اشعار

بـال كـسـی به اوج هـوايت نـمی رسد            حـتـی ملك به گـرد دعـايت نمی رسد

دسـتـان آسـمـان به بـلــنـدای آسـمـان            بر خـاك ريـشه های عـبايت نمی رسد

بالاتر از این هاست لوایی که تو داری            خورشید دمیده ز عبایی که تو داری

از بنده نوازی و عطایی که تـو داری            آقای جهان است گدایی که تـو داری

کـیستم من شاهـکار ملک ذات کبـریایم           دهمین مسند نـشین از بعد ختم الانـبیایم

گوهرى ارزنده از گـنجینـۀ جود جوادم           نهمیـن فـرزند دلـبـنـد عـلـى مـرتضـایم

یادتان هست نوشتم که دعا می خـواندم            داشتم کـنج حـرم جامعه را می خواندم

ازکلامت چه بگویم که چه با جانم کرد            محـکـمات کــلـمات تو مسـلـمـانم کرد

آئـیـنـۀ چـشــم می کـنـدم سیـر حـالـتان            حـیــرانـم از روایت فـعــل مـحـالـتـان

مـظـلـومی آن قـدر که نـدارنـد اتـفـاق            حـتی مـورخـان به سـر سنّ و سالـتان

گرفته جان نفسم در ثناى حضرت هادى           دُر سخن بفشانم به پاى حضرت هـادى
نداشت طوطى جانم هنوز لانه به جسمم           كه بود مـرغ دلم آشناى حضرت هادى

فـتاده مرغ دلـم ز آشیان در این وادی           كه هـر كجـا رود افـتـد به دام صیادی

به دانـه‌ای دُّر یـكـدانه می‌دهـد بـربـاد           نه گوش هوش و نه چشم بصیر نقّادی