اشعار

هرچند در دل آتش داغ تو روشن است            در شاهراهِ فتح چراغ تو روشن است

تو زنـده‌ای و امـت تـو ایـسـتـاده است            جان جهان به نور بلاغ تو روشن است

آن شب که داغ، بر دلِ دنـیا گـذاشـتی            رفـتی و سـر به دامن گـل‌ها گـذاشـتی

خالی‌ست جای نور تو در قاب چشم‌ها            حــســرت بـرای آیــنــهٔ مـا گـذاشـتـی

ببین چگونه در این داغِ بی‌قرار توأم            شـبـیه ابـرم و دلـگـیـر در بهـار توأم

هنوز گـریه نکـردم به وسعتِ داغـت            هنوز هم که هنوز است داغـدارِ توأم

این محرم داغ تو افزوده بر غم‌های دیگر            این محرم فرق دارد با محرم‌های دیگر

این محرم در کـنار پـرچم سرخ حسینی            از غمت داریم روی دوش، پرچم‌های دیگر

ز داغ تو برخاست هر سو فغان‌ها            رسـیـد آه عـشـاق تا کهـکـشان‌ها

چهل شب گذشت و ندیدیم رویت            در اندوه و تشویش و هول و تکان‌ها

بی‌تو این ثانیه‌ها خسته و بد حال گذشت            نه چهل روز که انگار چهل سال گذشت

حالِ ما را غم تو سخـت پریشان کرده            داغِ تو خـون به دلِ مـردم ایران کـرده

هنوز قلب من از عشق، از تو سرشار است            به درد بی‌تویی این‌روزها گرفتار است

به شوق آن لبخندی که روزی‌ام کردی            دلم شکفته و صد جان به تو بدهکار است

چهل شب، چهل شب، چهل شب شهامت            چهل شب، به چله، فقـط تیر غیرت

چـهـل شـب اذا جـاء ... انّـا فـتـحـنـا            چـهـل شـب تـوکـل، تــوسـل، تــولا

چهل شب است شدم کوچه‌گرد، می‌بینی؟            شدم شکسته ازین کوه درد، می‌بـیـنی؟

کسی که مثلِ تویی را ز دست داده دگر            چه ترس دارد ازین جنگ‌ها؟ بگو آخر

با آن که ز سعی تو جهان‌گیر شدیم            در رزم و جهاد، هم‌چنان شیر شدیم

در سوگ تو ای امام مظلوم و شهید            چل سال به یک چلّه همه پیر شدیم

سخت است وطن موکب ماتم شده باشد            عیـدانه ما فـرق کـنـد؛ غـم شـده باشد

سخت است که مجبور شوی راست بگیری            قد و کمری را که ز غـم خم شد باشد

نـامـش بـلـنـد بـاد که مانـند دلـبـرش            لب تشنه بود و غرقه به خون گشت پیکرش

یادآور دمی‌ست که فرق علی شکافت            گویا حسین بر سر نی می‌رود سرش

چهـل روز است از غـم بی‌قـرارم            چهل روز است جان در تن ندارم

چگـونه مـانـده‌ام مـن زنـده بی‌تـو            از این بـخـت سـیـاهـم شرمـسارم

غـم او معـنی غـم را عوض کرد            شعـار اهـل عـالـم را عوض کرد

غمی که پر شد از شوری حماسی            نـگـاه ما به مـاتـم را عـوض کرد

ای سرو! سایه‌سار تو را هیچ‌کس نداشت            آرامش و وقـار تو را هیچ‌کـس نداشت

در قـحـطی یقین و شـبیـخون خـستگی            ایـمان اسـتـوار تو را هـیچ‌کـس نداشت

می‌رسد از سنگر فـرمـاندهی فرمان او            همچـنان هـستـیم با هم بر سر پیـمان او

ما چه خوشبخـتیم با آقا معاصر بوده‌ایم            می‌وزد عطر ظهور از سرخی دوران او

کاسۀ صبرم پُر از آه است بعد از رفتنت            دست قلب از نبض کوتاه است بعد از رفتنت

گوش کن اشک مرا! آه ای دلیل زندگی!            گریه از حال من آگاه است بعد از رفتنت

به عکست خیره ماندم، با نگاهت گفتگو کردم            شب شعری که دیگر نیست را هی آرزو کردم

خبرها راست می‌گویند؟ آیا رفته‌ای دیگر؟            دلم را با چه حالی با حقیقت روبه‌رو کردم

گرچه رفته‌ست علمدار، علم هست هنوز            کور شو چشمِ حرامی! که حرم هست هنوز

خونِ این مرد به‌ ما جـانِ دوچندان بدهد            یادِ این مـرد به‌ما جـرأتِ طـوفـان بدهد

بیمی ز طوفان نیست وقتی ناخدا هست            سیدعـلی رفته‌ست، سیدمجـتـبی هست

باشد عصا در دست یک موسای دیگر            لطـف خـدا تا آخـر این مـاجـرا هـست