اشعار

همیشه تا که بُوَد بر لب مَلَک تهـلیل            هماره تا که بشر راست ذکر ربّ جلیل

درود بـاد به دوّم شـهـیـد راه حـسین            سلام باد به اوّل قـتـیـل نـسـل خـلـیل

قسمت این بود تا که در کوفه            تو عـلـمـدار پـرچـمش باشی

اصـلاً آنـجـا تو را فـرسـتاده            تا سـفـیـر مـحـرمـش بـاشـی

از سـر دارالامــاره روی بــام            می‌دهم بر محضرت مولا سلام

چشم بد از دورِ چشمان تو دور            سایه‌ات بر اهل عـالـم مـسـتدام

در شجـاعـت، منم ابوطالب            در ارادت، منم عـقـیـلِ دگر

که خـدا در پـیـام خـون خدا            برگـزیـدم چو جـبـرئیل دگر

به شانه کولۀ بارم، خـرابِ دوریِ یارم            بُـود امـیـد بـبـیـنم دوبـاره روی نـگـارم

به سیلِ اشک ندامت ز مادر تو خجالت            کِشم که غیر دو کودک برای هدیه ندارم

اگرچه غصه به دل داشت، رنج دیده نبود            دو چشم غرقۀ اشکش به خون تپیده نبود

تو را که تشنه لب انداخـتـند از سر بام            کسی به فکـر دل دخـتـرت حـمیده نبود

شهری که دعوت کرده بود از آفتاب ای مرد            وقت وفای عهد، خود را زد به خواب ای مرد

افسوس متن و خط و مُهر نامه‌هاشان را            انکـارهـا کـردند روز انتـخـاب ای مرد

اين‌جا درخت‌ها همه تير و كـمان شدند            تيرِ گلـوی كودك و پـيـر و جـوان شدند

در خاك كوفه هيچ ز مردی نشانه نيست            زين مـردمان شوم كه نـامـردمان شدند

دل‌ شکـسته! به آهی شکـسته‌خاطر باش            بیا و مستمع و روضه‌خوان و شاعر باش

غریب‌، نامه فـرسـتاده باز سوی حـبیب            بـیـا بـرای امــام زمــان مـظـاهـر بـاش

یک سلامِ گرم از این بی سرو سامان شده            به همان آقا که در کوه و کمر حیران شده

عید قربانت مبارک ای به قـربان سـرت            کوفیان با کشتن من عیدشان قربان شده!

تک و تنها، میان مردمی نامـرد حیرانم            سلام از پشت‌بام شهر سمت شاه عطشانم

خودم نامه فرستادم، بیایی، وای عجب دردی!            الهی بشکند دست سفیرت، کاش برگردی

ترسم این نیست سفیر تو سر دار رود!            تـرسـم این است رقـیـه سر بازار رود

کوهی از سنگ، سر بام ببینی چه کنم!؟            دخترت را مـلأ عـام بـبـیـنی چه کنم!؟

بر سر بام گـرفتار به صد شیون و آه            مـی‌فـرسـتـم چه سـلامـی به ابـاعبدلله

دست بر سینه شدم‌ رو به بیـابـانم من            تو کجای سـفـری حـیف نـمی‌دانم من

دلم شـور می‌زد که از دور دیـدم            دو پیغـام سرخ از بیـابان رسیدند

سوارانی از کوفه و غـصه‌هایش            که پیـغـمـبر روضه یک شهـیدند

گرچه دیـدم از همه آزار؛ أبکی لِلْحسین            سنگ خوردم از در و دیوار؛ أبکی لِلْحسین

مرد پیش دشمنش از گریه خودداری کند            من که چشمم هست گوهربار؛ أبکی لِلْحسین

در کوچه بـاغ‌ها خـبری از بهار نیست            بر شاخه‌ها، نشانه‌ای از برگ و بار نیست

هـجـده‌هـزار نـامـه بـرایت نـوشـتـه‌انـد            امـا به خـط هـیـچ کـدام اعـتـبار نیست

گل بودم و به بزم خزان میهـمان شدم            پژمردم و شکـستم و افـسرده‌جان شدم

کوچه به کوچه خانه‌به‌دوشم در این دیار            همچـون نـسـیم، طـائـر بی‌آشـیان شدم

از مـسـلم سـفـیـر به شـاهـنـشـه دلـیـر            این اشک‌نامه را بپذیرید از این حقیر

ای نـام جـد اطـهـر تو روی هر منار            وی آفـتـاب روشـن دین ای مه مـنـیر

هوا هوای غم است و هوای خون‌جگری            به هر طرف که نظر می‌کنم تو در نظری

ز عشق گفتم و این شهر در به رویم بست            همیشه عـاقـبت عـاشـقی‌ست دربـدری

امروز اگر ابالفضل در کوفه پیش من بود            ابن زیاد نعـش‌اش، مابینِ یک کـفن بود

درد غـریـبی‌ام را غـربـت‌کـشـیـده دانـد            این بی‌کسی من هم، ارثیه از حسن بود