اشعار

ای چشم عـالـم از کـرامات تو روشن            ای روشن از مـهـرت دل نـاقـابـل من

ای با دل من از خـودم هم مهـربان‌تر            هرگز نـدیـدم از تو یا رب همزبـان‌تر

تمام لحـظه‌های زنـدگـانی را هـدر دادم            دل و دین و یقین و مهربانی را هدر دادم

محبت را زدم چوبِ حراج و آه شد سهمَم            تمام عـمر این گـنجِ نهـانی را هدر دادم

به کوره ‌راهم و چشمان سربه‌راه ندارم            چـراغ راه، در این جـادۀ سـیـاه ندارم

ببین خراب شده هر پلی که پشت سرم بود            پـنـاه آخـر مـن شـو! پـنـاهـگـاه نـدارم

جز آرزوی وصل تو یک‌دم نمی‌کـنم            یک‌دم ز سیـنه مهر تو را کم نمی‌کنم

ای آن‌ کـه سـربـلـنـد مــرا آفـریـده‌ای            جز پیـش آسـتان تو سَر، خَم نمی‌کـنم

چه شب است يا رب امشب كه شكسته قلب ياران            چه شبى كه فيض و رحمت، رسد از خدا چو باران

چه شبى كه تا سحرگاه، ز فرشتگان «الله»            بركات آسـمـانى، بـرسد به جـان‌نـثاران

آمـده در گــذرش بــاز کــسـی آلـــوده            عاشقی، در به دری، مستحقی فرسوده

مـرهــانـیــد مـرا از در او بــیــهــوده            کـار من بوده گـدائـیـش فـقـط تـا بـوده

باز هم دلتنگ، در بین مناجات و دعـا            خاطراتم غرق شد در اشکهای بی‌صدا

راه، دور و دل بهانه‌گـیر از داغِ فراق            باز هم غم در وجودم کرده آشوبی بـپا

امروز به کوی تو گرفتار زیاد است            مثل من شرمنده گـنـهکـار زیاد است

اما کـرم توست که بـسیار زیاد است            بخشندگی‌ات حضرت غفار زیاد است

عـرفـه آمـده و بـار دگـر مـهـمـانـی‌سـت            ابر رحمت به سر خلـق خـدا بارانی‌ست

پـرتـو مهـر تو افـتاده به روی دل خـلـق            آسـمـان عـرفـات تو ز بـس نـورانـی‌ست

الهی با نگاهی جلوه دادی صبحگاهان را            و بخشیدی به چشمانِ جهان، خورشید تابان را

شب تاریک دنیا را چراغان کرده آیاتت            میـان آسـمـان آویـخـتـی ماهِ فـروزان را

ای مهربان! به این دل من هم نگاه کن            حـالم بـد است! حـال مرا روبـراه کـن

سـویت مُجـیـر، از هـمه‌جا رانـده آمدم            یا رب! نظر به بـندۀ بی تکـیـه‌گـاه کن

تـسنـیم دعای سحـر و عـطر اذان است            این مائده، این ماه مبارک، رمضان است

این سفـرۀ رحمت که سحرگاه به پا شد            آغاز بهـاری‌ست که آرامـش جان است

قرآن به سر گرفتنم از سر شروع شد            با فرق زخـم‌خـوردۀ حیدر شروع شد

تا آتـش مـحـبت مـولا به دل شـکـفـت            بـاران لـطـف‌های مـکـرر شـروع شد

که می‌داند چه پایانی‌ست فصل آخر ما را            کدامین باد خواهد بست فردا دفتر ما را

تمام عمر در غفلت گذشت و آه از این حسرت            خدایا صرف خود کن چند روز دیگر ما را

معـصیت بین دلم آمد و تـسخـیرم کرد            بال پرواز مرا بست، زمین‌گـیرم کرد

روزگـاری، دل بامـعـرفـتـی بود مـرا            چه شد آخر که خطا اینهمه دلگیرم کرد

خـدايـا بـنــده‌ای مـنـت پــذيـرم            به چاه و ظلمت عصيان اسيرم

ترّحم كن كه اين گـونه نـمـيرم            تویی درد مـرا دارو و تـسكـين

نمی‌دانم چرا از روشنی، از نور می‌ترسم            به من نزدیکی و من از تو دورا دور می‌ترسم

چنان با تیرگی خو کرده‌ام یک عمر که حتی            ببینم خانه‌ام را می‌کنی پُر نور می‌ترسم

مـرغ سـحـرم، دانـۀ اشـکـم شده دانه            پیـوسته کـشد از جگـرم شعـله زبانه

تن خسته و کـوه گـنهم بر روی شانه            من عـبـد گـنه‌کـارم و تو حیّ یـگـانه

دلم حال دعا می‌خواست با خود ساغر آوردم            سر از میـخـانه اهل مناجـاتت در آوردم

برایم باز کـردی جا مـیان روسفـیـدانت            به ستارالعیوبی چون تو امشب باور آوردم

چـشـم، پیـدا نکـنـد مـقـصد نـاپـیـدا را            با غـمِ در‌ به‌دری صبح کـنم شب‌ها را

خسته‌ام، بس که دواندند مرا سوی گناه            نا نمانده است که با خود بکشانم پا را