اشعار

در هجوم جذر و مد بی‌کسی‌ها ساحلی            صحـن تو دریا و عـالم قـطرۀ ناقـابلی

چشم در چشم ضریحت عرض حاجت کرده‌ام            نیست بین بـنـده و ارباب اینجا حائـلی

پـرچـم سبـزت مرا تا آسـمان بالا کشید            نقش نامت را خدا بر صفحۀ دل‌ها کشید

دیدن صحـن و سرایت فخر اهل آسمان            چونکه حق نقش رُخَت بر گنبد مینا کشید

نشـستم خـانۀ یـاد تو را در دل بـنا کردم            خیالم را در آغوش حریم تو رها کردم:

«رسیدم بر در باب الجوادت غرق حاجاتم            برای هر کسی که خاطرم آمد دعا کردم

کار اعجاز تو را با چشم خود دیدیم ما            از درخت سیب تو انگور هم چـیدیم ما

ما کمی آغوش باز از محضرت می‌خواستیم            درب را با نیـت دسـت تو بـوسـیدیم ما

می‌کـشانم سوی درگاه تو جان خسته را            می‌گـشایم بر عطایت چشم‌های بسته را

می‌زنم پر با کـبـوترها به دور گـنـبـدت            می‌کنم راهی به صحنت این دل بشکسته را

با نگـاهِ لطفِ بی‌انـدازه‌ات اعـجـاز شد            بی‌سوادی در حرم آمد، غـزل‌پرداز شد

‌می‌شود حس کرد لبخندِ خدا را در حرم            هر زمـان آوایِ نـقـاره طـنـین‌انداز شد

هیچ‌جا چون مرقدت با خویش راحت نیستم            آمـدم زائـر بمـانم؛ فکـر حـاجت نیـستم

خوب می‌دانم خودت آورده‌ای مشهد مرا            من وگـرنه آنـقَـدَرهـم با لیـاقـت نـیـستم

در طـوف کـعـبـۀ تو صـفا موج می‌زند            در زمــزم تـو آب بــقــا مـوج مـی‌زنـد

شاها! ز لطف توست که روز و شب این همه            بـر آســتــانــۀ تــو گــدا مــوج مـی‌زنـد

تو کـیـستی شریک غـم اهـل عـالـمی            در خـاک طـوس کـعـبـۀ اولاد آدمـی

هرکس که بی‌کس است تویی یار و همدمش            هر کس غریب شد تو بر او یار و همدمی

ای‌کـاش که خـاک ره زوار تو بـاشـم            تـا آن‌که مـقـیـم تـو و دربـار تو بـاشم

ای‌کاش که مثل همه در مشهد قدست            مـهـمـان حـریـم تـو و زوار تو بـاشـم

آشفته‌تر از من کسی در بین مردم نیست            پیداست در اینجا کسی جز من چنین گم نیست

دورم نکن از خود؛ بیا آتش بزن جان را            این استخوان‌ها در حد یک مشت هیزم نیست؟

ناگهان نوری به سویم آمد، از شب رد شدم            چشم دل را باز کردم، وارد مشهد شدم

ظرف خـالی‌ام دویده در پِی احـسان تو            یا علی موسَی‌الرِّضا! دست من و دامان تو

مگر در ساعت رفتن دلم جا مانده بود اینجا؟            که از پی کفشدارانش مرا خواندند زود اینجا

سلامم را که پیش از لب گشودن در جواب آمد؟            دخیلم را چه کس پیش از گره بستن گشود اینجا؟

ای حصن محکم! شرط ایمان را عوض کردی            تفسیرهای سست قرآن را عوض کردی

جـز بـا دعـای تـو یـقـیـن دارم نـمی‌آمـد            ای آسمان! تصمیم باران را عوض کردی

دیشب به سـرم بـاز هـوای دگـر افـتـاد            در خواب مرا سوی خراسان گذر افتاد

چـشـمم به ضـریحِ شـه والاگـهـر افـتاد            این شعر همان لحظه مرا در نظر افتاد

نسوزد تا که دل، چشمی به عالم تر نمی‌گردد            نبارد تا که ابری، نخل بارآور نمی‌گردد

ملاک خاتـمـیت قـابلیت هست انسان را            وگرنه هر یـتـیم مکه پیـغـمبر نمی‌گردد

تو آمـدی و بـر این خـاک آبـرو دادی            بهار بودی و بر باغ رنگ و بـو دادی

ظهور کردی و آفاق از تو روشن شد            به چشم بی‌رمق ماه و مهر، سو دادی

آمـــدم ای شــاه پــنـــاهــم بــده            خــط امــانـی ز گــنــاهــم بــده

ای حـرمـت مـلـجـأ درمـاندگان            دور مـران از در و راهــم بـده

همیشه قبل هر حرفی برایت شعر می‌خوانم            قـبولـم کن من آداب زیـارت را نمی‌دانم

نمی‌دانم چرا این‌قدر با من مهـربانی تو            نمی‌دانم کـنـارت میـزبانم یا که مهـمـانم

مانـده‌ام مثـل کجا می‌شـود ایـران بی‌تو            یا چه ویـران‌کـده‌ای بود خراسان بی‌تو

مردم ما به کسی غـیر تو حاجـت نبرند            نـزد این طـایـفـه هـیـچ‌اند کریمان بی‌تو