اشعار

زهراست آن که عرش خدا بوده محفلش            تـعــظـیـم کـرده‌انـد مـلائـک مـقـابـلـش

روح الامین در اوج تعالی و قرب خود            شد مـفـتخـر به خـادمـیِ بـیـن مـنـزلـش

از لالـه‌زار تـوحـیـد آتـش زبـانه می‌زد            گل گـشته بود پـرپـر، بلبل ترانه می‌زد

در گلشن ولایت، یک نوشکفته گل بود            گر می‌گذاشت گلچین، آن گل جوانه می‌زد

خانه‌ای که ثـمر از ساقی کـوثـر دارد            آنچنان سوخت که گفتند: مگر در دارد؟

با لگد باز مکن درب جنان را که گلش            در بغـل شيشه‌ای از یاس معـطر دارد

حتی نـسـیم با ادب اینجا وزیـده است            خورشید، نور تازه از این خانه چیده است

جایی که ابرهای جهـان نیز با وضو            هر بار روی پنجـرۀ آن چکـیده است

چه کسی دیده که خورشید زمین‌گیر شود؟!            چشمۀ زندگی از زندگی‌اش سیر شود؟!

یک نفـس آیـد و صد درد به هـمراه آید            گـاه از روزنـه‌ای، سـیل سـرازیـر شود

به میدان می‌رود جنگاوری گویا به پیکاری            به مسجد می‌رود زهرا امامش را دهد یاری

به مسجد می‌رود تا پایه‌هایش را بلرزاند            که مسجد بی‌علی چیزی ندارد جز ستمکاری

بی هوا صاعقه‌ای صورت ماهش را زد            دست ابـلـیس تـرک بر هـمـۀ دنـیـا زد

ساحـل نازک رویش ردِ پایی برداشت            مـوج خـون آمـد و بر عاطـفۀ دریا زد

آن بـانـوئی که ذکـر لـبـش یاجـلـیل بود            دیـدنـد سـجـده‌های نـمـازش طـویل بود

صدهـا فـرشـتـه محـو تمـاشای او شدند            از بس‌که جلـوه‌های نمـازش جمیل بود

چه‌ها کرده این شهر با ما پس از تو            همه خـوب بـودند اما پس از تو...

نـــدارد خــریـــدار آهِ غــریــبـــان            شـده کـار مـردم تـمـاشـا پس از تو

تویی که وصف کـمـالـت جـمیع آیاتند            شـهــود مــنـزلـتـت جـمـلـۀ روایـاتـنـد

پیـمـبـران اولـوالـعـزم با تـمـام وجـود            به حُـبِّ آلِ شـما غـرق در مبـاهـاتـنـد

ستم‌گران همه از خشم، شعله‌ور بودند            به خـون چـلچـله از تیغ تـشنه‌تر بودند

هـمان گـروه که با دعـوی مسـلـمـانی            اسیر پنجۀ تـزویر و زور و زر بودند

بعد از این‌که دفن شد آن شب پیمبر در سکوت            سُست شد ایمان مردم، مُرد باور در سکوت

شد غدیر خم شبیه رازهای سر به مُهر            محو شد از خاطرات، آن حج آخر در سکوت

کاش در باران سنگ فتنه بر دیوار و در‎           سینۀ آئـینه را می‌شد سـپر، دیوار و در

زخم بود و شعله‌ای، بال هما آتش گرفت           زآشـیان سوخـته دارد خـبر دیوار و در

دری را که مَلَک با احتیاط - آهسته - وا می‌کرد            که حتی کوبه‌اش هم حق تعالی را صدا می‌کرد

که حتی طرز دق البابش آداب و رسومی داشت            چه آسان آسمان را از زمین، آن در جدا می‌کرد

آشـوب فـتـنه در مـدیـنه قـائـله انداخت            دیـوار بیت وحی را از شاکـله انداخت

آتـش زبـانـه می‌کـشـید از خـانـۀ مـولا            این شعله‌ها در آسمان‌ها ولوله انداخت

بر در کـشیده شعـلـه‌های اخـتلافـش را            هـیزم به هـیزم جـمع کرده ائتلافـش را

مردی سکوت خـلوت قـدیسه‌ها را بُرد            با مشت می‌کوبد به در، حرف خلافش را

بی اذن زهرا و علی، «در» هم نمی‌زد            این خـانه را جـبـریل با پَـر هم نمی‌زد

محض تبرک پُشتِ «در» می‌رفت، حتی            پَر سمت «در» می‌بُرد، آخر هم نمی‌زد

باغ را آتش زدند و باغـبان را می‌برند            شد زمین گریان چو می‌دید آسمان را می‌برند

یک طرف گل‌های باغ از غم گریبان می‌درند            یک طرف با دست بسته، باغبان را می‌برند

آتش افـتاده به جان همه؛ اما چه شده؟            همه جمـعـند دَرِ خانۀ مـولا؛ چه شده؟

آسمان ناله زد و گفت: درآن‌جا چه شده؟            فاطمه پشتِ در افتاده؛ خدایا چه شده؟

سرنـوشت آن گـل پرپر نمی‌دانم چه شد            شرح این خون‌گریه را آخر نمی‌دانم چه شد

احترامش را پدر خیلی سفارش کرده بود            آن سفـارش‌های پیغـمبر نمی‌دانم چه شد