اشعار

بنـام نـامیِ أحـد، نـامه شـروع می‌کـنم            برابرِ خدای خود، باز خـضوع می‌کنم
نماز عشق می‌کنم اقامه با حضورِ دل            همینکه خالصانه بر درش خشوع می‌کنم

مـن بـاقـر الـعـلـم رســول الله هـسـتـم            من پـنـجـمـیـن حـجـت ولـی‌الله هـستم

با سن کـم من کـربـلایی گـشـتـه بودم            من وارث سـجـاده و ذکـر و سـجـودم

چون آینه حرفِ حق تلاوت می‌کرد            آیـاتِ غـم و عـطـش روایت می‌کرد

آن بحـرِ عـلـوم و ساقیِ نور و صفا            تـرویجِ حـقـیقـت و فـقـاهـت می‌کرد

از کـودکی با آهِ سـوزان گریه کردم            با کاروانی دیده گـریان؛ گریه کردم

هربـار با مـویی سـپـید و قـامتی خم            عمه صدا می‌زد«حسین جان» گریه کردم

خدا از سوز زهر کین تمام پیکرم سوزد            ز خونهای رسیده پشت حلقم، حنجرم سوزد

تـنم از آتش زهـر هُـشام آنقدر تب دارد            که خاک حُجره هم از شعله‌های بسترم سوزد

خشکی‌ام رفت و وصل دریا شد            سردی‌ام رفت و فصل گرما شد

فارغم از خـودم خـدا را شکر            آسـمـانـی شـدم خـدا را شـکـر

نگاه غرق غمت روضه‌های دلگیری‌ست            غروب کودکی‌ات، غصۀ سر پیری‌ست

کـتـیـبـۀ دل مـا، داغـدار مـاتـم تـوست            نوشته‌اش، غم ذی الحجه تا مُحرّم توست

هر غصه در برابرت از غصه آب شد            از بس که داغ‌های دلت بی‌حساب شد

عمری دم از مصیبت کرب و بلا زدی            قـلـبت بـرای زینب کـبـری کـباب شد

زندگی جاری‌ست در لحن دعایت تا هنوز            می‌رسد از منبر دانش صدایت تا هنوز

یادگـار تـوسـت تـأثـیـر زیـارت‌نـامـه‌ها            مانده بر سجاده‌هامان جای پایت تا هنوز

می‌نـویـسم که هـدایت شـده‌ام            بـاز مـرهـون عـنـایت شـده‌ام
می‌نـویـسـم بـه دعـای سـجـاد            مــادح نـــور امـامـت شــده‌ام

امشب از آسـمـان چـشمانت            دسته‌دسته سـتـاره می‌چـیـنم

در غــزل‌گــریــۀ زلالـت آه            سـرخی چـارپـاره مـی‌بـیـنم

باقرالعلم! به عـلم تو بشر محتاج است            هفت ذی الحجه برای تو شب معراج است

موسم حج شده، داغت به دل حُجّاج است            حج خودش نیز عزادار امیر الحاج است

ای جـان‌جهـان! امام باقر            ای قـبـلـۀ جـان! امام باقر

ای کهف امان! امـام باقر            ای فـوق بـیـان! امام باقر

بیدار بود و مضطرب در تب دلش خون شد            از خاطراتِ کودکی هرشب دلش خون شد

با یادِ بـابـایِ مریض احـوالِ در خـیمه            در گریه‌هایِ بی‌هوا اغلب دلش خون شد

اگرچه در نظرت آنچه نیست، ظاهر ماست            سیـاه‌جـامـۀ سـوگـت لـباس فاخر ماست

سـلام می‌دهـم و دلخـوشـم که فـرمـودید            هرآن‌که در دل خود یاد ماست، زائر ماست

چـقدر خـاطره از رنج‌های قـافـله داری            گـمـان کـنم که به پایت هنوز آبله داری

اگر به هلهله سر برده‌اند از تو در آن دشت            ولی هنوز صبوری، هنوز حوصله داری

کربلا؛ کرب‌وبلا را با دو چشمم دیده‌ام            ابـتـدا تا انـتـهـا را با دو چـشمـم دیده‌ام

بغض بود و اهل خیمه چشم در چشم رباب            گریه‌های بی‌صدا را با دو چشمم دیده‌ام

چو نـوری هستی و دیدن نداری            بـنـایـی جـز درخـشـیـدن نـداری

مـرامی در نـبـخـشـیـدن؛ نداری            تو در فـقـهـت نـدانـسـتـن نداری

هجـوم مـوج بلا را به چشم خود دیدم            غـروب کـربـبلا را به چشم خود دیدم

به سر زنان پی عمه به روی تل رفتم            ذبـیح دشت مـنـا را به چشم خود دیدم

سوغات ما از کربلا درد و محن بود            پـژمـردگـی لالـه‌هـای در چـمـن بود

من غـصـّه‌دار غـصـّه‌های بی‌قـریـنم            مـن کــربــلا را یــادگــار آخــریـنـم