اشعار

تا که دل را آه سیـنه راهی قــم می کند            با نگاهی برضریحت دست و پا گم می کند

آه چون از دل برآیـد کـار آتش می کند            بی محابا رخنه ایی در جان هیزم می کند

ما گـدایان قــم و شهر خــراسان هستیم            عاشق و دربه در و بی سر وسامان هستیم

خــاک زیــر قـــدم ذریــۀ زهـــرائــیــم            نسل در نسل همه نایب سلمان هسـتـیم

ای کــوثــرِ کــوثـــر محــمّــد            ای دخــتــرِ دخــتــر مـحــمّــد

معصومـۀ دودمــان عـصمت            روح ادب و روان عـصـمـت

برای بار غـمـت ســوگــوار باید شد           تمام عمر از این غصه زار باید شد

برای خضرشدن در کنار صحن تو با           غــلام و نــوکـر تو همجوار باید شد

ای غــبار آستــانــت، آبـروی اهــل قــم           داده زینت خاک زوارت بـه روی اهل قم

وصف تو محفل به محفل، گفتگوی اهـل قم           روز و شب چشم عنایاتت به سوی اهل قم

یاد تـــو آســـمان دلــــم را فـــراگـرفت          بـاران بهانه داشت، سراغ تو را گرفت

عــزم حــرم نـمودم و یــادم نمانده کی؟          دستم میان دست ضریح تو جا گـرفت

بعد از پــدر حالا نگــارم را گــرفتند          از من تـمــام روزگــارم را گــرفـتند

از این جدایی جان من بر لب رسیده           هستیِ من تاب و قــرارم را گــرفتند

نـگــاه من به نگــاه ضریح تا افــتاد         چه اتـفــاق عجـیـبــی میــان ما افتاد

چکید شرم نگــاهم و بی صدا افـتـاد            ببخش گرکه به پست تواین گدا افتاد

مائـیــم گــدای حـضـرت معصومه          محتــاج عطای حضرت معصومه

همراه رضا ز دیده خون میریزیم               در روز عزای حضرت معصومه

خورشید ولایت ز تو تابان شده باشد         از نور جلال تو درخـشـان شده باشد

 آبادی ما رو به فـنــا بود، که دیـدیم             از یـمن قدم هات، گلستان شده بــاشد

ای سایه ی بالا سرِ خـواهـر، بـرادر         ای جانِ از جانِ خودم بهتر، بــرادر

خواهر همان احساس مادر بر برادر            دارم بــرایت می شوم مــادر، بـرادر

اى دخـتــر و خــواهـر ولایت          آیــیـــنــه ی مــــــادر ولایــت

بر ارض و سما ملیكه در قـم                آرام دل امــــــام هــــفــــتــــم

تا کــی به تو از دور سـلامی برسانـم        از تو خـبـری نیست بــرادر؛ نگـرانم

در می زند اینبار کسی...از هیجانم...          شاید که تو برگشته ای، ای پاره جانم

رسیده ام به نـفـس های آخــرم دیگــر        که دست های خزان کرده پرپرم دیگر

میان سینه ی خود قـلب پـرپـری دارم        نه سایــه ی پــدری نـه بــرادری دارم

پخش سبک                      زمزمه، زمینه، واحد ، سنگین ، شور

ای جان دو عــالم به فـدای کـرم تو          عـرش دل ما خــاک مزار و حـرم تو

ای کوثر کوثــر ، آیینه ی مــادر

پخش سبک                  ذکر زمزمه یا واحد شهادت حضرت معصومه

بـازم صدای بارون تو کوچه های قـلبم          بازم به غـیـر گـریه نـداره غصه مرهم

بازم نگاهـام بـه دره مـنتـظره بــرادره           امیدم اینه که میاد منو از اینجا میبــره

زهرا حضورش نیازی به مردم نــدارد         اصلاً ظهــورش مدینه و یا قــم نـدارد

بالی که این آسمان را ندارد، چه دارد؟         آن کس که این آستان را ندارد چه دارد؟

لبــخــنــد بر لبـان زمین آشــکــار شد         امــســال در عــزای تو فصل بهار شد

خجلت زده درخت به کنجی نشسته است         که با گــل و شکوفه چرا هم‌قطار شد؟

زده آتش زمیـن آباد مـــا را          غروب چشم هایت ای مسافر

شدی دنبال یک نامه ز دلبر          میان کوچه های خسته عـابر

جود و کرامت از کرمش جاودان شده           هر چه دخیل هست به سویش روان شده

جبریل هـــم اگر بــرسد در حریـــم او           حس می کند که وارد صحن جــنان شده