اشعار

دیـده ز جـانْ عـاشـقِ نگـاهِ محمد            قـلـب احـبـّاسـت جـلـوه‌گـاه محمد

یوسف اگر صورتش به خواب ببیند            سیـنـه کـند چـاک از نـگـاه محمد

ای نقـطهٔ عـطـف آفـرینش            روح ادب و روان بـیـنـش

ای قـلب سلیـم و جان آگـاه            ای محرم راز «لِی مَعَ الله«

دیـده ز جـانْ عـاشـقِ نگـاهِ محمد            قـلـب احـبـّاست جـلـوه‌گـاه محـمد

یوسف اگر صورتش به خواب ببیند            سـیـنه کـنـد چـاک از نگـاه محمد

هـزار شـکـر ز دامـان پـاک آل عـبا            به قدر ثـانـیـه‌ای دستمان نگشته جدا

مـرو ز راه نـبـی راه دیگری هرگز            که کور پشت سر کور می‌رود به فنا

نُزهت خُـلـد بـرین صفای محمّد            فـیض جـمـال اللَهی لـقای محمّد

كـرد خــداونـدگـار عـالـم و آدم            خلقت كون و مكان برای محمّد

عرش را در زیر پا داری و بالا می‌روی            صبح و ظهر و شب که تا در نزد زهرا می‌روی

گفتی از مسجد دری را رو به زهرا وا کنند            این چنین از منبر ساحل به دریا می‌روی

زمان از لحظۀ آغـاز او چیزی نمی‌داند            زمین از کهکشانِ راز او چیزی نمی‌داند

مَلَک از وسعت پرواز او چیزی نمی‌داند            بشر از قدرت اعجاز او چیزی نمی‌داند

اگر شفـیع تویی اضطـراب لازم نیست            هراس از غـم روز حساب لازم نیست

همیشه با تو فقـط سود کـرده‌ام، هرچند            در عاشقی که حساب و کتاب لازم نیست

گواهی می‌دهد انجـیل هم آیات قـرآن را            نمی‌فهـمم تقـلای مسیحی‌های نجـران را

محمد، اهل‌بیتش را به همراه خودش آورد            که رو در رو ببینند اهل نجران، اهل ایمان را

بسم ربِّ النّور، رَبِّ مُؤمِنُون و هَل‌أتی            می‌رسند از راه با خـورشید؛ آیاتِ خدا

ابـرهـا بـالا سـرِ آنهـا شـبـیه سـایـه‌بـان            خاکِ نجران می‌شود زیر قدم‌هاشان طلا

شکوفا می‌کند انفاس تو "شن‌زار قحطان" را            که حاصل‌خیز کردی با نگاهی هر بیابان را

همین‌که آمدی با پنج‌تن از اهل‌بیت خویش            مسلمانی مسلّم شد مسیحی‌های نجران را

نظر به گفتۀ "جرداق"، هم‌ نظیرش نیست            دل کدام مسیـحی مگر اسیـرش نیست؟

عـلی مسیح زمـانه‌ست، آن ‌مسیحی که            چهارمین فـلـو اندازۀ حـصیرش نیست

ناگهان صومعه لرزید از آن دقّ‌ الباب            اهل آبـادی تـثـلـیث پـریـدند از خـواب

رجز مأذنه‌ها لـرزه به ناقـوس انداخت            راهبان را همه در ورطۀ کابوس انداخت

محمد آمد و نورٌ علی نور است همراهش            علی یک سمت و آن‌سو حضرتِ زهرای دلخواهش

حسن محکم گرفته مهربان؛ دستِ حسینش را            قدم برداشت و روئید گل‌ها بر سرِ راهش

شـأن دعـا بـه واسـطـۀ ربـنـای اوست            معراج، چشمه‌ای‌ست که رودش حرای اوست

عــالـم دخـیـل بـنـد عـبـای یـمـانـی‌اش            وقتی حسینِ فاطمه تحت كَساى اوست

سـلام ما به تو ای شـخـص اوّل عـالـم            درود مــا بـه تـو ای ســیــّد بــنــی آدم

چه احتیاج به اعجاز دیگری! که تویی            خـلـیـلْ آیت و مـوسی‌ْ ید و مـسـیحا دم

فکر کردند که خورشید مکدر شده است            کوثری دیده و گـفـتند که ابـتر شده است

بولهب‌های زمان دست به دست زر و زور            جهل این قوم ببـین چند برابر شده است

خاک، لب‌تـشـنۀ بـاران فـراگیر دعـایت            پلک بر هم نزند باد صبا جز به هوایت

تا که آمیخته از عطر نفس‌های تو گردد            شهر کاشان شده هر خاک که افتاده به پایت

عطر تو به گـل‌هـای جهـان داد تکـانی            هر گـل غـزلی گـفت بـرایت به زبانی

چـشـمان تو با نـامـۀ وحی آمـده بـودند            چه دعـوت زیـبـا و چه پـیـغـامـبـرانی

با نـفی عـشق، مرجع اعـلـم نمی‌شوید            در جهـل خویش مانده و آدم نمی‌شوید

تا آن زمان که دور از این خانـواده‌اید            سُـسـتـید در عـقیده و محکم نمی‌شوید