اشعار

نخستین کس که در مدح تو شعری گفت آدم بود            شروع عشق و آغاز غزل شاید همان دم بود

نخـستـین اتفـاق تـلخ‌تر از تلخ در تاریخ            که پشت عرش را خم کرد یک ظهر محرّم بود

حسین ای که از غمت، دلم جدا نمی‌شود            روح بدون عشق تو، رنگ خدا نمی‌شود

کسی بـدون نـام تو، بی خـبر از قیام تو            بی مـدد پـیـام تـو، غـم آشـنـا نـمـی‌شـود

نـورانیت اشک غـمت را عدمی نیست            غمخوار تو را بهتر از این غم نِعَمی نیست

هر چند که هم عصر غمم، خانه به دوشم            در سینه ولی جز غم ارباب، غمی نیست

نگـذار که در حـسرت بـسیار بمیرم            در روضهٔ گـودال، تو بگـذار بمیرم

جانی طلب توست، بگیرش نگرانم!            تـرسم همه این است بـدهکـار بمیرم

تا گردش زمـانه و لیل و نهـار هست            نام حسین هست و حسینی شعار هست

این نـام پُـر شکـوه بر اوراق روزگار            جـاوید هـست تا ورق روزگـار هست

به فتوای جنون طاعت بیابی این اطاعت را            بخوان مُهر نماز عاشقان، سنگ ملامت را

چنان مانده‌ست در زیر زبان شیرینی نامش            که در سیب بهشتی هم نیابی این حلاوت را

راه تـو راه نـجـات اسـت ابـا عـبـدالله            روضه‌ات شرط حیات است اباعبدالله

هر کجا گفته‌ام از عشق، تو مقصد بودی            عـشـق تو جـلـوۀ ذات است اباعبدالله

دل و جان در گِرُوِ حضرت جانان داریم            هرچه نعمت بُوَد از محضر ایشان داریم

سالـیانی‌ست که ما ریـزه‌خـورِ اربابیم            از سـرِ سفـرۀ او رزق فـراوان داریم

کـشید چشمِ تو خـورشـید کـاملِ ما را            گرفته وسعتی از نـور، محـفـل ما را

به سمت جَذْبۀ داغ تو جذب خواهد شد            هر آنکه خـوب بـبـیـنـد دلائـلِ مـا را

کبوترم که غزل صحن آسمان من است            کـلام پـهـنـۀ پـرواز بی‌کـران من است

به عـارفـانـه‌تـرین اوج‌هـا رسـیـده پرم            به عاشقانه‌ترین شعرها نشان من است

مهـر تو را به عـالـم امـکـان نمی‌دهم            این گنج پُر بهاست من ارزان نمی‌دهم

گر انتخاب جنّت و کویت به من دهند            کوی تو را به جنت و رضوان نمی‌دهم

به گوش می‌رسد از آسمان اذان حسین            زمین از آنِ حسین، آسمان از آنِ حسین

هزار سال گذشت و هنوز در گذر است            کسی مرا برسـانـد به کـاروان حـسین

تو آن عاشق‌ترین مردی که در تاریخ می‌گویند            تو آن انسانِ نایابی که با فانوس می‌جویند

تمام باغ‌ها در فصل لب‌های تو می‌خندند            تمام ابرها در شطّ چـشمان تو می‌مویند

پرچـمت را هر کجا دیدم دویدم یا حسین            زیر این پرچم همیشه خیر دیدم یا حسین

من زمین‌گـیرم ولی تو دستگـیرم بوده‌ای            غیر خوبی از شما چیزی ندیدم یا حسین

مانده‌ام از کـربلا مهجور؛ أبکی لِلحسین            باز هم در هاله‌ای از نور؛ أبکی لِلحسین

بی‌قـرارم! بیـنـِـمان افـتاده خـیلی فـاصله            هستم از شش‌گوشه خیلی دور؛ أبکی لِلحسین

به حسرتی که در آن اشتیاق شیرین است            قسم که دیدن رویش همیشه تسکین است

نـشان به زمـزمـۀ نـام او ز صبـح ازل            غمش دلیل هـمان گـریۀ نخـستـین است

هر جـا در انـتخـاب مسـیر اشتـباه شد            در راهِ روضۀ تو دلـم سـر به راه شد

دیگر زمین نخوردم از آن روز، که مرا            دیـوار تکـیـه‌های غـمت تکـیه‌گـاه شد

سلام می‌دهم از دور بر تو و حـرمت            سـلام من به بـلـنـدای بیـرق و عـلمت

ســروده‌انــد فــراوان بــرای تــو امّــا            هنوز نقش کـتـیبه‌ست شعر محـتشمت

حیات آب‌بـقا جز غـم تو نیست، حسین            نمیرد آن‌که دلش با غم تو زیست، حسین

صفای عمر ابد یافت هر که در غم تو            به قدر یک مژه بر هم زدن گریست، حسین

شـب زیـارتی است و حـرم صـفا دارد            دلــم هــوای سـحــرهـای کــربـلا دارد

فـدای معـرفـتت، در بهـشت روضۀ تو            هــنــوز لات مـحـلــه بُــرو بــیــا دارد