اشعار

از شوق قـلبم می‌تـپـد هر دم برای تو            می‌بـارد ابرِ چـشـم‌هـایم در هـوای تو

عطر غمِ شیرین تو در جان که می‌پیچد            گُل می‌کند بر سیـنه‌ام شور عـزای تو

کـنجِ حرم انگـار تـنهـا جـایِ ما نیست            رفـتند زائـرها و حالِ ما چه حالی‌ست

رفـتـنـد و مـا مـانـدیـم و یک آهِ نهـانی            حسرت به دل داریم! این دردِ کمی نیست

به دریا می‌زنم دل را به دریای پریشان‌ها            چه امواجی به راه افتاده در قلب بیابان‌ها

به هر سنگی در این جاده دخیل عشق باید بست            که شاهد بوده‌اند آن‌ها در این صحرا چه جریان‌ها

مثل آن مهتاب که هوش از کواکب می‌بَرَد            عشقِ مطلوبِ تو دل از هرچه طالب می‌بَرد

بُهت خِلقَت را رقم زد بُردن نامت، حسین            خلق را این ذکر تا مرز عجایب می‌بَرد

ای سمت خود کشانده خواص و عوام را            دریـاب ایـن سـپــاهِ پـیـاده نـظـام را...

هر کس سلام داد تو را در سفر، گرفت            در مـوکـب نـخـست، جـواب سـلام را

شگفتا راه عشق است این، که مرد جاده می‌خواهد            حریفی پاک‌باز و امتحان پس‌داده می‌خواهد

مسافر را پیاده، داغ‌دیده، صاحب دردی            ورای درد‌های پیـش پا افـتاده می‌خواهد

هم آسمان به شوق حـریمت پیاده است            هم چشم بی‌قرار زمین، سمت جاده است

جان داده است این دل همچون کویر را            این اشک‌ها که در غم تو بی‌اراده است

دلم برای تو ای اربعین چه دلتنگ است            دوباره بین من و تو هزار فرسنگ است

دلـم برای همان ازدحـامِ پـشـت ضریح            که دست‌های دعا با تو چنگ در چنگ است

نمی‌دانم گناهم چیست، اما کم گناهی نیست            که امسال اربعین ما را به آن درگاه، راهی نیست

همیشه کاسۀ خیل گدایان پُـر نخواهد شد            چه باید کرد؟ باید ساخت، چون گاهی، نگاهی نیست

تا ماه سر زد از شب حیرت، رها شدیم            راهی شـدیم، راهی این جـاده‌ها شدیم

حسی غریب در دلمان شعله می‌کشید            تـا ایـن‌که با غـریـبـی او آشـنـا شـدیـم

تـابـیـده‌ای، به صبـح تمـاشا رسیـده‌ایم            بـاریـده‌ای، بـه دامـن دریـا رسیـده‌ایـم

این کشف، این مکاشفه از کی شروع شد؟            پـلکی زده، به وادی معـنـا رسـیـده‌ایم

در هوایت عشق دارد شور و حال تازه‌ای            عـشق تو داده به من انگـار بال تازه‌ای

از ستون اول این جـاده در صحـن توأم            هر قـدم دارد برای من وصـال تـازه‌ای

ندارد ابرِ اشکی را که ما داریم؛ باران هم            ندارد شورِ اشکِ دیدۀ ما را نمکـدان هم

به دنبال دوای درد خود جایی نمی‌گردیم            که ای محبوب ما! همواره درد از توست؛ درمان هم

بارانِ پُر مـهـرِ حـرم را دوسـت دارم            الـمـاسِ چـشـمان تـرم را دوست دارم

وقتی که دفتر نوحه‌خـوانِ ماتم توست            خـون‌گـریـۀ چـشمِ قـلم را دوست دارم

میـان خـیـل تو از یـادهـا فـرامـوشم            شبیه شمع مـزاری غریب، خاموشم

به چشمه‌ای که به دریا نمی‌رسد رحمی            قسم به جان تو با دوری‌ات نمی‌جوشم

ای ساربان! ای ساربان! محمل نگهدار            آمد به منـزل کـاروان، منـزل نگهـدار
محمل مران، محمل مران، شهر دل اینجاست            این کاروان خسته‌دل را منزل اینجاست

هر شب بـرایت زیر نـور مـاه خواندم            با چـشم تـر مرثـیـه‌ای جانکـاه خواندم

اذن دخـول خـویش را در راه خـواندم            "أ أدخـل یـابـن رسـول الله ؟"خــوانـدم

باز هم جامانده‌ام از قافـله، ای وایِ من            می‌کشد من را غم این فاصله، ای وایِ من

زائرانت یک‌به‌یک راهی شدند و باز هم            از تو دورم کرده آقا مشغله، ای وایِ من

بـاز آمـدم، از آن سـفـر مـشـکـل آمدم            با پـای خـود نـرفـتـم اگر، با دل آمـدم

بـاز آمـدم، اگـرچـه پـنـاهـم نـمی‌شـود            سرشـار از تو شـوق نگـاهـم نمی‌شود

دوباره شهر پُر از شور و شوق و شیدایی‌ست            دوباره حال همه عاشـقـان تماشایی‌ست

که فصل پر زدن از انزوای تنهایی‌ست            سفر، حکـایت یک اتـفـاق رؤیـایـی‌ست