اشعار

بخوان به نام شکفتن، بخوان به نام بهار            که بـاغ پُـر شـود از جـلـوۀ تـمام بهـار

بخوان که باغ شود غرق در طراوت و نور            بخوان که دفتر گل وا شود به نام بهار

صدای وحی می‌رسد به گوش احمد امین            صـدا بـلـند تـر شـود بـرای بـار دومـین

زمان به شوق می‌دود، سکوت می‌کند زمین            بخوان به نام خالقت که هست رکن دین همین

خبر دهـید به عـالـم شد انتخـاب محمد            نوشته با خطِ بعثت؛ رسولِ ناب محمد

شدی محافـظِ قـرآن، دلیلِ آیۀ «إقـرأ»            تویی حدیث مفصّل از این کتاب، محمد

بـاغ شکـوفه می‌دهـد بوی بهار می‌رسد            مزرعه سبز می‌شود خبر ز یارمی‌رسد

سوسن و سرو در چمن لاله شِکُفت در دَمَن            مژده دهید عاشقان مبعـث یـار می‌رسد

ز انواری که تابـان است امشب            حـرا آئـیـنـه‌بـنـدان اسـت امـشب

حـرا آن غـار محـبوب زمـان‌ها            تـجـلّـی‌گـاه قــرآن اسـت امـشـب

مُلک و مَلک مُرید و مسلمانِ احمد است            در ذيلِ لطفِ بی‌حد و احسانِ احمد است

احـمد محـمّد است و محـمّد رسـولِ حق            جمع صفـات نیز، به عـنوانِ احمد است

اسـلام مـن آغـاز شـد بـا یـا رسـول‌الله            مـن بـنـدۀ نـاچــیـزم و آقــا، رسـول‌الله

من از ازل تا روز آخـر عـبد درگـاهم            از ابــتـدا تـا انـتـهــا مـولا، رســول‌الله

فـارغ از هرگـونه اما و اگـر آورده‌ای            برکـتِ اسـلام را سـمتِ بـشر آورده‌ای

صبحِ بعـثت فـتح کردی قـلهٔ توحـید را            از خدایِ «لاشریکَ لَه» خبر آورده‌ای

زمین به جهل مرکّب اسیر بود و گرفتار           زمان نهان شده در شب شبی مخوف و شبی تار

تن زمانه پُر از تب، ولی نبود پرسـتار           خلاصه شهر معذّب از این سیاهی بسیار

اقرأ؛ بخوان هر آنچه که از او شنیده‌ای           مهتاب رو! بگو که از آن سو، چه دیده‌ای؟

افـسانه بود قـبل تو، رویـای عـاشـقـان           تو پای عشق را به حـقـیقـت کشیده‌ای

پَـر می‌کـشـند تـا به هـوای تو بـال‌هـا            گـم مـی‌شـونـد در افـق تـو خــیـال‌هـا

روحت زلال زمزم و رویت سلام صبح            آمیـخـته‌ست در تو جـمال و جـلال‌ها

مكه امشب غرق شوری دیگر است            آسـمان روشـن ز نـوری دیگر است
شـب بــود آبــسـتــن رازی بــزرگ            در حـجـاب مـكـه اعـجـازی بـزرگ

یا بشیر و یا نذیر ای حضرتِ والا سلام            بر تو ای یاسینِ امّت حضرت طاها سلام

مبعثِ تو عالمی را زد به هم ختمِ رسول            جان بقربانت شوم ای گـوهرِ زیبا سلام

دوبـاره نـور رسید و جهـان منوّر شد            رسیـدن همه تا عـرش حق میـسّر شد
بخـوان بنام خـدایت که دل مسخّـر شد            بخوان که عشق به سیمای تو مصوّر شد

به دستِ دین تو أدیانِ سابق می‌شود تکمیل            رسیدی تا به ویرانی روَد اصحابِ شومِ فیل

بخوان پیغمبرانه! چون که با لحنِ حجاز تو            به واللهِ دو چندان می‌شود زیباییِ ترتیل

صحبت از مبعث که می‌آید مسخًر می‌شوم            با نوای یا محمّد پاک و اطهـر می‌شوم

ذکرِ پیغمبر شریف است و پُر از آزادگی            نـامِ او می‌گـویم و مثلِ کـبوتر می‌شـوم

جهـان نـبـود و تو بودی نـشـانۀ خلـقت            هـمای اوج سـعـادت به شـانـۀ خـلـقـت

جهان نبود و خدا با تو گفـتگـو می‌کرد            به حُـسن خـاتـمت از آسـتـانـۀ خـلـقـت

مـژده ای دل که شب بـعـثت طاهـا آمد            جـان و روح دگـری بـر تـن دنـیـا آمـد
باز مـاه رجـب از عـطر معـطر گـشته            به خـدیجـه بـرسان یار، پـیمـبر گـشـته

از عـرش آمـدنـد مـلائک به خـدمـتـش            تنها به قصد عرض ارادت به حضرتش

حـالا در امـتــداد مـسـیـر پـیـمـبــریـش            مـی‌آیـد از حـرا پـی اظـهـار بـعـثـتـش

در حـلـقـۀ لاهـوتـیـان شـور و نوا بود            هر جا سخن از وصف یاری دلربا بود

در رفت و آمد بود فـوجی از مـلائک            از عـرش آوایی به جـمـع مـاسـوا بود