اشعار

دوبـاره مـاه محـرم رسید و من نرسیدم            به خیمۀ تو... نه! حتی به خویشتن نرسیدم

گذشت سالی و در کاروان یوسف زهرا            به چـشم‌روشنی از بوی پیـرهن نرسیدم

 به مقتل تو رسیدند و سوخـتند شهـیدان            مرا چه شد که به لبیک سوختن نرسیدم

 دم غـروب، سراسیـمه گـشتم آه دوباره            به آن سری که جدا مانده از بدن نرسیدم

 به تن لباس ریا کردم آه، یک سر سوزن            به بـوریـای تو ای شـاه بی‌کـفن نرسیدم

 دوباره بر سر نی، سیب‌های سرخِ رسیده‌ست            دوبـاره مـاه محـرم رسید و من نرسیدم

سـلام مـاه مـحـرم! سـلام مـاه حـسـیـن!            نـوشـتـه‌انـد مـرا سـائـل نـگـاه حـسـیــن

هزار شکر که هـستـیم در پـنـاه حـسـین            نشـسـتـه‌ام که بـسوزم ز سـوز آه حسین

سلام ما به شهی که ز صدر زین افـتاد

بلـنـدمـرتـبه عـرشی که بر زمـین افـتاد

 نیامـدم به حـسیـنـیه‌اش به شـوق ثـواب            رساندم عرض سلامی به محض دیدن آب

هزار مرتبه شستم دهان به مشک و گلاب            دو بیت روضه بخوانم برای طفل رباب

«ز ضرب تیر چنان دست و پای خود گم کرد

که خواست گریه کند در عوض تبسم کرد»

سلام ما به حـسـین و کـتـیـبه و عـلـمش            به استکان و به چای‌اش، به آن بساط غمش

سـلام ما به جـگـر‌ پـاره‌های محـتـرمش            سـلام مـا به عـلـی‌هـای درهـم حـرمـش

که هـر دو خـیـمـه رسـیـدنـد با اگـر اما

یکی به روی عـبـا و یکی به زیر عـبـا

سلام ما به حـسین و عـقـیله خـواهـر او            که خـوانـد خـطـبه کـنـار سر مطهـر او

سـلام ما به حـیـا و به صبـر هـمـسر او            گرفت بوسۀ تلخی به زحـمت از سر او

سلام ما به سـری که به این و آن دادنـد

که حـق دخـتـر او را به خـیزران دادند

می‌رسد آوای حزن از سوی جنات‌النعیم            داغ شـد آغـاز، بـسم الله رحـمن الـرحـیم

انـبـیا دارنـد جـنت را سـیـاهی می‌زنـنـد            اولـیا دارند می‌گـریـند بر داغـی عـظـیم

عرش با پیـراهنی خونین مزین می‌شود            چشم‌هامان همچو یعـقوب‌اند دنبال شمـیم

هرکه حیران است، بسم الله، این باب نجات            هرکه گم کرده است خود را، این صراط المستقیم

ما نه از امروز و دیروز و نه یک‌صد سال پیش            ما گرفـتار حـسیـنیم از همان عهـد قـدیم

کـربـلا تـنهـا اقـامـتگـاه قـلب مبـتـلاست            دل به‌جز پائـین پا، جایی نمی‌گردد مقـیم

با دلِ نامحرمم در روضه مَحرم می‌شوم            با سـیـاهی مُـحـرِم مـاه مـحـرّم می‌شـوم

من پس از گریه برای تو فقط حالم خوش است            حق بده خوشحالم از اینکه پُر از غم می‌شوم

شد قـبولِ حـضرت حق تـوبه‌ام با نام تو            با تو باشم مطـمئن هستم که آدم می‌شوم

هرچه از تو دور باشم، می‌روم سمت گناه            بنـدۀ دنـیـا که باشـم، اهل دِرهـم می‌شوم

دستگیری کن مرا، دستم به جایی بند نیست            تا بـمـانـم پـای تو، پـابـند پرچـم می‌شوم

فـیض‌ها بـردم زمـان بردن نام "حسین"            وقت مردن هم دخیل اسم اعـظم می‌شوم

هرچه دارم‌ را بگیر و گریه‌هایم را نگیر            با همین اشکم، روی زخم تو، مرهم می‌شوم

سینه‌ام خاک حـسیـنـیه‌ست، عـین مـقـتلم            روضه روضه، یا لهوفم یا مُقَرَّم می‌شوم

قتلگاه و یک هزار و نهصد و پنجاه زخم            در سرودن از تنت چندین هجا، کم می‌شوم

تعـویض کـن دلـم را همراه پـرچم خود            مَـحـرَم نــمـا مـرا بـا مـاه مُـحـرَّم خـود

مزد محـرّمـم را یک کـربـلا نـوشـتـنـد            سـود زیـاد بـردم، پـیـش تو با کـم خود

در دم خرید زهرا، وقـتی دودم گرفـتیم            از دم خـریـد مـا را بـا نـالـه و دم خود

پیغمبران زمان سخـتی "حسین" گـفـتند            اعجـاز کـرده‌ای تو با اسم اعـظـم خود

وقت نزول رحمت، من نیز بهـره بردم            باران درست کردم با اشک نـم‌نـم خود

بعد از گذشت عمری بیچـارگی کشیدن            وقـتـش شده بـسـازی از بـنـده آدم خـود

قابل بدان دو چشمی که از غم تو خون شد            بر چشم گـریـه‌کـن‌ها بگـذار مقـدم خود

دردم زیـاد امـا زخــم تـو بـیـشـتـر بـود            حق داشت نوکر تو یادش رَوَد غم خود

درهم خـریـده ما را محشر اگر خداوند            چونکه شـفـیع مایی با جـسم درهم خود

شد زینب صبورت، صبرش تمام وقتی            گـفـتی بـیا کـنـارم با جـسـم مبـهـم خود

بوی بهشت می‌وزد از سمت پرچمش            شکر خدا که قـسـمت ما شد محـرّمش

شکـر خـدا که روزی دل‌مـرده‌ها شده            بـار دگـر نــسـیـم مـسـیـحـایــی دمـش

عشق حسین در دل هرکس جـوانه زد            بی شک زیاد می‌شود از لطف حق، کمش

تنها نه کـربـلا، که تـمـام عـوالم است            جـغـرافـیـای بــارش لـطـف دمـادمـش

"در بارگاه قدس که جای ملال نیست"            هستـند قـدسیان همه بی‌تاب از غـمش

جـن و مـلائـکـنـد ســیـه‌پــوش داغ او            کار جهان و خلق جهان گشته در همش

یک سـال زنـده‌ایـم به امـیـد یک دهـه            چـشم‌انتظار نوحۀ باز این چه ماتـمش

هرکس که قصد روضۀ ارباب می‌کند            زهـرای مـرضیه‌ست پذیرای مقـدمش

این جـلـوۀ زمـیـنی عـرش الـهی است            یـا خـیـمـه‌هـای روضـۀ اولاد آدمـش؟

از حجم غصه کاش که در روضۀ دَهُم            با افـتـخـار جـان بـدهـم زیر پرچـمش

چون قطره‌ای که بر دل دریا رسیده            دسـتـانـمـان بـر دامـن مـولا رسـیـده

در محفلِ سوگ حسینی گر نشـسـتیم            این موهبت از حضرت زهرا رسیده

این جا اگر حال وهوای ما بهشتی‌ست            عـطر خـوشی از کربلا بر ما رسیده

مـا را به پـاس مـاتـم او گـریـه دادند            فـیـضی به ما از خـالـق یکـتا رسیده

دارد پـیـامـی اشـک‌هـای دانــه دانـه            امـروز مـا را تـوشـۀ فــردا رسـیـده

ای کـاش وقـت احـتـضار ما بگـویند            بـرخـیـز از جـا و بـبـیـن آقـا رسـیده

راه نفس را بغض می‌بندد در آن حال            با خـویـش گـویـم آخـر دنـیـا رسـیده

گه با سـکـیـنـه گـریم و گویم که بابا            از عـلـقـمـه بـا مـاتـم سـقــا رسـیــده

وقتی به یـاد قـتـلگـاهـش گـریه دارم            گویی دوبـاره روز عـاشـورا رسیده

بـایـد «وفایی» از جـگـر ناله برآرد            وقتی که از هفت آسمان غوغا رسیده

سلام مـاه مـحـرم که رنگ غـم داری            سـلام قـصـۀ تکـرارِ غـیرِ تـکـراری

سلام مجلس روضه، سلام طبل و علم             ســلام دسـتــۀ سـیـنــه‌زنِ عــزاداری

سـلام آهِ عــزایـی کـه مـی‌روی بــالا             سلام اشک عزایی که می‌شوی جاری

سلام پـرچم مـشکی، سلام شال عـزا             سلام روضۀ مکـشوفِ بی‌عـلـمداری

سلام پـرده‌نـشـیـنان، که بعد کـربـبلا             شُدید هـم‌سفـر زجر و شمر، اجباری

سلام سید العـطشان که داخل گـودال             میان خولی و شمر و سنان گرفتاری

سلام ای که دمِ جان سپـردنِ خود هم             به فکر روضۀ ناموس و کوچه بازاری

سـلام ای که نـدیـدنـد سـایه‌ات حتی،             چه شد که راهی بازار و بین انظاری

سـلام مـا بـه دو دسـت بــریـدۀ سـقـا             سلام ای دو لبِ سنگ خوردۀ قـاری

به نام فـاطمه سوگـند تا خودِ محـشر            به اشک خویش تو را شیعه می‌دهد یاری

رسیـده مـاه غـم تـو، مُـحـرّمـی دیگـر            به جز غم تو ندارم به دل، غمی دیگر

مُحرّم تو همان مکـتب بـشرساز است            ز مـا بـسـاز در این مـاه، آدمـی دیگر

همیـشه راز دل خـویش با تو می‌گویم            که من نداشته‌ام جز تو مَـحـرمی دیگر

علم به دوش تو هستیم تا که جان داریم            نـمی‌رویـم دمـی زیـر پـرچـمـی دیگر

به یاد کـرب وبـلای تو عـالـمی داریم            نـمی‌پـرد دل ما سـوی عـالـمـی دیگـر

به روی گونۀ گل‌های پرپر و سرخت            به غیر خون جگر نیست شبنمی دیگر

کـنـار پـیـکـر صـد پــارۀ عـلـی اکـبـر            نداشت زخـم وجـود تو مرهـمی دیگر

شکـستـه‌بال شدی و کـنار عـلـقـمه دید            فلک به قـامت خـم، قـامت خمی دیگر

به پاس لعل لب خشک تو «وفایی» باز            میان زمزمـه‌هـا داشت زمـزمی دیگر

هر روز سر بر زانوی غـم گریه کردم            بــر اشـــرف اولاد آدم گـــریـــه کــردم

در خانه‌ها منبر به منـبر روضه خواندم            در کوچه‌ها پرچـم به پـرچم گریه کردم

من سال‌های سال قـبل از خـنـجـر شمر            بر ضـرب تـیـغ ابن مـلـجـم گـریه کردم

کـوه گـنـاهی را خـدا می‌بـخـشد از مهر            وقـتی بـه قـدر بـال شـبـنـم گـریـه کردم

تا نوحه‌خوان دم داد «ای اهل حرم» را            با مـشک پـاره پـاره آن‌دم گـریـه کـردم

بر آن هـزار و نهصد و پـنجـاه زخـمش            دیدم فقط اشک است مرهم، گریه کردم

مـقـتل نوشت از تـشـنه‌کامی تـار می‌دید            با چـشم کـوثـر، چشم زمزم گریه کردم

هی با لهوفش روضه خواندم، روضه خواندم            هی با مُـقـَرّم گـریـه کـردم، گـریه کردم

فردا که می‌فهمم بهای اشک من چیست            افسوس خواهم خورد که کم گریه کردم

عاشق‌تر از خون تو در رگ‌های عالم نیست            خون خدایی! انتظاری غیر از این هم نیست

این شور حین سوگواری چیست در جان‌ها؟!            الحق که روح این عزاداری فقط غم نیست

اشک از سر هر شانه با زنجیر می‌ریزد            این گریه‌ها آیا برای ماتم‌ات کم نیست؟

دریا هم از اشکش بسازد عابدی تا صبح            تـاثـیـر آن انـدازۀ اشـک مـحـرّم نیـست

گـشتم تـمام شهـر را و کـوچه‌هـایش را            جایی برایم امن‌تر از زیر پـرچم نیست

مـا تــشـنـه‌ایـم، تـشـنـۀ مــاه مـحــرمـت            بی‌تـاب روضـۀ تـو و دلـتـنگ مـاتـمـت
هر وقت از تمام جهـان خـسته می‌شویم            پـر مـی‌کـشـیـم سـوی حـسـیـنـیـۀ غـمت

فرقی نمی‌کند چه کسی نوحه‌خوان شود            می‌سوزد آه جان و دل از داغ اعـظمت
بی‌تـاب می‌شـویم به یک ذکر یا حـسین            غـرق تـلاطـمـیـم چـنـان مـوج پرچـمت
جان می‌دهیم بی‌تو و بی روضه‌های تو            مـائـیم و اشکِ بر تو و لطف دمـادمـت
دیگر بس است شعر، فقط مانده یک کلام:            بـایـد بگـویـم از تـه دل دوسـت دارمـت

دل نیست این‌که دارم گنجینهٔ غم توست            بیگانه باد با غیر این دل که محرم توست

ورد زبـانم امسال ذکـر مـصیـبـتت بود            امسال عـالـم مـن در فکـر عـالم توست

تصویر کربلایت جاری‌ست در سرشکم            تا زنـده‌ام نگـاهـم کـانـون مـاتـم تـوست

خون تو تا قیامت می‌جوشد از دل خاک            سرسبز خاک این دشت از خون خرّم توست

سرشار کرد خـونت امسال تـشـنگی را            این کـربلای تفـته سیراب از دَمِ توست

یا رب! سر حسین است بر روی نیزه آیا؟            یا سِـرّ آفـرینـش یا اسـم اعـظـم توست؟

بـگـذار تـا بـگـردم دور تو کـعـبـهٔ من!            ذی‌الحجـهٔ من امـسال ماه محرم توست

رسیده آخر ذی‌الحجه و غمم غم توست            غمم عزای تو، خونِ دل تو، ماتم توست

کـتـیـبـه‌ها همه نـام تـو را به لـب دارند            تمام شهـر عـزادار اسـم اعـظـم تـوست

تـمـام شـهـر لـبـاس سـیـاه کـرده بـه تـن            تـمام شـهـر حـسـیـنـیـۀ مـجـسـم تـوست

به هر کجا که در این ازدحـام می‌نگـرم            صدای سـوخـتـۀ روضـۀ دمـادم تـوست

دل مـرا بـپـذیـر ای غــم تـو عـالـم‌گـیـر            که عالَمی هم اگر هست عالَم غم توست

به اشکِ جـاریِ تـقـویـم‌هـا چکـار مرا؟            برای من هـمـۀ روزهـا مـحـرم تـوست

این محرّم فرق دارد، این محرم حنجریم            نـیـزه‌ها باید بـدانـنـد از همه دنـیا سریم

این محـرّم کـربـلا آمد به اسـتـقـبـالـمان            پس محال است آن‌که از خون شهیدان بگذریم

هر محرّم نوحه‌خوان بودند آرام اشک‌ها            این محرّم فـرق دارد با رجزها تنـدریم

دستـۀ زنجـیرزن بـودیم تا یکـسال قـبل            در مصـاف اشـقـیا امـسال امّا لشکـریم

پای روضه قد کشیدیم، این مرام موج‌هاست            پس کـجـا کـوتـاه می‌آئـیم، دریـا بـاوریم

ما شهید بن شهیدیم و در این پژواک‌ها            پرچم هـیهـات را تا قـلـّه با هم می‌بـریم

روضۀ بی‌یاوری خواندیم و عمری سوختیم            در نهیب عصرِ یک هل من معین دیگریم

یال اسب بی‌سوارش! حال ما را هم بپرس            بوی پیراهن شنیدیم این محرّم مضطریم

شکر خدا که فیض فراوان به ما رسید            یعنی عـزای شـاه شـهیدان به ما رسید

مـا وارثـان مـکـتـب حـفـظ شـعـائـریـم            وقـتـی اقـامـۀ غـم جـانـان به مـا رسید

روز الـسـت، مـوقـع تـقـسـیـم رزق‌هـا            منت گـذاشت، دیدۀ گـریان به ما رسید

گـریه برای مـاتـم تو اصل دین ماست            با اشک در عزای تو ایمان به ما رسید

دنـبال وعـده‌هـای دروغـیـن نـمی‌رویم            تا زیر خیمه‌های تو عرفان به ما رسید

محتاج هیچ کسی به غیر از تو نیـستیم            از سفره‌های پاک شما نان به ما رسید

بر روی نیزه باد به زلفت که می‌وزید            از آن به بعد موی پریشان به ما رسید

بـا گـریـه گـفـت رقـیـه، بـه جـای نـاز            بابا ببـین که خار مـغـیلان به ما رسید

حتی برای مرکـبـشان سـایـه‌بـان زدند!            گرمای ظهر گوشۀ ویران به ما رسید

هلال، مُنـکـسر از داغ قـامـت خـم تو            شفق، تصوّری از زخـم‌هـای مبهـم تو

و ماه جلوه‌ای از رأس توست بر سرِ نی            و شب، حکایتی از گـیـسوان درهم تو

هنوز از نفَست بوی زندگی جاری‌است            قسم به خون گلویت، در آخرین دم تو

به میهمان خودت اشک شوق هدیه کنی            خـوشا به این کرَم تو، به خـیرمقدم تو

شبی به کنج حرم، خواب رفتم و دیدم            تو باز کرده‌ای آغوش و، من هم «اسلم» تو

به رغـم مـدعـیـانی که منع گریه کنند            نـشـسـتــه‌ایـم سـر ســفـرۀ فـراهـم تــو

مقام گوشه‌نـشینان خاک جز غم نیست            سـلام لـذت شـیــریـن‌ زنـدگـی غـم تو

حسین! کعبه شش‌گوشۀ تو قبلۀ ماست            زلال اشک مـحـبـان توست زمـزم تو

شبانه‌های من از حس بوسه لبریز است            به خاک هیئت تو، ریشه‌های پرچم تو

بهار چیست همان رستخیز پرچم‌هاست            رسـیـده‌ایم به این جـلـوه از مـحـرم تو

گذشتم از همه نیـل‌های شرک و نفـاق            عـصای معـجـزه‌ام بود اسم اعـظـم تو

میان زخم تو «هل من معین» تو جوشید            تو خواستی شده لبیکِ اشک، مرهم تو

صدا صدای تو و، گوش گوش نامحرم            و نیست گوش دل من هنوز مَحـرم تو

چاووش می‎خواند دوباره روضۀ غم را            باز این چه شورش، چه عزا، چه نوحه، ماتم را

چاووش می‎خواند که ای مردم! محرم شد            داغ عــــزای اشــــرف اولاد آدم شـــد

جن و ملک هم تکـیۀ مـاتم به پا کردند            گـریـه برای غـربت خـون خـدا کـردند

کوچه به کوچه شد سیه‌پـوشِ عزای او            از هر طرف آید به گوشِ دل صدای او

هل من معینِ اوست در گوش زمان پیچید            فـریاد او در وسعت هفت آسمان پیچید

امر به معروف است و نهی از منکر آئینش            حق و عـدالت، مکـتب و آزادگی دینش

آیا کسی انـدیـشه‎اش را یار خواهد شد؟            بر فرق ظلم و تیرگی آوار خواهد شد؟

آیا فقط باید برایش روضه‌خوانی کرد؟            یا اینکه از مشی و مرامش پاسبانی کرد؟

در کل ارض کـربلا پیـغـام آگـاهی‌ست            هر روز عاشوراست یعنی روز حق خواهی‌ست

او تشنه اما تـشـنۀ عشق و عـدالت بود            او دشمن ظـلـم و تباهی و جهـالـت بود

یک روز داغ لاله و یاس و شقایق دید            در موج خون افتاده هفتاد و دو عاشق دید

زخم از ستاره بر تنش افزون، به خاک افتاد            عصر شهادت غسل کرد از خون، به خاک افتاد

افـتـاد تـا اســلام و آزادی بــپــا بــاشـد            بر مـأذنـه گـل‌نـغـمۀ «حَیَّ علی» باشد

در آخرین فریاد خود فرمود راهش را            هم گریه باید کرد، هم پیمود راهش را

اینک شما و این مسیر سرخ و نورانی            پـیـمـودن ایـن راه با چـشـمـان بـارانـی

آنچنان که بارش بـارانِ نم‌نم دیدنی‌ست            چشم خیس گریه‌کن‌های شماهم دیدنی‌ست

هم نزول حضرت جبریل سوی روضه‌ها            هم گدایی کـردن امثال حـاتم دیدنی‌ست

اکثر ایـام گرچه خالی از زیـبایی است            چهرۀ این شهر در ماه محرم دیدنی‌ست

ظاهـر آراسته خـوب است اما این دهه            صورت زخمی و موی نامنظم دیدنی‌ست

می‌شود معـشوق با لبـخـندْ زیبـاتر ولی            چهرۀ هرعاشقی همراه با غم دیدنی‌ست

صحنه‌ای از مرقدت نقش است در اندیشه‌ها            کربلا بالای گنبد موج پرچم دیدنی‌ست

مثل آن روزی که یک عاشق به دلبر می‌رسد            لحظۀ پیـوستن شاه و گدا هم دیدنی‌ست

عشق بازی از نگاه مسلم و حر و حبیب            باغریبی، سر به زیری، قامت خم دیدنی‌ست

یا غیاث المستغـیـثینِ منی هنگام مرگ            میزبانی تو در آن واپسین دم دیدنی‌ست

در میـان نـامـۀ اعـمال در محـشر فقط            روزهایی‌که برایت گریه کردم دیدنی‌ست

کاش می‌فهمید اهریمن که در ملک وجود            حلقۀ خاتم به دست شاه عالم دیدنی‌ست

بـا ذکـر یاحـسـیـن دمـادم گـریـسـتـم            یک سال در فـراقِ محـرّم ‌گـریـستم

با گـریه بر تو، تـوبـۀ آدم قـبـول شد            من هم شـبـیه حـضرت آدم گـریستم

بارِ گـناه، برکـتِ چـشـم مرا گـرفت            شرمـنده در مصیبت تو کم گـریستم

شکر خدا که چشم و سرم وقف روضه شد            هم بر سرم ‌زدم ز غمت، هم گریستم

مُردم به پای خط به خطِ مقتلت حسین            از بس که با "لُهوف و مُقَرّم" گریستم