اشعار

تو چـنانی که منم شـیـفـتـه و دربه‌درت            نظـری کن که بیـایم نـظری در نظرت

هر چه دیدی طـمعِ بیـشـتر و بیـشـتـرم            بـاز دیـدم کــرمِ بـیـشـتـر و بـیـشـتـرت

ای به سویت دل هجران زدۀ ما نگران            کوی وصل تو بود مقصد خونین جگران

در شب قدر، شب راز و نیاز ملکوت            نـالـه دارنـد به درگـاه خـدا مـنـتـظران

ای مرا دلـبـر و دلـدار! اَجِرنا مِنْ نار            آمـده عـبـد خـطـاکـار! اَجِـرنـا مِنْ نار

تا که گـردیم سـبک‌بـال، الهـی الـعـفـو            تا که باشـیم سـبک‌بـار! اَجِرنا مِنْ نار

آمد سحر دوباره و حال سَهَر* کجاست؟            تا بلکه آبرو دهـدم، چـشم تَر کجاست؟

بیدار می‌نـشـیـنم و باشد دلـم به خـواب            با این درختِ آب نداده، ثـمر کجاست؟

باز شد پنجرۀ روشنی از فصل حضور            فصل سرسبز دعا، فصل شکوفایی نور

دردمندان! به شما ماه خدا رو کرده‌ست            چه خدایی، که رحیم است و کریم است و غفور

با پـشـیـمـانی و با عـفـوِ اسـاسی آمـده            باز کن آغوش خود را؛ عبدِ عاصی آمده

باز کن آغوش خود را "یا رَجاءالمُذنبین"            سـائلِ بی‌سـرپـنـاه و آس و پـاسی آمده

سحر دمیده و بر شیشه می‌زند باران            هوا مسیح‌نفـس شد، به مقـدم رمضان

جوانه‌ها همه دست دعا به شاخه بلند            شکـوفه‌های بهاری به ذکر الرحـمان

السلام ای ماه پنهان پشت استهـلال ما            ما به دنبال تو می‌گردیم و تو دنبال ما

ماهِ پیدا، ماه پنهان، ماه روشن، ماه محو            رؤیت این مـاه یـعـنی نـامـۀ اعـمال ما

نــویـد تــابـش مــاه صــیـــام مـی‌آیــد            شـمـیـم رحـمت حـق بر مـشـام می‌آید

گمانِ یأس، گـناه است آنکه را امشب            بـه درگــه کــرمِ "ذوالـکِـرام" مـی‌آیـد

شعبان گذشت و حال دلم روبراه نیست            در کـولـه‌بارِ زندگی‌ام جـز گـناه نیست

سوگند بر حـقیقتِ سِیر و سلوکِ عشق            چون من در این طریق، کسی روسیاه نیست

چه شب‌های خوبی که با تو سحر شد            نه سخـتی کـشیـدم، نه عمرم هدر شد

نـگـفـتـی گـنـهـکـار بــیــرون بـمـانـد            هـمـین شد که شـوقـم به تو بیشتر شد

لحظه‌های آخر و احساسِ غربت می‌کنیم           ای خـدا داریم کم‌کم رفع زحمت می‌کنیم

درگـذر از ما اگر بـزم تو را بَرهَم زدیم           پیشِ تو از حال و روزِ خود شکایت می‌کنیم

آخـر مـاه، گـدا مـانـده و تـنـهــا مـانـده            هـمـه رفـتـنـد فـقـط بـنـدۀ رسـوا مـانده

درب مهـمـانی خود را کمی آرام بـبند            یک نفر از صف بخشیده‌شدن جا مانده

اوقـات رسیدن به خـدا، زود گـذشـتـند            شب‌های مناجـات و دعـا زود گذشتند

مـن دیـر رسـیـدم درِ این مـیـکـده امـا            از جُـرم منِ بی‌سر و پـا، زود گذشتند

آغاز می‌کنم سخنم را به «یا حسین»            در می‌زنـم به خـانـۀ معـبود با حسین

کـاری به خـاطـر رمـضـانم نکـرده‌ام            امـا گـرفت دسـت تـهـیِ مـرا حـسـین

یا رب کنار سفـره‌ات مهمان رسیده            او بـا لـبـاس پــارۀ ایــمــان رسـیـده

این بی‌سر و پا با تو بر سامان رسیده            سائل به پیش حضرت سلطان رسیده

امشب بـخـوانم ذاتِ پـاکِ کـبـریـا را            یا رب بـبـخـشا این گـدای بـی‌نـوا را

تو خواندی و من آمدم برداری از من            سـنـگـیـنـیِ بـارِ مـعـاصی و خطا را

بـر درگــه تـو آبــرویـی مـن نــدارم            حرفی حضورت درخور گفتن ندارم

پرونده‌ام تیره‌تر از شب‌های درد است            در نامۀ خـود نقـطـه‌ای روشن ندارم

هرکس دلش به مهر تو تسخیر می‌شود            در چشمه‌سار عفو تو تطهیر می‌شود

هرجا بشر ز رحمت تو فیض می‌برد            لا تـقـنطوی توست که تفسیر می‌شود

بی سـرپـنـاهم، سـرپـنـاه از دست دادم            بی تکـیه‌گـاهم، تکـیه‌گـاه از دست دادم

مـن روسـپـیـدی بــهــار مـغــفــرت را            پــائـیـز بـا روی سـیــاه از دسـت دادم