اشعار

آیـه آیـه هـمــه جا عـطـر جـنان می آید        وقـتی ازحُسن تو صحبت به میان می آید

جبرئیـــلی که به آیات خدا مانوس است        بشـنــــود مــــدح تو را با هیجان می آید

ببین که قلب زمین شور دیگری دارد          و در نـگــاه خودش نور باوری دارد

همین که غار حرا مست لفظ  اقرأ شد          ز اعـتـبــار نـبـی فـکــر دلبـری دارد

وقـتـی شکـوفـا شــد گـل امید آن روز            گل های عشق و معـرفت روئید آن روز

در وسـعت هـفـت آسمان غـرق توحید            جـبـریــل بــذر نـور می پـاشید آن روز

پیـمـبـران همه از جای خود قـیام کـنید            نمـاز رو بـه سوی مسـجد الحـرام کنید

ز نـام نـامـیِ پـیـغـمـبـر احـتـرام کـنـید            میِ طهـور بـه دسـت خـدا به جام کنید

وصف تـو را خـدا به بیـانـی رسا نوشت      روزازل به یمن شما «هَل اَتـی» نوشت

زیــــباترین قـصـیـدۀ خـلقــت کلید خورد      آن جـا که اسـتـعـارۀ چـشم تـو را نوشت

بانگ تـکـبـیـر ز امـواج فـضا می آیـد        گـوش بـاشـیـد که آوای خــدا می آیــد

بـوی عـطـر از نفس بــاد صبا می آیـد        نـفس بـــاد صـــبا روح فــزا می آیــد

دامن کوهسار و غــار حــراست            بانگ اقــرأ بـلـنـد از همه جاست

دم روح الــقــدس تـرانــۀ وحــی            حکــم اقــرأ صدا صدای خداست

آن که رخـسارۀ او رنگ محـبّت دارد           نـور تـوحید بُوَد آن چه به طلعت دارد

بی وضو جن و ملک نام نکویش نبرند           نام او نزد خـدا عزّت و حُــرمت دارد

خوشست در خم این گیسوان اسیر شدن           به خـاکـبـوسی این شـاه سـربـزیـر شدن

خوشست خــادمی این ســرای را کردن           در این مـقــام گـدا بـودن و امـیــر شدن

غــار حرا بود و مناجاتی خــدایــی           هــمــراه با آه و نــوایـی ربــَّنــایی

نای نیــایش بود و قلب با صـفــایی           حال امین مکــِّه بود و هـای هـایی

می رسید از قــلــه هـای کــوه نــور          از بلنـــدای تــشــرف در حــضــور

فــــرش استقبال راهــش مـی شـدنـد          هر چه جن و هرچه انس و هر چه حور

نور تو گر نبود مسلـمـان نمی شدم           بر سـفـره ی کریم تو مهمان نمی شدم

لطف محــمدی تو بر من مقــام داد           ورنه ز نسل حضرت سلمان نمی شدم

اي لهجه ات ز نغمۀ باران فصيح تر          لـبـخـندت از تـبسم گــلــهــا مليح تر

برموي تو نسيم بهـشــتي دخيل بست          يعني نـديده از خـم زلـفت ضريح تر

صفـــای زنــدگــیــم آیه هـای قرآنت           بیـا به ما بـركـت ده به بـركت نـانت

تویی كه كعبه به دور سر تو میگردد           رســول آینه ها! هستی ام به قربانت

خيزيد و خُم آريد ، خماريد و خمـاريـد           وز بــام فـلـك بــاده ي گـلرنگ ببـاريد

گولم مزنيد اين همه با هوش مضاعف           انگــور مــرا دزد نبــرده است، بياريد

طي می كـنـيـم سمت مـلاقات جـاده را           شــايد كسي سوار كند اين پيـــاده را

وقتش رسيده است كه با گـريه ريختن           جـبـران كـنـيد تـوبۀ از دست داده را

تا شــعــاع مـهـرت عالــمــتــاب شد            مــهــربــانی از خــجـــالت آب شــد

این زمین دیگر کــویر تـشـنه نیست            زنــده شــد، آبــاد شــد، شــاداب شد

نوبت درست لحظۀ آخـر به ما رسید          انسان به عاشقانه ترین ماجرا رسید

حوا درنگ کرد زمین سیب سرخ شد          آدم سـکــوت کرد قـیـامت فرا رسید

آن شب سكوت خلوت غار حرا شكست           با آن شكست، قامت لات و عزا شكست

آمد به گوش ختم رسـولان نـدا بخــوان           مُهر سكوت لعـل بشر زان نــدا شكست

باور كنــيــم رجعت سرخ ستـاره را            مــيــعــاد دسـتـبـرد شگفتى دوبـاره را

بــاور كنيم رويش سـبــز جـوانـه را            ابهـــام مــردخـيــز غـبــار كـرانــه را