اشعار

علی فصل شروع هرچه عشق است            عـلی سرمـشق بانـوی دمشق است

علی هر لحظه‌اش صد کهکشان است            امیـر و لـنگـر هـفـت آسـمـان است

آئـیــنــۀ تـمـام نـمــایِ خــدا عــلـی‌سـت            نقـشی که زد رقـم، قـلـمِ ابتدا، علی‌ست

دسـتِ خـدا، زبـان خـدا، صـورت خـدا            در بـنـدگـیـش، بـنـدۀ بی‌انـتـهـا علی‌ست

از چشمه‌سار عرفان هركس وضو ندارد            در سجـده‌گاه عـشقـت آبی به رو ندارد

گر نیسـت آشـنـایت سـرگـشـتـه ولایت            دل نیست دل به جانت جان میل او ندارد

علی‌ست مرغ حق و کعبه آشیانۀ اوست            حریم عشق، پُر از دلنشین ترانۀ اوست

پس از گذشت زمان‌ها هنوز گوش بشر            به نغمه‌های دل انگیز و عاشقانۀ اوست

بـنا شده‌ست زمین و زمان به نام عـلی            گرفته است قوام این جهان به نام علی

برای اینکه مُشخّص شود عـیـار دقـیق            شدند خَـلـق خـدا، امـتحـان به نام عـلی

ای انـعــکـاس آیــنـۀ هـل اتـی، عـلــی            زیـباتـرین مسیـر جـهـان تا خـدا، علی

انگـشترت چه کرد که حتی بهشت هم            زانو زده‌ست نزد تو چون بیـنوا، علی

نه فقط خلیل، تبر به کف به مصاف بتکده یاعلی            نه فقط کلیم، عصا به دست، میان شعبده یاعلی

به رکوع آیۀ إنّما، به وفای سورۀ هل‌أتی            به حدیث قدسی لافتی، که خدا صدا زده یاعلی!

کی می‌شـود شـبـیـهِ تو پـیدا؟ علی علی            بعد از تو خاک بر سر دنـیا، علی علی

دستِ حق و زبانِ حق و چشمِ حق، به‌حق            آئـیــنـۀ خـدای تــعــالـی، عــلـی عــلـی

ای علی مرتضی! تو مظهر ذات خدایی            ما سِوَی اللّه‌اند ظلّ تو، تو ظلّ کبریایی

غیب مطلق شد زِ مشکاتِ رُخَت بی پرده ظاهر            آری ای مِرآت ایزد! پای تا سر حق‌نمایی

فراتر است، از ادراک ما حقیقت ذاتش            کسی که آیـنۀ ذات کـبریـاست صفـاتش

کسی که وحی به شوق کتابتش شده نازل            که خطّ کـوفـی او بوده زینت کـلـماتش

چه در هیبت، چه در غیرت، چه در عشق، اولین هستی            میان بهـترین اولاد آدم، بهـتـرین هستی

جهان عمری‌ست درمانده‌ست در تردید و شک، اما            تو خود عین‌الیقین، روح‌الیقین، حق‌الیقین هستی

آیت الله است یعنی آیت عظمای ماست            جلـوۀ اعـلا برای ربّی الاعـلای ماست

سربه زیری کرده‌ایم و سربلندی می‌کنیم            زیردستیم و امیرالمؤمنین بالای ماست

هر نـصر من الله به شـمشـیر علی بود            هر فتح قریب از دل چون شیر علی بود

در خیبر و بدرش همه یک‌پارچه گفتند:            پـیـروزی اسـلام به شـمـشیر علی بود

دارد از جایی بشارت‌های پنهـان می‌دهد            بیـشـتر نهـج البـلاغـه بوی قـرآن می‌دهد

عروة الوثقی‌ست «بسم الله الرحمن الرحیم»            هرچه کم داری بخواه از او، به قرآن می‌دهد

شکرخدا که دست خدا دستگیر ماست            لایـق‌تـرین خـلـیـفـۀ عـالَـم امیر ماست

گیرم که دیگران همه سویی دگر روند            راه عـلیِ عـالـیِ اعـلا، مـسـیر ماست

روز و شب بر لب خود آیۀ لبخندی داشت            در فـراوانی غم‌ها دل خرسندی داشت

عـرش از روز ازل خـانۀ او بود ولی            در شگفتیم که با خاک چه پیوندی داشت

دست خـدا و نفـْسِ پـیـمبر فقط علی‌ست            شمشیر و شیرِ خالـقِ اکبر فقط علی‌ست

بعد از نـبـی به امـر خـداونـد ذوالجـلال            ما را امام و هادی و رهبر فقط علی‌ست

می‌زنم می، می‌کشم هو ساقی کوثر علی            می‌شود روز جزا با عشق تو محشر علی

ابـروی تو قـاب او ادنای پیـغـمـبر علی            حُبِّ تو تنهی عن الفحشاء والمنکر علی

به جز از علی نباشد به جهان گره‌گشایی            طلب مدد از او کن چو رسد غم و بلایی

چو به کار خویش مانی در رحمت علی زن            به جز او به زخم دل‌ها ننهد کسی دوایی

قلبی که در هوای تو گشته است بیقرار            با پـای دل رسیده به خـلـوت‌سرای یار

جایی ندیده بهتر از این روی خود زمین            جایی ندیده بهتر از این روز و روزگار