اشعار

وقت پــرواز آسـمـان شـده بــود           گـوئـیــا آخــر جـهــان شـده بـود

کـعـبـه می رفت در دل محـراب           لــحــظـۀ گــریــۀ اذان شـده بـود

وقتی که با نان و نمک افـطار می کرد            انـگـار که بـا فـاطـمـه دیــدار می کـرد

هی شیر را از پیش خود میزد کنار و            هی دخترش باچشم تر اصرار می کرد