اشعار

در آسمان ملائکۀ خوش ذوق؛ شهر بهشت را که بنا کردند            اول به سوی صحن و سرای تو؛ چندین هزار پنجره وا کردند

مبهوت کرده‌اند تماشا را؛ حتی خود اهالی بالا را            در این حرم به جای کبوترها؛ یک آسمان فرشته رها کردند

ای نـور تـو آمـیـخـتـه بـا سـورۀ جـان            قـدر تو شد تفـسیر کـوثر، نجم، رحمان

ای سـوره‌هـای مهـربـانی در نگـاهـت            آیـه به‌ آیـه، حـرف‌هـایت شرح انـسان

به استجـابتِ لب‌تـشـنگان، تو بـارانی            که چشمه‌ای به کویر آمدی به مهمانی

کویر، قبل تو با مرگ‌و‌میر قافیه داشت            سلام بر تو که این خاکِ مرده را جانی

همسایه، سـایه‌ات به سرم مسـتدام باد            لطـفـت هـمیـشه زخـم مرا الـتـیـام داد

وقـتی انـیـس لحـظـۀ تـنهـایی‌ام تـویی            تنهـا دلیـل اینکه من اینجـایی‌ام، تویی

حرم امن تو کافی‌ست هراسان شده را            مثل شه راه بده آهوی گـریان شده را

دل سـپردیم به آن معـجـزۀ چـشـمانت            تا که آبـاد کـنی خانـۀ ویـران شـده را

اگر داری هزاران درد بی‌درمان بیا اینجا            که با اذن خـدا باشد طـبیب دردها اینجا

اگرچه هست پنهان مرقد خیرالنسا، اما            به‌شوق مرقد آن بانوی عظما، بیا اینجا

آمد نـشـسـت پای همان درب ساعـتی            زائر مـیـان هـمهـمـه دنـبـال حـاجـتـی

حالا که دست داده به او خوش سعادتی            پس می‌توان گذاشت زمین سر به راحتی

اینجا صدای بال مـلائک شـنیـدنی‌ست            در این حرم، کرامت محض تو دیدنی‌ست

آواز آب از دل فـــوّاره‌هــای حــوض            چون نغمۀ نسیم در ایوان شنـیدنی‌ست

در شهر مرا غیر شما کار و کسی نیست            فـریـاد اگـر هم بکـشم دادرسـی نیست

یک عـمر از این بام به آن بام پـریـدم            حالا که به بام تو رسـیدم نفـسی نیست

خدا را شکر گرچه تلخکامم از غم دوران            نمک‌گیر توأم، خون تو دارد در رگم جریان

نمک‌گیر تو بودن، خاک پر اعجاز! شیرین است            که شهد آب شورت می‌شود شیرینیِ سوهان

تو ای رواق مـنـوّر ز پـرتـو اشـراق            که هـست از تـو فـروغ کـرانـۀ آفـاق

تو ای نمای بهشت برین به صفحۀ خاک            که تافته است فروغت به جبهه نه طاق

قطره بودم در حریم قدسی‌ات دریا شدم            ذره بـودم با نـگـاهـت آسـمـان‌آرا شـدم

زندگی می‌بُرد سمت تیـرگی‌هایش مرا            دیده گرداندی به من؛ در روشنی پیدا شدم

ای سـورۀ نـامـت، تـفـسـیـر أعـطـیـنـا            زهـراتـرین زینب، زیـنب‌تـرین زهـرا

خــیــر کــثـیــر تــو، آئــیــنــۀ کــوثـر            نـامـت ســرآغــاز تـکـثـیـر خـوبـی‌هـا

شبی دل شسته بودم در زلال ربّـنا اینجا            که عطری در صدایم ریخت‏ بانگی آشنا اینجا

شبی، زیبا شبی، پوشانده بودم قامت دل را            لباسی سبزتر از مخمل نور و دعا اینجا

آمدی و بـهـشت را با خود            به دل ایـن کــویــر آوردی

کوثرانه قدم زدی در شهر            خـیـرهـای کـثــیــر آوردی

مهـمان‌نـواز هـستی و مثل پیـمـبری            با هـیـبـتی شـبـیه به ایـوان حـیـدری

گـویا برای مـردم این شهـر مـادری            آری تو صفحه‌ای ز تفاسیر کـوثری

مـحـمـلـت خـوش‌خـرام می‌آمـد            بــا شُــکــوه تـــمــام مــی‌آمــد

محـمـلت بود و خـیل استـقـبال            کــم مـحـلـی نـشـد زبـانـم لال!

ما را خـدای حـضرت معصومه            خوانده گدای حضرت معصومه

انگـار روی عـرش خـدا هـستیم            زیـر لـوای حـضـرت معـصومه

دلی که عشق و ارادت به راستان دارد            در آسـتـانـۀ قـم، سـر بـر آسـتـان دارد

در آسـتـانـۀ قـم، از سـلالـۀ خـورشـیـد            ودیعـه‌ای است که انـوار جاودان دارد

شبیه ذره از خورشید می‌گیرم صفاتم را            و قطره‌قطره از حوض حرم آب حیاتم را

گـذشـتم از خـیـابان ارم تا صحـن آئـینه            که من در آسـتـانش دیده‌ام راه نجاتم را