اشعار

رسید فـصل پـریـشانی و بهـار گذشت            بهار روز و شبش هر دو ناگوار گذشت

مگـو بهـار که هر صبح عـمر او مثل            غروب خستـۀ پـائـیز، بی‌قرار گذشت

من زینـبم که می‌شکنم پشتِ زور را            بر باد می‌دهـم ز تو کـاخِ غـرور را

اعـلام می‌کـنـم هـمۀ شـهـر بـشنـونـد            بــایـد ادب کـنـیـد یــزیـد شــرور را

سـفر رسید به ماه صفـر به شام خراب            به نیزه رأس حسین؛ غرق خون و خضاب

سه روز پـشت در شـهـر منتظر ماندند            که شـهـر را بـرسـانـنـد تا کـمال عذاب

ایـنـجـا شـرار نــالـه آتـش بـر فـلـك زد            اینجـا عـدو بر زخـم پـیـغـمـبر نمك زد

از مـدخـل ایـن شـهـر تـا كـنـج خـرابـه            دشمن مـیـان كـوچـه دخـتر را كتك زد

ای ز داغِ تو روان، خون دل از دیدۀ حور!            بی‌تو عالم همه ماتـمکـده تا نفخۀ صور

دیده‌ها، گو همه دریا ‌شو و دریا، همه خون            که پس از قتل تو، منسوخ شد آئین سرور

شامیان خون به دل خون شده ما نکنید            این قـدر ظـلـم به ذریّه زهـرا نـکـنید

بگذارید بگـریـیم به مظلـومی خویش            به سـرشک غـم ما خـنده بی‌جا نکنید

در شام چون که آل نـبی را مقـام شد            صبح جهان ز ظلـمت اندوه، شام شد

آن کس که جبرئیل بُدی بر درش مقیم            »واحسرتا»! خرابه شامش، مقام شد

می‌رود و فوج غم همسفـر زینب است            آتـش دل‌هـای ما، از شـرر زینب است

جانب کرب و بلا می‌رود از شهـر شام            از غم و محنت ولی، خم، کمر زینب است

با دلِ خونین و چَشمِ پُر بُکا اِی اَهلِ شام            می‌روم اِمروز از شَهرِ شما اِی اَهلِ شام

خـانه آبـادان که بِنـمـودیـد با ما دوستی            میهمانداری بر آلِ مُصطفی اِی اَهلِ شام

مصائـبـی که سـرم آمده، فـدای سـرت            چه مرهمی بگذارم به زخم‌های سرت؟

تمـام راه نگـاهـم به چـشـم‌های تو بـود            تمـام راه بـرایم شـده‌ست سـایه، سـرت

از تـیـرگیِ شـام، دل آسـمـان گـرفت            وقت ورود شد، نَفَسِ کاروان گرفت

راهی نـبود از در دروازه تا به کاخ            از صبح تا غروب ولیکن زمان گرفت

سخـت بود هـمـسفـر نیزۀ اعـدا شدنم            سخت‌تـر بهر سفـر بی‌تو مهـیّـا شدنم

وسط هـلهـله‌ها خـنده به حـالم کـردند            خنده بر گریه و هم‌صحبت سرها شدنم

پس از تو، جان برادر! چه رنج‌ها که کشیدم            چه شهر‌ها که نگشتم، چه کوچه‌ها که ندیدم

به سخـت‌جـانی خود آن‌ قَـدَر نبود گمانم            که بی‌تو، زنده ز دشت بلا، به شام رسیدم

دور محمل چه شلوغ است مکافات شده            قــافــلــه وارد دروازۀ ســاعــات شــده

وسط این‌هـمه خـنـده، شـرر آهـم هست            دور من هرکس و ناکس که نمی‌خواهم هست

شامیان خنده به زخـم جگر ما نزنید            سـاز بـا نــالـۀ ذرّیـۀ زهــرا نـزنـیـد

سر مردان خدا را به سر نیزه زدید            مرد باشید دگر سنگ به زن‌ها نزنید

با وجود شمرهای بددهان در شهر شام            شام من شد تهمت و زخم‌زبان در شهر شام

آنچه با من کرد حرف ناسزا سیلی نکرد            زیر بار غصه قدم شد کمان در شهر شام

در مجـلس یزید جـان‌ها به لب رسید            جـان‌ها به لب رسید در مجـلس یزید

زد خـنــده بـر غــمِ زن‌هــای قــافـلـه            وقـتی شـراب از کـنـج لـبـش چـکـید

می‌رسد روضه به یک طشت خدا رحم کند            خـیزران کاش به زخـم دل ما رحم کند

چند جای لبت از چوب ترک خورده حسین            زخم چشمان ترت باز نمک خورده حسین

بر زینب مـظـلـومـه شبِ تار رسیده            نـامـوس خـدا بـر سـر بـازار رسیده

دروازۀ ساعات پُر از مردم شامی‌ست            بر گـوش هـمه خـنـدۀ انـظـار رسیده

کی دیده کنار هم، جام می و قـرآن را            جام می و قرآن و، چوب و لب عطشان را

ای فـاطمۀ اطـهر! ای دختـر پیغـمبـر!            در طشت طلا بنگر، وجه اللَهِ سبحان را