اشعار

رخش چه صبح ملیحی، لبش چه آب حیاتی            عـلیِ اکـبرِ لیلاست، بَه چه شاخه نبـاتی

بدون چـشمۀ لعـلش نبـود در همه هستی            نه چشمه‌ای، نه قناتی، نه دجله‌ای، نه فراتی

برای ما تو هم هستی چنان شیر خدا غالب            عـلی بن حـسـین بن عـلی ابن ابی‌طـالب

حریم حرمتت را حضرت روح‌الامین مَحرم            شبیه کعبه‌ای و احترامت بر همه واجب

بس که زیباست رخ آینه از جلوۀ رویش            مثل لیلا شده چشمان جهان خیره به سویش

آفتاب آمده از شـرق نگـاهـش به تـمـاشـا            ماه انداخته خود را به شب روشن مویش

تو نور آمدی و شب ز خواب خوش پا شد            تو چـشـمه آمـدی اما مـدینه دریا شد

گل از گل همۀ خـانواده‌ات بشـكـفـت            شـكـوفـه‌های نـگـاه تو تا شـكـوفا شد

امشب به زمین خُـلد مخـلـد شده پیدا            نادیـده رخ خـالـق سـرمـد شده پـیـدا

در بیت ولا روی مـحـمـد شده پـیـدا            با خلـق بگـوئـید که احـمد شده پـیـدا

به جهـان بار دگر لطفِ دگر داده خـدا            تا که بر دوحۀ* دین، باز ثمر داده خدا

قمری سر زده از بُرج ولایت کامشب            جلوه بر دَهر از این طُرفه قمر داده خدا

چون گـشـودند ز هم دفـتـر دانـایی را            زمزمه کـرد مـلک نـغـمۀ شـیـدایی را

کرد پُـر نـور خدا این شب رؤیایی را            تـا بـبـیـنـنـد هـمـه جـلـوۀ زیـبــایـی را

خبر از عرش الهی به زمین می‌آید            که به انگشتریِ عشق، نگین می‌آید

مـعـنیِ سبـزِ اجـابت متـجـلی گردید            آیِـنــه‌دارِ امـامـت مـتـجـلـی گـردیـد

عطر گل می‌آید و گلزار رنگین می‌شود            زندگی در کام اهل نور شیرین می‌شود

گلـشن سبـز ولایت تا نـفـس تـازه کـند            این چمن از عطر گل، غرق ریاحین می‌شود

ظـهـور کـرد و تـجـلـی نـام مـولا شد            عـلـیِ اولِّ؛ دوم عــزیــز زهــرا شـد

ز خلقت نبوی‌اش چنان به جلوه نشست            که پیش پای قـدومش حسین هم پا شد

طنین عشق به مافوق کهکشان می‌رفت            صدای شورِ بشر تا به لامکان می‌رفت

نفس‌نفـس پَر و بال فرشتگان می‌رفت            خبر به دست ملائک به آسمان می‌رفت

مـردم دهـنـد نـسـبـت رویت بر آفـتاب            اما ز بـخـت خـود نـکـنـد بـاور آفـتاب

در ذات تو صفات نبی منعکس شده‌ست            گـیـری چـنـان‌که آیـنـه‌ای را در آفتاب

گفتند بهشتی كه نباشی، برهـوت است            دیدیم كه این مُلك ز فیضت ملكوت است

گـفـتـنـد كـه از تـیـرۀ مـردان بـزرگـی            دیدیم تـمـام تو جـلال و جـبروت است

آفـتـابی کـز تـجـلـی بی‌قـریـنـش یافـتـم            در فلک می‌جُستم اما در زمیـنش یافتم

ماه من تا پرده از رخسار نورانی گشود            مهر را شـرمـنـدۀ نـور جـبـیـنـش یافتم

الا که نور و صفـا آفـتاب از تو گرفت            ستاره سرعت سِیْر و شتاب از تو گرفت

به جلوه‌های جمال تو ماه خیره شده‌ست            شکوه وحی در آئینه‌ات ذخیره شده‌ست

همانگونه که در سیما، پیمبر بودنش پیداست            میان کارزار جنگ، حیدر بودنش پیداست

کسی که خون مولا در رگش جاری‌ست، معلوم است            که در جولان شمشیرش، دلاور بودنش پیداست

مــنــم آن خــاک آســتــان عـلـی            نــوکــر کــل خـــانـــدان عــلـی

ذره‌ای‌ام در آســـمـــان عـــلـــی            مـسـتـحـقـم بـه لـقـمـه نـان عـلی

شاه امـروز آفـریـده شـاهـکـار دیگری            احتیاجی نیست بعد از این به یار دیگری

لـشکـر ارباب می‌گـیرد وقـار دیگـری            مرتضی باید بسازد ذوالـفـقـار دیگری

خـورشـیدی و مـیان قـمـرها نشاندنت            مهـتـابی و به چـشم سحـرها نشاندنت

نـام تـو مـی‌بـرم جـگـرم داغ می‌شـود            تو آتـشی به روی جـگـرها نـشانـدنت

امشب دل نسل جوان دارد سرور دیگری            امشب خدا در هر سری افکنده شور دیگری

امشب به جان اهل دل تابیده نور دیگری            دل پیش دلبر یافته فیض حضور دیگری