اشعار

همین که گـفـتـم الـهی، اجـابـتـم کردی            سـریع آمـدی و غـرق رحـمـتم کردی

کسی که دست منِ پُر گـناه را نگرفت            خودت همیشه رسیدی، حـمایتم کردی

من و این نَـفـسِ گـرفـتار، الهی العـفو            تـویی و این دل بـیـمـار، الـهی العـفـو

عوضم کن، عوضم کن، عوضم کن این‌بار            خـسته‌ام زین‌هـمه تکـرار، الهی العفو

بر لب اهل مناجات و سحر جان می‌رسد            رفته‌رفته وقت مهمانی به پایان می‌رسد

عبد رسوا و گریزانی که هر جا رفته است            آخـر مـهـمانیِ مـولا، پـشـیـمان می‌رسد

در خود خزیده بودم، تو بی‌خبر رسیدی            من خواب مانده بودم، وقت سحر رسیدی

حـتی صدای پـایت من را نـکـرد بیدار            من منتـظـر نبـودم، تو از سفـر رسیدی

بهـایِ عُـمْـر، هـدر داده‌ام به ارزانـی            چه سود و منفعتی دارد این پشیمانی؟!

گـناهـکـار قـدیـمی شـدم به درگـاهت            حـیا نکـرده ام از بس قـدیم الاحـسانی

مـنـم و این شب میـقـات الهی العفو            تویی و اینهـمه حاجـات الهی العفو

شب قدر است الهی به رسول‌الله‌ات            شب عفو است و ملاقات الهی العفو

گـفـتیم یا علی و، تا عـرش پَر گـرفتیم            امسال هم به لطفت، قرآن به سر گرفتیم

رحمت به روحشان باد، ما حُبّ مرتضی را            از شـیـر مـادر و از، نـان پـدر گرفتیم

شـب قـدر آمـده و آمـده‌ام مـحـضر تو            بـه امـیــد کـرمـت آمــده‌ام در بَــرِ تـو

از کرمخـانۀ تو لطف و کرم می‌ریزد            در سحـر بنده به امید تو بر می‌خـیزد

ای بهـتـرین مُـقـدَّرِ سـالِ گـدا حـسین            ای لحظِه‌لحظِه روضۀ اهلِ کسا حسین

یا أیُّهـاَالـعـزیـز تَـصَـدَّقْ علیَ الفـقـیر            دستِ مرا بگـیر و بـبر کربلا حسین

ای که از سوز تو پیداست تمنای حسین            «روزه یعنی عطش و روضۀ لب‌های حسین»

روزه یعنی که به تکبیرة الاحرام سحر            قصد قربت کنی از مسجد الاقصای حسین

آمـده عـبـد گـنـهـکـار الـهی به عـلـی            آمـده بـنـده ســربـار الـهــی بـه عـلـی

روسـیـاه آمـده‌ام روی مرا رد نـکـنی            من خطاکار و تو غـفار الهی به علی

شب وصل و شب راز و نیاز است            درِ رحمت به روی خلق باز است

شب قـدر است، قـدرش را بـدانـید            خـدا را بـا دل ســوزان بـخـوانـیـد

کیستم من؟ بنده‌ای بی‌چشم و رو و خود پرست            بنده‌ای که حرمت نان و نمک را بد شکست

بنده‌ای که آن‌همه لطف و محبت را ندید            بنده‌ای که رو به عصیان، چشم‌هایش را نبست

ای دست‌گـیر، بیعـتِ ما را قبول کن            این بار هم زعـامـتِ ما را قـبول کن

ای مهـربـان به چـشمِ طـمع آمدیم ما            گـفتی بـیا، جـسارت ما را قـبول کن

باز هم عاشق و دلخـواهِ علی آمده‌ام            نور می‌خواهم و در ماهِ علی آمده‌ام

کوهی از معصیت آورده‌ام از راهِ نیاز            تا مـقـرّب شـوم از راهِ عـلـی آمده‌ام

با زحـمـت آوردم خودم را؛ نیـمـه‌جانم            دورم مـیـنـداز ای کـریم ای مـهـربـانم

دسـتـم بـه دامـانـت کــم آورده گـدایـت            بـدجـور نـفـس سرکـش افـتاده به جانم

دورهم جمعـند هرشب دلبر و دلدارها            خوش به احوال پـریشان همه بیدارها

توبه کردم هی شکستم توبه‌ها را پشت هم            خسته‌ام من از خودم از این‌همه تکرارها

نیمی از فرصت تقریب به دلدار گذشت            چشم بر هم زدم و این همه اسحار گذشت

شب به شب آمدن و ناله زدن بر در دوست            چون نسـیم سحـری آمد و ناچار گذشت

ای آشـنـای عـبـد گـنـه‌کـار یا مجیر            مشکل‌گشای هرچه گرفتار یا مجیر

از من تـمام عـمر گـنه دیـدی و گنه            شرمنده‌ام از این همه تکرار یا مجیر

به بازار تو آورده گنهکاری گـناهش را            چه خواهی کرد گر بينی تواعمال تباهش را

من آن هستم که هرچه فرصتم دادی گنه کردم            چه عذری آورد آنکه تو دانی اشتباهش را