اشعار

به نسخه نیست نیازی طبیب را ببرید            برای مرگ علی دست، بر دعـا ببرید

نـیـاز نـیـسـت مـداوا کـنـیـد زخـمم را            بر آن مریض خـرابـه نشین دوا ببرید

امشـب سیـاه، خـیـمه هـفت آسمان شده           آثـار مــرگ در رخ مـولا عـیـان شده

امشب طبیب هم به عـلی گریه می کند           تنـهـا نه اشـک دیـدۀ زیـنب روان شده

هر کس بـرای تـوبه مصـمم نمی شود           بـا صـد هزار مـوعظـه آدم نـمـی شود

امروز اگر که فرصت توبه هدر دهیم           فـردا همـیـن مجـال فـراهـم نمـی شـود

خـدا مـرا ز ولای عـلـی جـدا نـکــنـد            من و خـیـال جـدایی از او؟ خـدا نکند

به آنچه در حق من می‌کنـد خوشم اما            خـدا کــند که دلـم را ز خـود جدا نکند

شود جان، لحظه لحظه از تن مولا جدا امشب           کسی دیگر نیارد شیر بر شیر خدا امشب

طبیبا زخم مولا را گشودی نسخه ننوشتی           چه گفتی مخفی از زینب به گوش مجتبی امشب؟

به خون شستند نامردان رخ مرد دو عالم را           بـپـا کردنـد در ماه خـدا شور محـرم را

سیه کردند از دود ستم رخسارۀ گردون           در افـکـننـد از پا قـامت عـدل مجسم را

تا که از تیــغ شرر بار عـلی را کشتند            هاتفی زد به فلک جار عـلی را کشتند

لــرزه بر پیکــر ارکــان هــدایت افتاد            نــالــه زد گنبد دوّار عــلــی را کـشتند

پخش سبک   

کوچه های کوفه، چه رنگ غم گرفته           سینـه ها ز داغ و رنـج و الـم گـرفته

جبـرئیل امیـن، زغصـه دم گــرفــتـه           یا علی یا حیـدر یا مرتضی یا حـیـدر

پخش سبک    

نمی تونم غرق ناله ، دلم رو پرپر ببینم            نمی تونم، بابام رو من، میان بستر ببینم

قلبـم تو سیـنـه میـزنـه            این خـواهـش دل منـه

وجــودم نخــل از غـم بــارور بود            تمام حاصــلــم خــون جــگــر بود 

زهــر شـاخه هــزاران میــوه دادم            همانــا پــاســخــم نیــش تــبــر بود 

صبـرم تـمـام شد کـفـنـم را بیـاورید            رخت رهــایی از بـدنـم را بـیـاورید

روحم میان این قفس تنگ خسته است            ازعــرش نـور، پـیـرهنم را بیاورید

خدایا مشکل از کار منِ مشکل گشا وا کن           بُوَد درمان من زهرا، مرا مهمان زهرا کن

اجل از بعد زهرا منتظر بودم که برگردی           بیا امشب علی را بین شهـر کوفه پیدا کن

کنــار من، صدف دیــده پُر گهر نکنید            به پیش چـشـم یتیمان، پـدر پـدر نکنید

تــوان دیــدن اشک یـتیم در من نیست            نثار خـرمن جــان عـلی، شــرر نکنید

اگـر نگــاه کـنـی پـیـش پای چـشمـانت            یـتـیـم پُــر شده در کوفه های چشمانت

مگر چه دیده ای از شهر کـوفه آقـا که            گـرفـتــه بــاز دوبـاره هـوای چشمانت

درد دلهـام برای تو حسین بسیار است            بسته ام بار سفر چشم به راهم یار است

خوشی عمر مرا بود به نه سال فقـط            بعدِ زهرا علی از دست فلک بیزار است

با خود بگذارید كه نجــوا كنـد امشب            این روح مگر بال و پری واكند امشب

یك لحظه دگر طاقت این هجـر ندارد            سخت است تحمل، غم زهرا كند امشب

ای كـاش بگیرند از امـروز سـحـر را            ای اهــلِ حــرم سیـر بـبـیـنـید پدر را

شمشیر پُر از زهــر گرفته ز طبـیبان             بر نسخه ی تو فرصت اما و اگر را

به خون شستند بیت ذات پاک حق تعالی را            الا ای اهل عالم عاقبت کُـشتند مولا را

چه دیدید از علی جز مهربانی مردم کوفه            چرا کشتید آن تنهاترین تنـهـای دنیا را

که دیده بی کـفـنی را کفن کند بـدنــی را           که دیده دست حسینی مدد کند حسنی را

حسین آب بریزد حسن به اشک بـشـوید           که دیده غسل نهانی به نعش بت شکنی را

در حـريـمـت شـفا نمي‌خواهم           آتـشـم زن دوا نـمـي‌خــواهــم

لـحــظـۀ اسـتـجـابـت روضـه           از شـمـا جـز شمـا نمي‌خواهم