشـمان تو با نـامـۀ وحی آمـده بـودند            چه دعـوت زیـبـا و چه پـیـغـامـبـرانی

روزی‌که از وجود، دو عالم معاف بود            نـور شما به عـرش خدا در طواف بود

ارواح و نور و طینت‌تان پاکِ پاکِ پاک            یعنی وجودتان ز ازل صافِ صاف بود