اشعار

طـراوت همۀ روضه‌هـا! امام زمان!            شبی به روضۀ ما هم بیا امـام زمان

فقط به لطف دعای تو حالمان خوب است            همیشه باخـبر از حال ما امام زمان!

به حال مضطر ما هیچ‌کس محل نگذاشت            کسی بجز تو نکرد اعتنا امام زمان!

فراق توست سرآغـاز درد بی‌درمان            که جز ظهور ندارد دوا، امام زمان!

شکـسـتـن دل مـولای‌مـان خـدا نکـند            خـدا کـنـد که بـمـانـیـم با امـام زمـان

شنیده‌ایم همه بخشش از بزرگان است            ببخش محض رضای خدا امام زمان!

قیامت و دل قـبر و زمـان جان‌کـندن            به دادمان برس این چند جا امام زمان!

سلامِ سینه‌زنان را به جد خود برسان            اگر روانه شدی کـربـلا امـام زمان!

تو را به جان علی اکبر امام حـسـین            بـده حـوالـۀ پـائـیـن پـا، امـام زمـان!

به گریه کردن هر لحظۀ تو گریه کنیم            به غیر تو نکـنـیم اقـتـدا، امام زمان!

کـنـار عـلـقـمـه‌ای یـا کـنـار گـودالـی            کجای کـربـبلایی؟ کجا امـام زمـان؟

امام کـربـبلا شد به لطف نیزه و تیر            هزار و نهصد و پنجاه تا "امام زمان"

سوزانده فَلَک را نَفَـس پُـر شرر من            از بس زده آتش غم تو بر جگر من

شب‌های فراق تو چرا صبح ندارد؟!            کِی می‌رسد از راه چراغ سحر من؟!

پـیـغـام مـرا بـاد کـجـاهـا که نَـبـُرده            سرگـشته شده قـاصدک نـامـه‌بر من

این کوچه و آن کوچه، از این شهر به آن شهر            دنــبـال تـو افـتــاده دل دربـه‌در مـن

یعـقـوب تو بـودن به منِ پـیر می‌آید            اشک دمِ مشکـم شده تـنهـا هـنـر من

شـایـد بـخـرد آبِ رویـم، آبـرویـم را            شاید که به دردی بخورد چشم تر من

سرگرم گناهم که سرم گرم شما نیست            این بـازی دنـیـا چه نیاورد سر من!

یک لحظه مرا هم به خودم وا مگذاری            تنهـا تویی آگاه به سود و ضرر من

در ظرفیتم نیست که با جز تو بِجوشم            گـفـتم نگـذارد اَحَـدی سر به سر من

تقـدیر قـشنـگی‌ست اگر آخر عمری            یک‌بـار به کـوی تو بیـفـتـد گذر من

ای‌کاش که قبل از اَجَلم سر برسی تو            تـرسـم که نـیـایی و بـیـایـد خـبر من

اوّل بِـبـَریـدم به نـجـف بعـد بـمـیـرم            آغاز شود پیـش عـلی‌جان سفـر من!

تعبیر من از صحن علی، خانۀ باباست            خشنودم از اینکه شده حیدر، پدر من

دلتنگ‌ترینم، دل من تنگ حسین است            یک دَم نَرَوَد خاطره‌اش از نظر من

با قـافـله‌اش کاش که می‌بُـرد دلم را            تا فرش قـدم‌هاش شود بال و پر من

آخر تهِ گـودال سنان می‌رسد از راه            وای از تـن اربـاب بـدون سـپـر من

چه دور مانده‌ام از کـاروان کرب‌وبلا            چـقـدر فـاصـلـه دارم ز دوسـتـان شما

مرا ببـخـش فـقـط ادعـاست عـاشقی‌ام            جداست راه من از راهتان، جداست، جدا

چـقدر فـاصله دارم ز دعـبل و عـمّـار            کجاست لایق من، «مَرْحَباً بِنَاصِرِنَا...»

دلم گـرفـته، کجـایـند «اِبنِ تَـیهـان»ها            «خُزَیمه»ها، سر و جان داده‌های دشت بلا؟

کجاست آن شهدایی که وصفشان فرمود            امام متـقـیـان: اینَ؟ اینَ؟ اینَ؟... کجا؟

بـرادران وفـادار مـن کـجـا هـسـتـنـد؟            مجـاهـدان شـهـیـد و بـصـیر راه خدا؟

پیام اصلی این خطبه در همین جمله‌ست            «خطاست خانه‌نشینی، امام خوانده تو را»

زمان زمانِ نشستن، زمان ماندن نیست            نهیب می‌زند از هر طرف زمانه به ما

خوشا به بخت و به اقبالشان که با دل و جان            تـمـام هـسـتـی خـود را نـمـوده‌انـد فـدا

چـقدر مـنـتظر ما نـشـسـتـه بـرگـردیم            چـرا من و تو نـبـاشیـم با امـام؟ چرا؟

الا کـه جــلــوۀ نــور خــدای وهّــابــی            چـرا به عـالـم تـاریـک ما نـمی‌تـابی؟!

میان ظـلـمت درهـای بـستۀ این عصر            نـظـر کـن و بگـشـا بر قـلـوب ما بابی

امان و امنیت از این قبیله خواهد رفت            مگـر تـو مـلـت ما را دوبـاره دریـابـی

مرا چه بین خـیـابـان، چه در حسیـنـیه            بـجـز اسـیـر سرِ زلـف خـود نمی‌یـابی

ادب نبـود که در محـضـرت گـنـاه کنم            مـرا بـبـخـش به هـر نـوع تـرکِ آدابی

پس از امـام غـریـبم، شهید خـامـنـه‌ای            تو شـاهـدی که شدم هـم‌قـرینِ بـی‌تـابی

قسم به قـلب شـکـسـته، بیا دگر برگرد            قــسـم بـه داغ دل مــادران مـیــنــابــی

بـیـا و یـاد مـنِ دور از حـرم هـم بـاش            سـحـر که در حـرم کـربـلا شـرفـیـابی

نـفـس بـده که برای حـسـیـن گـریه کنم            ألا که گـریـه‌کـنـش در مـیان سـردابـی

وحـوشِ دشت هم از نهـر آب نوشـیدند            ولی عـزیـز دل فـاطـمـه نـخـورد آبـی

هزار و نهصد و پنجاه زخـم خورد اما            به فکـر محـشـر ما بود، بَه چه اربابی

اگر به لب رسیده جان؛ بگو به صاحب الزمان            نیست اگر تو را توان؛ بگو به صاحب الزمان

غم به دل نهفته را، راز به کس نگفته را            به هیچ کس مکن عیان؛ بگو صاحب الزمان

بگو که دل شکسته‌ام، از این زمانه خسته‌ام            ز فتنه‌های این زمان؛ بگو به صاحب الزمان

جمعه تو بی‌قرار باش، شبیه مهزیار باش            دعای ندبه را بخوان؛ بگو به صاحب الزمان

گلایه کن، بهانه کن، شکایت از زمانه کن            ولی نگو به دیگران؛ بگو به صاحب الزمان

دلت که بی‌قرار شد، مشکل اگر هزار شد            برو به زیر آسمان؛ بگو به صاحب زمان

رقیه جان اسیر شد، سه ساله بود و پیر شد            غم رقیه را نهان؛ بگو به صاحب الزمان

یـابن‌الـحـسـن به حـقِ جـدّ بـزرگـوارت            بگـذار تا بگـریم در روضه‌هـا کـنارت

یابن‌الحسن چه می‌شد پـائـین پـای جدت            من نیز می‌نـشـستم با شوق در جوارت

بـایـد شـهـیـد گـردم تـا روسـپـیـد گـردم            خوشبخت هرکه باشد یک روز جان‌نثارت

هم اشک‌مان در آمد، هم صبرمان سر آمد            از غصه کشت ما را، شب‌های انتظارت

مولا زُهیرتان کو؟ حُر و بُریر‌تان کو؟            صحرانشین غربت! تلخ است روزگارت

رخت عزا بپوشیم، در تکـیه‌ها بکوشیم            شکر خدا که هستیم، اینگونه پای کارت

هر صبح و شام گریان، هستی مدام گریان            قـربان زخـم پـلک چـشمان سوگـوارت

عـلامۀ امـیـنی می‌گـفـت و نـالـه می‌زد            از سوز ندبـه‌هـایت، از قلب داغـدارت

بحرالعـلـوم‌هـامان از ضجـۀ تو گـفـتـند            ای بی‌قـرار جـدت، هـستـیم بی‌قـرارت

هل مِن مُعـین او را، اصلاً محل ندادند            باید که خون بگـرییم از غـربت تبارت

ما هرچه را شنیدیم، با چشم خویش دیدی            باید چگـونه گوئیم، از حال انکـسارت؟

‌دستان عـمـه‌جـانت را با طـناب بـسـتند            آه از زمان غـارت، آه از شب اسـارت

چارده قرن گذشته‌ست که غفلت کردیم            وای بر ما که به دوری تو عادت کردیم

ناظری بر همه احوالم و حاضر هستی            چارده قرن گذشته‌ست که غیبت کردیم

ما گـرفـتـار شـدیم و تو عـنایت کـردی            عوضش تا دلمان خواست شکایت کردیم

گـنه از جـانب ما بود و تو اشکـت آمد            چقدر پیـش تو احـساس حـقارت کردیم

بگـذر از ما که برای تو فقط دردسریم            بگذر از ما که به شأن تو جسارت کردیم

اشک ما مرهم زخم دل بی‌طاقت توست            ما از این راه ز قلب تو عـیادت کردیم

هرچه هـستیم عـزادار حـسـینت هستیم            سالیانی‌ست که ما عرض ارادت کردیم

سبب بخشش ما ذکر حسین است حسین            بـارها پـای هـمین اسـم قـیـامـت کردیم

کاروان آمد و دل از همه نـوکـرها برد            دلمان رفت حـرم؛ قـصد زیارت کردیم

نالـه‌های دل زیـنب، دل ما را سـوزاند            با همین نـالـۀ او ذکـر مـصـیبت کردیم

(الـسـلام ای بـدن بـی‌ســر گـرمـا دیـده            الـسـلام ای سـر مـجـروح کـلـیـسا دیده

با چه وضعی ته گـودال کشاندند تو را            مـا شـنـیـدیم ولـی زیـنب کـبـری دیـده)

بیا كه گنبد خضراست دیده بر راهت            بیا كه حـیدر تـنهـاست دیده بر راهت

چـقدر منـتـظـران تو بی‌صدا رفـتـنـد            نگاه مضطرب ماست دیده بر راهت

بـه هـر دیـار عـزادار مـادرنـد هـمـه            بیا كه عترت طاهاست دیده بر راهت

قـسم به خاك نـشـسـتـه به چادر مادر            سكوتِ غربتِ دنیاست، دیده بر راهت

هـنـوز نـالـۀ مـادر بـه گـوش مـی‌آیـد            ببین كه حضرت زهراست دیده بر راهت

كـنار بـسـتر غـرق به خـون مادرتان            هـنوز زینب كـبراست دیده بر راهت

مـیـانِ گـودی مـقـتـل حـسـیـن افـتـاده            هنوز زیر لگـدهـاست دیده بر راهت

بـه نـالـه‌هـای بُـنـَیّ كـنـار آن گــودال            زنی كه غرقِ تماشاست، دیده بر راهت

نـشـسـته بی‌ادبی روی سـیـنـۀ ماهش            ببین كه مادرت آن‌جاست دیده بر راهت

جان آمد از فراق تو بر لب، نیامدی!            امروز هم سرآمد و شد شب، نیامدی

چتر سیاهِ غـم، هـمه‌جا را فـرا گرفت            ای در سپهـر عـاطفه کوکب! نیامدی

از آه و اشک و ناله و سوزِ دل و دعا            کـردم بـساط خـویش مـرتّب، نیامدی

گـفـتند در رواج ستـم می‌کـنی ظهور            دنـیـا شـد از فـسـاد لـبـالـب، نـیامـدی

خواندیم هر چه ندبه و عهد و کمیل را            گفتیم هر چه یا حق و یا ر ب نیامدی

گـفتم بیا به خاطر زهـرا، اثر نداشت            گـفـتم قسم به حـرمت زیـنب، نیامدی

ای قـبله‌گـاه دل‌ها! کی می‌شود بیایی؟            محبوب حق تعالی! کی می‌شود بیایی؟

سرتاسر جهان را، ظلمت گرفته مولا            ای مهر عـالـم‌آرا، کی می‌شود بیایی؟

عـالم تـبـاه گـشـته، حـق بی‌پـنـاه گشته            دین تا که گردد احیا، کی می‌شود بیایی؟

هستی شود فـدایت، کعبه زند صدایت            ای روح این مصلا! کی می‌شود بیایی؟

ای سایـبـان توحـید! ای چلچراغ امید!            ای آفـتـاب تـقـوا! کی می‌شـود بـیایی؟

پرچـم‌فـراز قـرآن! بر یاری ضعیفان،            با ذوالفـقـار مولا، کی می‌شود بـیایی؟

با آن‌که غـم‌نـصیبی، بر دردها طبیبی            ای مونـس دل ما! کی می‌شود بیـایی؟

گاهی میان خلوت، گاهی به شور و جلوت            پرسم ز تو، به نجوا، کی می‌شود بیایی؟

در مـوج‌‌خـیـز دنـیا، گـم شد ره دل ما            ای رهنمای دل‌ها! کی می‌شود بیایی؟

گـوید ز سـوز سـیـنه، با کـربـلا مدینه            ای یـادگار زهـرا! کی می‌شود بیایی؟

هر روز و شب «وفایی» گرید از این جدایی            ای صبح صادق ما! کی می‌شود بیایی؟

نـبـوده‌ام نـگـران تو عصر غـیـبت هم            نفس كشیدن بی‌تو شده است عادت هم

گـنــاه كـردم و اشـك تـو را در آوردم            برای تو كه ندارم به غـیر زحـمت هم

بــرای آمــدن تــو نـــكــرده‌ام كـــاری            عجیب این كه نمردم از این خجالت هم

نه استـغـاثـه به تو می‌كـنم نه فكر توأم            زدم همیشه خودم را به خواب غفلت هم

به نرخ روز فقط خورده‌ام در عالم نان            نداشتـم به امـامی كه هست غـیرت هم

مـنم شـبـیه همان كس كه گوشـۀ بازار            فروخت یوسف و دستش نبود قیمت هم

بـه جـان مـادرم آقـا كه دوسـتـت دارم            اگر چه نیست به عاشق مرا شباهت هم

برای جـد خودت صبح و شام گریانی            عـنایتی كه بـسوزم از این مصیبت هم

میان نیزه و شمشیر و سنگ تن گم شد            به پیـكـری كه نمـانده شده جسارت هم

فـقـط نه اینكه جـسـارت شده به آل الله            اضافه كن به همه روضه‌ها اسارت هم

دلی به دست خود آورده‌ام از آن تو باشد            سپـرده‌ام به تو سـر تا بر آستان تو باشد

جهان من! دل من آمده‌ست سوی تو اینک            به این امید که یک گوشه از جهان تو باشد

گـنـاهـکـار کـسی بـی‌پـنـاه آمـده سـویت            بگـو چگـونه بیـاید که در امـان تو باشد

چه می‌شود که بر این دل شبی قدم بگذاری            دلی که آمده تا صحن جمکـران تو باشد

چه غم اگر که بسوزاندش زمانه کسی را            که ازل بلـه گـفـته که در زمـان تو باشد

بده زمین و زمان را به دست‌هام که گفتم            بخواهم از تو دعایی که در توان تو باشد

چگونه «ناحیه‌ات» را بخواند آنکه ندارد            توان مـرثـیـه‌ای را که از زبـان تو باشد

سلام بر سر بر نیـزه رفـته‌ای و سلامی            به چشم‌های پُر اشکی که دیدگان تو باشد

سلام بر تو و بر لحـظهٔ قـیام و قـعـودت            چه می‌شود که دلـم شـاهـد اذان تو باشد

چه می‌شود که بخوانی تو بیتی از غزلم را            خـوشا تـرنم شعـری که بر لبان تو باشد

مستأصل اینجا آمدم، فکری به حالم کن            هر شب رسیدم رو زدم، فکری به حالم کن

من با امیدی سمت روضه راه می‌افـتم            اینقدر رفـتم آمـدم، فکـری به حالم کن

چیزی که از آقـایی تو کم نخـواهد شد            با اینکه من خیلی بدم، فکری به حالم کن

من بی‌دعای خیر تو بیراهه خواهم رفت            دوزخ نباشد مقصدم، فکری به حالم کن

وقتی به حـقّ عـمه‌ات زینب قـسم دادم            امشب نکن دیگر ردم، فکری به حالم کن

دلـتنگ بوی سیب صحـن کربلا هستم            دلتنگ عطر مرقدم، فکری به حالم کن

فکری به حالم کن تو را جان علی‌اکبر            امشب حـلالـم کن تو را جان علی‌اکبر

در انتظار تو چشمم همیشه بارانی‌ست            و بی‌تو حال و هوای دلم چه طوفانی‌ست

بیا که خـیری از این زندگی نمی‌بینم            که لحظه‌لحظۀ عمرم پر از پریشانی‌ست

هوای خـیمۀ قـلبم بدون تو سرد است            بهار پیش دو چشمم شب زمستانی‌ست

ز جاده‌ای که گذر کرده‌ای مسافر عشق            بین که جای قدومت چقدر نورانی‌ست

درون سیـنـۀ من پـر ز آه تب‌دارست            حدیث غیبت تو بین سینه زندانی‌ست

دعـای نـدبـۀ هـر صبـح جـمـعه‌ام آقا            به قـصد آمـدن تو برای مهـمانی‌ست

بیـا که مـاه عـزای شهـیـد بی‌سـر شد            بیا ببار که هـنگـام مرثـیه‌خـوانی‌ست

می‌آیی و غم ما را جواب خواهی کرد            دعای چشم مرا مستجاب خواهی کرد

بیا و دسـت جهـان را بگـیـر با لبـخـند            که با تـبـسم خود انقـلاب خواهی کرد

طلـوع کن بتکـان از هوای ما شب را            بتاب بر دل دنیـا، ثـواب خـواهی کرد

شـنـیـده‌ام به شما تـکـیه می‌دهد کـعـبه            و آسمان و زمین را خطاب خواهی کرد

تو آفـتـابی و هـمـراه عـده‌ای مـهـتـاب            اساس ظلمت شب را خراب خواهی کرد

محرم است بیا و دو قطره روضه بخوان            که سنگ را به دو خط روضه آب خواهی کرد

هـوای روضۀ احـلی من العـسل داریم            بخوان که قلب زمان را کباب خواهی کرد

زمـان اگـر بـرود تـا کـنـار پـیـکـر او            برای یـاری قـاسم شـتاب خواهی کرد

اگر از این درِ خـانه بـرانـی‌ام چه کنم؟            مرا نخواهی و از خود ندانی‌ام چه کنم؟

گــنـاه ذائـقـه‌ام‌ را بـبـیـن عـوض کـرده            اسیر شهوت و نفْـس جـوانی‌ام چه کنم؟

نـدیـدن تو شبـیـه شـبی غـم‌انـگـیز است            دچار این شب سرد و خزانی‌ام چه کنم؟

بـگـیـر دسـت مـرا تـا ز پــا نــیـفـتــادم            نـیـازمـنـد تـو و مـهـربـانـی‌ام چه کـنم؟

مـنم شـبیه تو هر شب به روضه آمده‌ام            که‌ مبتلا به غم روضه‌خوانی‌ام چه کنم؟

مرا ببخـش نـمـردم برای داغ "حـسین"            پر ازخجالت از این سخت‌جانی‌ام چه کنم؟

میان این همه عـاشق که زائرت شده‌اند            اگر مرا به زیـارت نخـوانی‌ام چه کنم؟

آفـتـابـا بس که پـیـدایی، نـمی‌دانم کجایی            دور از مایی و با مایی، نمی‌دانم کجایی

هر طرف رو آورم، روی دل‌آرای تو بینم            جلوه‌گر از بس به هر جایی، نمی‌دانم کجایی

جمع‌ها سوزند گرد شمع رخسار تو و، تو            در میان جـمع تـنهـایی، نـمی‌دانم کجایی

گاه چون یونس به بحری، گه چو عیسی در سپهری            گاه چون موسی به سینایی، نمی‌دانم کجایی

گاه دل‌ها را به کوی خویش از هر سو کشانی            گاه خود پنهان به دل‌هایی، نمی‌دانم کجایی

در جهان جویم رخت یا از جنان گیرم سراغت            در دو عـالم عـالم‌آرایی، نمی‌دانم کجایی

هر کجا می‌خوانمت، بر گوش جان آید جوابم            پیش من با من هم‌آوایی، نمی‌دانم کجایی

شهر را گردم به شوقت کو به کو، منزل به منزل            یا به دشت و کوه و صحرایی، نمی‌دانم کجایی

کعبه‌ای یا کربلا یا در نجف یا کاظمینی            یا کـنار قـبـر زهـرایـی، نمی‌دانم کجایی

عبد را هجران مولا تلخ‌تر از زهر باشد            من تو را عبدم، تو مولایی، نمی‌دانم کجایی

زخم قرآن را شفابخشی به تیغ انتـقـامت            درد عترت را مداوایی، نمی‌دانم کجایی

مانده بر لب‌های اصغر همچنان نقش تبسم            تا بـرای انـتـقـام آیی، نـمی‌دانـم کـجـایی

«میثم» از خون جگر دائم به‌یادت دیده شوید            تا بر او هم چهره بگشایی، نمی‌دانم کجایی

چـقـدر مـنـتـظـر و بـی‌قـرارمـانـی تو            شـبـیـه ابـر بـهـاری ز مـهـربـانـی تو

حضور گـرم تو احـساس می‌شود دائم            هـمیـشه و هـمه‌جـا در کـنـارمـانی تو

بگـیـر دسـت مـرا تا به آسـمـان برسم            مـنـم که اهل زمـیـنـم‌، وَ آسـمـانـی تو

کریمی و همه‌جا حرف این کرامت‌هاست            خـدا کـند که مـرا هم زِ در نـرانـی تو

سه‌شـنـبه‌هـای تـوسـل، مـیـان زائـرها            گمان کنم که در این صحن جمکرانی تو

دعای پشت سر ما دعای وتر شماست            شـبـیه فـاطـمـه در فکـر نـوکـرانی تو

چه حاجتم به دو دنیا، که من تو را دارم            خوشم چو بنده، نوازی، به تکه نانی تو

به یاد نوکری و نوکرت به یادت نیست            به جـان فـاطـمـه امّـا عـزیـزمـانـی تو

خدا کـند که بیایی شبی به این روضه            خدا کند که شبی روضه را بخوانی تو

بخوان به یاد غم عمه‌ای که می‌فرمود:            عزیز فاطمه، مضروب خـیزرانی تو

عزیز فاطمه‌، خواهر نداشتی تو مگر            که جای دامن من، دست این و آنی تو

نمی‌دانم چرا دردِ دلـم، درمـان نمی‌گیرد            غم هجرانِ جان‌فرسای تو، پایان نمی‌گیرد

من از سختیِ دردِ دوری‌ات دق می‌کنم آخر            فراقِ تو به من یک لحظه هم آسان نمی‌گیرد

برای خشکی چشمم علاجی نیست جز گریه            کویر من به هر در می‌زند، باران نمی‌گیرد

تو را دنیا گرفت از من، عجب دنیای نامردی!            چرا مردی از این بی‌معرفت تاوان نمی‌گیرد

اگر بودی، اقلّاً این گدایت سرپناهی داشت            دل سرگشته‌ام بی‌تو سر و سامان نمی‌گیرد

هزاران بار عهدم را شکستم، مایۀ ننگم            تمام شهر از من حس اطمینان نمی‌گیرد

گـناه آمد، تـمام اعـتبارم را گرفت و برد            که حتی سایۀ من از خودم فرمان نمی‌گیرد

بیا از شرّ شیطانی به نام «من» رهایم کن            تو که باشی کنارم، این‌قَدَر میدان نمی‌گیرد

وَ قَدْ أَفْنَيْتُ عُمْرِى، عمر من در خواب غفلت رفت            تو کاری کن، اجل بی اذن تو که جان نمی‌گیرد

خلاصه با همین آلودگی‌ها، دوستت دارم            برای هیچ‌کس قلبم به این میزان نمی‌گیرد

خمارم، میل انگور ضریح مرتضی دارم            شرابی در حد این بادۀ جوشان، نمی‌گیرد!

میان صحن حیدر از سر عالَم کلاه افتاد            کدامین چشم‌ها را برق آن ایوان نمی‌گیرد

رگ خواب منِ دلتنگ، دست دختر شاه است            برات کـربلا را جز رقیه‌جان نمی‌گیرد؟

جهان می‌سوخت وقتی دختر از بابا بغل می‌خواست            که بی‌آغوش، حس عاطفه جریان نمی‌گیرد

خدا را شکر دیگر خیزرانی هم مزاحم نیست            لبش را لحظه‌ای از آن لب و دندان نمی‌گیرد

بـیا بـیا دلـمـان را تـکـان بـده شب اول            بـیـا و رزق فـراوان‌مـان بـده شب اول

همیشه شرط وصال شما طهارت نفس است            برای تـوبه نـمـودن زمان بده شب اول

تو را به حرمت این روضه‌ها ضمانتمان کن            اگر چه اهل گـناهیم، امان بده شب اول

محـرمی که نـباشی، به کار شیعه نیاید            به اهل ندبه خودت را نشان بده شب اول

برای این که مبادا به روضه کم بگذاریم            به جمع گـریه‌کـنانت توان بده شب اول

دو ماه مثل تو باید به گریه انس بگیریم            به ما دو چشمۀ اشکِ روان بده شب اول

دعـای خـیر تو بوده اگر اسیر حُـسینیم            دوبـاره گـریه‌کن روضۀ سفـیر حسینیم