اشعار

از جـانـب تـمـام زیـارت نـرفــتـه‌هـا            فـطرس، بـبـر سلام زیارت نرفته‌ها

یک چشمه اشک و یک دل پُر آه هدیه‌ای‌ست            تـقـدیـم بـر امـام زیــارت نـرفـتـه‌هـا

به جست و جوی صدایی به جاده آمده‌ایم            دلـیـم و در پـی غـم، بی‌اراده آمـده‌ایم

جنون صدا زده ما را که مثل نامۀ فاش            به سوی مقتل خون، سرگشاده آمده‌ایم

درگـیـرم این ایـام با سـودای رفـتن            شـوق دویـدن‌هـا و امّـاهـای رفــتـن

از صبح تا شب در خیالات رسیدن            شب تا سحر مدهوش از رؤیای رفتن

گـفـتا بنـویس تا سحر، نامۀ عشق            با دیـدۀ پُـر ابر، سـفـرنامۀ عـشق

ای چشم! ببار، فصل اشک‌افشانی‌ست            ای اشک! فقط تویی گذرنامۀ عشق

صـدای کـرب‌ و بـلای حـسـیـن مـی‌آیـد            به هـوش بـاش، صـدای حـسین می‌آیـد

یکی به پای ترک خورده و پُر از تاول            به شـوق بـوسـه به پـای حـسین می‌آیـد

اربعـین هـنگـامۀ دنـبالـه‌دار زینب است            اربعین آری شکـوه کارزار زینب است

اربعین یعنی حسینی بودن و زینب شدن            اربـعـین در امـتـداد اقـتـدار زینب است

غم تا غم يار است، از غم خير ديديم            از گـريه و از آه و مـاتـم خـير ديديم

هر وقـت دم داديـم تـو بـر ما دمـيدى            مـا بـيـن دم‌دادن دمــادم خـيـر ديـديـم

باز این چه شورش است؛ که در سرزمین توست            باز این چه نوحه‌ای است؛ که دل‌ها حزین توست

از جــادۀ بـهـشـت پــیــاده هـمـه رونــد            مقصد بهشت سرخ تو و سرزمین توست

پای زخم آلود من! طاقت بیاور می‌رسی            صبح فردا محضر ارباب بی‌سر می‌رسی

صبح فـردا پابـه‌پای اشک بانوی دمشق            زخمی و رنجور؛ پابوس برادر می‌رسی

بار بگـشـائـیـد، اینجـا کـربـلاست            آب و خاکش با دل و جان آشناست
بر مـشام جـان رسد بـوی بهـشت            به به از این تربت مـیـنو سرشت

رفـتم من و هوای تو از سر نمی‌رود            داغ غـمت ز سـینـۀ خـواهـر نمی‌رود

برخیز تا رویم، برادر! که خواهـرت            تنهـا به سوی روضـۀ مـادر نمی‌رود

برگشتم از سفر، گل در خون طپـیده‌ام            ای سرو سـرفـراز! بـبـین قـدخـمـیده‌ام

وقـتی دلم به خـون جگـر موج می‌زند            گوئی‌كه من به جای تو در خون طپیده‌ام

من در پـی هـر کـودک تـنهـا دویـدم            بعد از تو یک روزِ خوش از دنیا ندیدم

آتـشْ پـرسـتـار تـن سـجـاد بود و ...            کار همه اهل حـرم فـریـاد بـود و...

ندارم از غم، آن حالت که گویم حالت خود را            پریشان‌تر شوم چون یاد آرم حسرت خود را

تو سرّاللّهی و آگاهی از حالم؛ ولی خواهم            بیان سازم ز سوز دل، حدیث محنت خود را

چهل منزل پناه آورده‌ام از غم به تنهایی            سراپا سوختم از ماتَمت هر دم به تنهایی

قیامی را که تو آغاز کردی جاودان کردم            ندیدم غیر زیـبایی و دیدم غـم به تنهایی

بعد از تو بهـر ما همه ساز سفـر زدند            فـریـاد الـرحـیـل به کـوه و کـمر زدند

بستند دست کودک و زن را به ریسمان            آتش به جان و قلب و دل شعله‌ور زدند

صد بـار اگر شویم فـدای تو یا حـسین            کـاری نکـرده‌ایـم بـرای تو یا حـسـین

چشمان ماست در عـطش نینوا، فرات            در جان ماست شور و نوای تو یا حسین

در شــاهــراه آســمـان پـا مـی‌گـذارم            این کـفـش‌هـا دیگر نـمی‌آیـد به کـارم

اینجا عمود یک، عمود بی‌قراری‌ست            تا کـربـلا زخـم تـنـت را می‌شـمـارم

حق من این بود از رفیقان جا بمانم!            مانـدم چرا نگـذاشـتی تـنهـا بـمـانم؟!

من که نـمی‌دانم چـرا در کـربـلایـم!            شـاید مـرا اینجا کـشـانـدی تا بـمـانم

صحرا به صحرا، کو به کو، داریم نم‌نم می‌ر‌ویم            پشت سر هم، دم به‌دم، آدم به آدم می‌رویم

ما هر دو عالم را به این معراج دعوت می‌کنیم            از این سوى عالم اگر آن سوى عالم می‌رویم