اشعار

سؤال فتح مبین را، جواب در راه است            بزن به قلب ستم، فتح باب در راه است

الا کسی که طمع بُرده‌ای بر این وادی            به چشمت آب، ولیکن سراب در راه است

در جنگ حق و باطل، چون بی‌طرف نداریم            ساکت اگر نِشـینیم، یعنی شرف نداریم

یا در صف حسینیم یا در صف یزیدیم            حال انتخاب با توست، جز این دو صف نداریم

هرچند که غرق داغ و اندوه و غمیم            در سـایـهٔ نـور و در پـنـاه عـلـمـیـم

ایران حـرم است و محترم می‌مـاند            ما با دل و جان مـدافـع این حـرمیم

اگر گاه از تـنور واژه‌هایم نان درآوردم            به وقتش از همین آتشفشان طوفان درآوردم

شهادت مرد میدان خواست؛ دنبالم فرستاد و            من از بین خیابان‌ها سر از میدان درآوردم

هرچند از داغ شـقـایـق سوگـواریم            مـا از تــبــار لالـۀ ســرخ بـهـاریـم

دریـای مـوّاج غـمـیم و کـوه دردیم            اما مـیان مـوج سـخـتـی اسـتـواریم

برای خاکمان این روز و شب‌ها در خیابانیم            و تا هر وقت طولانی شود این جنگ می‌مانیم

به لب الله اکبر، مشت‌هامان هم گره کرده            و با هم دست بر سینه سرود عشق می‌خوانیم

اینک شما و میدان، مردم به هوش باشید            در کوچه و خیابان، پرچم به دوش باشید

رزمندگان ما در خـشم و خروش هستند            مثل دلـیرمـردان، خشم و خروش باشید

کیست این هر شب به دریای خیابان می‌دود            هر شب از نو، خون به رگ‌های خیابان می‌دود

هر طرف رو می‌کنم فریاد حیدر حیدر است            این خیابان است یا میدان جنگ خیبر است

دروازه‌های رد شدن از عصر غيبت است            اين جنگ نيست، فرصت ناب هدایت است

راه رسـيــدن بـه خــدا راه كــربـلاسـت            هر کس که عاشق است، در اين راه دعوت است

طلوع صبح نزدیک است، فجری تازه در راه است            که این فتح بشارت بخش از نصر من الله است

شرفنامه‌ست این عهدی که دارم با تو می‌بندم            وطن از راز خون پای این سوگند آگاه است

برای بغـض‌های‌ هم‌وطن‌ ابریم، بـارانیم            برای بی‌وطن‌ها‌ غرشِ رعدیم، طوفـانیم

میان بمب و موشک‌های تب‌دار جهان صلح            به لبخند رضایت از شکوهِ خویش مهمانیم

بمان در سنگرت، این روزها سنگر خیابان است            در این شهرِ پر از میدان مین، معبر خیابان است

بیا بنویس ای تاریخ این شعر حماسی را            قلم در دست مردم، صفحۀ دفتر خیابان است

بـرخـیـز تـا کـه آیـنـه قـرآن بـیـاوریـم            هـمراه خـویش پـرچـم ایـران بـیاوریم

وقت است تا برای دفاع از کـیان خود            جان‌های خویش را به خـیابان بیاوریم

همه‌شب وعدهٔ ما ساعتِ هشت این خیابان است            بیاید هرکه مثلِ حاج‌قاسم مردِ میدان است

بیائـیـد آریـایی‌های غـیـرتـمـنـد و آزاده!            که دنیا در شگفت از مردمِ پیروزِ ایران است

می‌رسد تا آسـمان، نور از خیابان شما            ای بلا و فـتـنـه‌هـا دور از خـیابان شما

تا حریم حضرت خورشید جاری می‌شود            پرتو «نورٌ عـلی نور» از خیابان شما

نسل در نسل، پرآوازه‌ترین قوم جهان            قـامت غـیرت آن‌ها به بـلـندای زمان

کوه در کوه، شگـفـتـند و دماوندْنسب            چه کسی دیده بترسند به وقتِ فوران؟!

به رغم سیلی امواج، صخره‌وار بایست            در این مقابله چون کوه استوار بایست!

خلاف گـوشه‌نـشیـنان و عـافـیت‌طلـبان            تو در مـیـانـۀ مـیـدان کـارزار بایست!

هـمـه به يـارىِ پـروردگـار مى‌آئـيم            شـبـانـه‌روز سـرِ اين قـرار مى‌آئـيـم

بگو كه سنگ ببارد، بگو كه موشک و بمب            بگو كه هرچه شود، پاى‌ كار مى‌آئيم

کابـوس شبـانـه‌روز دشـمن، مائیم            خـسته نشدیم، روز و شب می‌آئیم

تـا شـب‌پـره‌هـا مـجـال پـیدا نکـنند            مـا فـاتـح سـنـگـر خـیـابـان‌هـائـیـم

سجاده سنگر است و دعا هم سلاح ما            تا آسـمـان کـشـیـده شـده شـاهـراه ما

در بین مسـجـدیم، کـنار سـپاه عـشق            قوّت گـرفـتـه است سـپاه از سـپاه ما