اشعار

از مـا سـلام بر نَـفـَس آخـرت حـسین            بر پاره‌هـای سوخـتۀ پـیکـرت حـسین

از مــا سـلام بـر تـن آمــاج نـیــزه‌هـا            بر عضو عضوِ پیکر از خون ترت حسین

بر خواهری سلام که در قتله‌گاه عشق            زائر شده‌ست بر بدن بی‌سرت حسین

بر خواهـری سلام، که آنجا سلام داد            با بوسۀ خدا به رگِ حـنجـرت حسین

بر زائری سـلام که بـالای دست بُـرد            با زحـمت تـمـام تن پـرپـرت حـسـین

مـی‌گــشــت ذره‌ذرۀ گـــودال را پــیِ            انگشت دور مانده ز انگشترت حسین

در زیر تـازیـانه تنت را بغـل گـرفت            زهرای کربلاست مگر خواهرت حسین؟

بر مـادری سـلام که هـمراه نـیـزه‌هـا            گردیده همسفر به سر اطهرت حسین

باز شب جـمعه و موکـب نعـم الحبیب            نام تو بـردم وزید از نفـسم بـوی سیب

شور به پا کرده در هیأت انصار عشق            روضۀ هل من معـین، نالۀ أمن یجیب

عشق، نفس‌گـیر شد سینه‌زنت پیـر شد            زود بیا؛ دیـر شد؛ بر سر نعش حبیب

مهـلت ما سـررسـید لحـظۀ آخر رسید            تا نفـسی مـانده أوصیکَ بِهذا الغـریب

«گر بشکافی هنوز خاک شهیدان عشق»            می‌شنوی نوحه‌ای در غم شیب الخضیب:

«آه از آن ساعتی که با تن چاک‌چاک

نهادی ای تشنه‌لب صورت خود را به خاک»

آتش عشق است و نیست حرفِ صغیر و کبیر            در طلبت هستی‌ام سوخت أَجِر یا مُجیر

پیر و جوان می‌رسند سینه‌زنان می‌رسند            به کربلا با دَمِ «ای که به عشقت اسیر...»

شور جوانی‌ست این، سوز نهانی‌ست این            تپیده در خاک و خون به پای نعم الامیر

راز رشید من است کاش شهیدت شود            شیر من از کودکی با غم تو خورده شیر

رفت گـلـم؛ والـسـلام سـایۀ تو مسـتدام            ای دل من در خـیام شورِ دمادم بگیر:

«آه از آن ساعتی که با تن چاک‌چاک

نهادی ای تشنه‌لب صورت خود را به خاک»

خسته‌ام از این قفس ناله زنم در قنوت            أغثنی یا مُخرِجَ یونُسَ مِن بطنِ حوت

یار، مرا می‌خـرد دل ز قـفـس می‌پرد            عشق، مرا می‌برد تا ملکوت از قنوت

عمر من از کودکی سر شده با این امید            می‌شوم آیا شهید؟ با تو و در پیش روت؟

قصۀ ما تازه نیست؛ این زره اندازه نیست            کاش بلندم کـند دست تو بعد از سقوط

ذکـر مصیبات یار خاصه دمِ احتضار            می‌دهدم شستشو به جای غسل و هنوط

«آه از آن ساعتی که با تن چاک‌چاک

نهادی ای تشنه‌لب صورت خود را به خاک»

نـور خـدا را ببـین در سحرِ کوه طور            سوز مناجات کیست؟ یَبعثُ مَن فی القبور

گـرم نـماز شـب‌اند دلخـوشی زینب‌اند            محفل یاران عشق هیأت اصحاب نور

دشت، سراسر سکوت وجه خدا در قنوت            إنَّ لک فی النهار... آه از آن نفخ صور

نـاشـئـةُ الـیـل هم تـشـنۀ تـرتـیل توست            إنَّ لک فی النهار... آه که یوم النّشور

«آه از آن ساعتی که با تن چاک‌چاک

نهادی ای تشنه‌لب صورت خود را به خاک»

عرش خدا ولوله ارض و سما در قیام            «وای حسین کشته شد» روضه همین والسلام

ماه محرم کجاست؟ صاحب این دم کجاست؟            سـینه‌زنـان را بـبین در عـطش انتـقـام

روضه به آخر رسید گریه ولی ناتمام            نالۀ جانسوز کیست از حرمت صبح و شام؟

و أهلُکَ کالعـَبید و صُفِّـدوا فی الحـدید            باید از اینجا به بعد روضه بخواند امام

«تا تو شدی کشته ما بی‌سر و سامان شدیم»            غـلغله شد در حرم ولـوله شد در خیام

«آه از آن ساعتی که با تن چاک‌چاک

نهادی ای تشنه‌لب صورت خود را به خاک»

اول دلـتـنـگی است تـازه شـب آخـری            چه کردی ای روضه‌خوان چه کردی ای منبری

«جان یارالی جان حسین حامی قرآن حسین»            می‌کُـشدم داغ تو؛ خاصه اگر آذری...

با تو اگر سرنوشت برد مرا در بهشت            بـاز بـسـوزانـدم ایـن دو دمِ کـوثــری:

«آه از آن ساعتی که با تن چاک‌چاک

نهادی ای تشنه‌لب صورت خود را به خاک»

ظلمت‌آلوده و در حسرتِ قدری نور است            دل به غفلت شده مشغول و عجب مغرور است

رفت با روضه محرّم‌صفر و بعدِ دو ماه            باز وضعـیتِ پـرونـدۂ من ناجـور است

این گـدا هـیچ نـدارد! وَ هـمـین‌که او را            راه دادی به عزاخانۀ خود مسرور است

گریه انجـام‌وظـیفه‌ست و یـقـیناً هر کس            به همان کار که تقریر شده مأمور است

غبطه خوردم همهٔ عمر به آنکس که حسین            به برافـراشـتنِ سـیـرهٔ تو مشهـور است

اربعین رفته و داغش به دلم مانده هنوز            چه کنم؟! راهِ من از کرب و بلایت دور است

حیف شد! قـدر نـدانـستم و مثل هر سال            نوکرت باز هم از دست خودش رنجور است

آمـدم تا که فـدایت بـشوم! چون بی‌شک            عـلت خـلقـتـم آقا به همین مـنظور است

به خـدا مـزد نمی‌خـواهم و ارباب فقط-            عزتم داده؛ شهیدم کن اگر مقدور است!

این خیمه، این حصن حصین را دوست داریم            این روضه‌های آتشین را دوست داریم

با گریه‌هـای خود حـماسه خلـق کردیم            اشک بصیـرت‌آفـرین را دوست داریم

" إِنَّ مَعی‏ رَبِّـی سَـیـهـْدین " بـر لب ما            تـکـرار آیـات مـبـیـن را دوست داریم

" اَلــعـــِزَّةُ لله " نــقــش خـاتـم مـاسـت            همواره این نقش نگین را دوست داریم

اســلام آل الله اســلام ســیــاســی‌ســت            ما اعـتـقـادی اینچـنین را دوست داریم

"هَیهـات مِنَّ الذِّلَّه" ما را رهـنمون شد            تبـیـین دستـورات دین را دوست داریم

دست ولیّ امر ما در دست مهـدی‌ست            این باور و فهم و یقین را دوست داریم

ایران مان مـلـک امیـر المـؤمنین است            با جان و دل این سرزمین را دوست داریم

فـرمـود پـیـغـمـبـر یـدالله اسـت حـیـدر            دست خـدا در آسـتـین را دوست داریم

هرکس ندارد چـشم دیـدن، کـور گردد            نسل امـیـرالمـؤمـنـین را دوست داریم

بیـن الـفـبا، حا و سـین و یا و نـون را            این حرف‌های دلنشین را دوست داریم

بیش از هر آنچه عـاشـق نـام حـسیـنیم            کار جنون است، این طنین را دوست داریم

با " اَلـبـَلاءُ لِـلـولا " مـأنـوس هـسـتـیـم            سـخـتـی راه اربـعـیـن را دوست داریم

شوق شهـادت حـسرت دیـریـنۀ ماست            شمشیرهای در کـمین را دوست داریم

وقـتـی سـر مـا را به دامـانـش بگـیـرد            آن لحظه‌های واپـسین را دوست داریم

مرثیه خوان روضه‌اش روح الامین است            آن که سرش بر نیزه جسمش بر زمین است

مجلس به مجلس، شب به شب ما گریه کردیم            هرگـز نـیـفـتـادیم از پـا، گریه کردیم

آه ای حسینی که تو را مظلوم کشتند            خواندیم هر جا روضه‌ات را، گریه کردیم

خـیلی برای تو مـلائـک گریه کردند            افسوس ما کـمتر از آنها گریه کردیم

این اشک، آبِ چشمۀ عفو گناه است            نـاپـاکی مـا پـاک شد تا گـریه کردیم

ذرات عـالـم مرثـیه‌خـوان تو هـستـند            ما آب هم دیـدیـم، حـتی گـریه کردیم

لب‌تشنه جان دادی کنار رود و ما هم            پس قطره‌قطره قدر دریا گریه کردیم

زهـرا صـدا زد: «یـا بُـنیَّ یـا بُـنیَّ»            با نالۀ جـان‌سـوز مـادر گـریه کردیم

در آفتابِ داغِ صحرا پیکرت سوخت            با یاد تو در ظِـلّ گـرمـا گریه کردیم

داغ رقـیه بیـشتر حـس می‌شد امسال            هر جا یتیمی گفت: بابا، گریه کردیم

ای روضه‌دار این حـسیـنیه، کجایی؟            با جـای خـالی تو، آقـا، گـریه کردیم

آنجا که هستی یـاد ما هم باش امسال            ما سال‌ها با هم هـمین‌جا گریه کردیم

گـفـتـیم تا دشـمن نـبـیـنـد اشک ما را            داغ تو سنـگـین بود، اما گریه کردیم

گاهی مـیـان جـمعـیـت فـریـاد کردیم            گـاهی ولی آرام و تـنهـا گریه کردیم

ما بغض داریم از همان روزی که رفتی            گـریه نمی‌کـردیم، حالا گـریه کردیم

حاجت آوردیم و از قرآن اجابت خواستیم            آیه آیه "فتح" خواندیم و رشادت خواستیم

مطلعِ سربنـدمان "هـیهـات مناالذلّه" شد            از عزیزِ فاطمه عمری‌ست عزّت خواستیم

داغ‌ها شعله کشید و با حماسه شد عجین            تا که مثلِ کوهِ با غیرت، صلابت خواستیم

پایِ دین ماندیم و تا حـیدر نگاهمان کُند            از حسین بن علی برگِ رضایت خواستیم

آمـدیم و در مـحـرّم باز هم مُحـرِم شدیم            عینِ یک سائل از این آقا عنایت خواستیم

عرش، دارد مثلِ ما پیراهنِ مشکی به تن            شد عزادار و از این غم‌ها روایت خواستیم

تار و پودش را گره بر ریشهٔ پرچم زدیم            از لباس نـوکری بـسیار قـیمت خواستیم

شد علَم بر پا و شاهِ عـلقـمه ما را خرید            از نگاهِ نافـذش رزقِ بصیـرت خواستیم

گریه کردیم و به عشقِ آن امیرِ بی‌کـفن            مرگِ خونین در بلا، در خاکِ غربت خواستیم

خواسـتـیم از مـادر سـادات باشد واسطه            در میان روضه از مادر، شهادت خواستیم

با "سر"ی از تن جدا و پیکری غارت شده            با شهیدِ کـربـلا قـدری شباهت خواستیم

آن شهیدِ تشنه لب سیراب شد از نیزه‌ها            سوختیم و باز هم اما حرارت خواستیم!

خوشا جانی که نذر جان اولاد پیمبر شد            خوشا عمری که عمری در مسیر نوکری سر شد

زمین افتاده باش ای دل بزرگت می‌کنند اینجا            ابوذر از سر افـتـادگی‌هـایش ابـوذر شد

تو را این عشق جایی می‌رساند که نمی‌دانی            همان جایی که جونش چون گلستان‌ها معطر شد

مگر بی کربلا این زندگانی ارزشی دارد؟            خوشا هر کس برایش رزق پابوسی مقدر شد

 اگر دارم بهایی از حسین بن علی دارم            به لطف گریه بر او اعتبارم صد برابر شد

من از این زندگی چیزی به جز روضه نمی‌خواهم            خوشا چشمی که با اشک عزای او منور شد

فدای آن امامی که نماند از پیکرش چیزی            به قربان همان جسمی که رفته رفته کمتر شد

شنیدم ذبح مکروه است مردم با لب تشنه            چه با آب حیات خانه ساقی کـوثر شد؟!

وقت وداع فـصل بهـاران بگـو حسین            در لحظه‌های بارش باران بگو حسین

هرجا دلت گرفت کمی محتشم بخوان            هی در میان گریه بگو جان، بگو حسین

کشتی شکست خورده که دیدی به کارزار            در خاک و خون تپیده به میدان بگو حسین

تـغـیـیر کرده است لغـت‌نـامـه‌هـایـمان            زین پس به جای واژۀ عطشان بگو حسین

روضه بخوان و لحظۀ طغیان چشم ما            هم‌پای چشمه‌های خروشان بگو حسین

دیـدی اگر که جـسم قـمـر زیر آفـتـاب            مانده سه روز بین بیـابـان بگو حسین

سلام می‌دهم از دور بر تو و حـرمت            سلام من به بـلـندای بـیـرق و عـلـمت

ســروده‌انــد فــراوان بــرای تــو امــا            هنوز نقش کـتـیبه‌ست شعر محـتشمت

اگر که سر به هـوا هـستم و پـریـشانم            زمین زدم دل خود را به احترام غمت

گـداییِ در این خـانـه سـر بـلـنـدم کـرد            مرا جدا نکن از خـیـمه‌های محـترمت

چگونه نام تو را هر نفس صدا نکـنم؟            که شامـلم شده یک عـمر دائماً کرمت

زمان مـرگ به راهـت دخـیل می‌بـندم            بیا که سـر بگـذارم به محـضر قـدمت

مرا در عالم ذَر حضرت زهرا سوا کرده            برایم آبـرودار آبرویی دست و پـا کرده

کنیز روضه‌ات می‌خواست من هم نوکرت باشم            دعای مادرت حاجات مادر را روا کرده

شبیه طبل تو خالی؛ نه طبل روضه‌های تو            منم آن پوچی مطلق که عمری ادعا کرده

صدایت می‌زنم با بغض، مثل «کودکی‌هایم»            که در بازار غربت دست مادر را رها کرده

به تو امّید دارم من، شـبـیه آن پـسربچه            که هر باری زمین افتاده بابا را صدا کرده

دلم قیمت گرفته با شکستن، مثل آن قلّک            که هر چه داشت را خرج عزادارِ شما کرده

فقیرم؛ آن فقیری که غنی‌تر از سلاطین است            خدا خیرش دهد هر کس مرا اینجا گدا کرده

شبم روز است، با عکسی که از دیوار می‌تابد            خدا رحمت کند هر کس که گنبد را طلا کرده

کـبـوتـر نیـسـتم اما فقط یک آرزو دارم            کلاغ قـصۀ غـربت هـوای کـربلا کرده

دل ما دلشدگان وقف غم توست حسین            خـانۀ مـادری مـا حـرم تـوست حـسین

همه مـدیـون نفـس‌های تو هـستیم فقـط            نفسی هست اگر از کرم توست حسین

من اگر هـیچ نلـرزد دلـم از طـوفان‌ها            تـکـیه‌ام شانۀ سـبز عـلـم توست حسین

سربلندم که فقـط پیش تو سر خم کردم            هستم آزاده و این لطف کم توست حسین

من حـبـیبت نـشدم کاش ظهـیرت باشم            جان من پیش‌کشی بر قدم توست حسین

بعد پـیـراهـن خـونین تو ای لالـه‌تـرین            "پرچم سرخ نشان حرم توست حسین"

سورۀ یوسف زهـرا چه مقـطع شده‌ای            کمر عشق خم از قـد خم توست حسین

اى حسین! ای که ز داغت در و دیوار گریست!            هر دل زنده و هـر دیـدۀ بـیدار گریست

انبیا را همه دل سوخت به مظلـومى تو            اولیا را همگى دیده و دل، زار گریست

در دلِ نوح، غـمِ تشنگی‌ات طوفان کرد            که به طوفان زد و چون موجِ گران بار گریست

گـفت چون واقـعـه کـربـبـلا را جـبریل            فـاطمه ناله زد و احـمد مخـتار گریست

دید در خوابْ تو را چون به دلِ لُجّۀ خون            با دلى غرقه به خون، حیدر کرار گریست

بود ذکر عـطشت پیش‌تـر از خـلقتِ آب            ای که ابر، از غم تو بر سر کهسار گریست

پیش دریا چو نظر کرد به حالت عباس            خونِ دل در عوضِ اشک، علمدار گریست

گرچه از تابِ تب و سوز عطش اشک نداشت            از غم بی‌کسی‌ات نرگس بیمار گریست

بر زمین ماند تنت ثابت، و سیّار سرت            هم به سر هم به تنت، ثابت و سیّار گریست

از همه بیش "موید"، دلِ زینب مى‌سوخت            که چو شمعى که بگرید به شب تار گریست

چـقدر مـانده به دریـا، به آستان حسین            پُر از طراوت عشق است آسمان حسین

بگو که نام مـرا دل شکـسـته بنـویـسند            بگو! که می‌رسد از راه کاروان حسین

هـمیـشه دل‌نـگـرانم مـباد خـط بخـورد            شـنـاسـنـامـه‌ام از نـام دوسـتـان حسین

هنوز حسرت آن روز در دلم جاری‌ست            به کـربـلا نـرسـیـدیـم در زمان حـسین

مرور کرده‌ام این قصه را هزاران بار            نمی‌شود به‌خـدا کـهـنه، داسـتان حسین

به جستجوی چه هستی؟! از آفتاب بپرس!            که هست در همه جای جهان، نشان حسین

هنوز می‌وزد احساس شرم از هر رُود            قـصـیده‌ای نـسرودند نـذر جـان حسین

نـداشـتم به جـز این بـیـت‌هـا ره‌آوردی            که پیش‌کش کنم آن را به آستان حسین

بهار بود، که یک شب به خواب می‌دیدم            به کـربـلا، شده‌ام باز میـهـمان حسین!

ای آبـروی چـشم هـمیـشه تـرم حسین!            ای سرّ نـیـنـوایی تو در سـرم حـسین!

عطر شهادت است که دل می‌برد ز من            نام تو را همین که به لب می‌برم حسین!

هر سال بیـشتـر شـده‌ام مَـحـرم غـمـت            امسال از هـمیشه شکـسـتـه‌ترم حسین!

لـبـیک‌گـوی تـوست نه تـنهـا لـبان من            لبیک‌گوی توست رگ حـنجرم حسین!

هـفـتـاد بـار بر سـر کـوی تو گر مـرا            آتش زنند، باز در این لشکـرم حسین!

خـاکـسـتـرم به بـاد رَود گر هـزار بار            گوید به شوق و هلهله خاکسترم: حسین

از پـیکـرم اگـر که سـرم را جدا کـنند            گوید سـرم جـدا و جـدا پـیکـرم حسین

بــادا کـه بـارهـا بــدرنــدم درنــدگــان            گر لحظه‌ای ز بیعت تو بگذرم حسین!

از دامـن تو دسـت نـخـواهم کـشید؛ نه            نذر تو کرده است مرا مـادرم؛ حسین!

خلیل خواست که در راه حق جوان بدهد            بنا نبـود کـسی جـز تو امـتـحـان بدهـد

نبی شـبیه عـبایی تورا به دوش گرفت            که تـار و پود کسا را به ما نشان بدهد

کسی که قدر تو را چون حبیب فهمیده            رواست پای غمت لحظه لحظه جان بدهد

ندیده بود به چشمش زمین، ز خلق کسی            که خون کودک خود را به آسمان بدهد

نمـاز از تو بجـا مـانـده و سـزاوارست            اگـر به نـام تـو هـر مـأذنـه اذان بـدهـد

کجاست غـیر حـسیـنیه مکـتـب درسی            که پـای روضۀ تو عـشق یـادمان بدهد

خوشم که دم همه دم یا حسین می‌گویم            به وقت شادی و غم یا حسین می‌گویم

خوشم که خانۀ قلبم حوالی حرم است            به یـاد اهل حـرم یا حـسـین می‌گـویم

بلـند گـریه نکـردم مگر برای حـسین            به بـنـد بـنـد دلـم یا حـسـیـن می‌گـویم

من از دیار حبیبم چه باکم از پیری‌ست            به قـد و قـامت خـم یا حسین می‌گویم

خوشم که دست ابوالفضل جان‌پناه من است            به یاد دست و عـلم یا حسین می‌گویم

همه قـبـیلۀ من عاشق تـوأند! مپرس،            چرا قـدم به قـدم یا حـسـیـن می‌گـویم

سائل شدیم، شامل لطف و کرم شدیم            خوار آمدیم از نفـست، محـتـرم شدیم

لب وا نکرده، حاجتمان مستجاب شد            وقتی دخیل گوشه‌ای از این عَلَم شدیم

چشم امـیـدمـان به نخ پرچم عـزاست            پس بی دلیل نیست اگر اهل غم شدیم

رفـتـیم اگر بهشت، حـسیـنیه می‌زنیم            با جـمع نوکـران ز ازل هم‌قسم شدیم

ماندن به راه عشق تو عین سعادت است            شکـر خـدا به پای تو ثـابت‌قـدم شدیم

این زندگی مـاست ببـیـنـیم بعد مرگ            در زیر خاک، خاک شریف حرم شدیم

دست بریده در همه‌جا دستگیر ماست            حالا که اشک‌ریزِ دو دست قلم شدیم

کربلا گـفـتم، دلم لـرزید، گفتم: یا حسین            اشک روی گونه‌ام غلتید، گفتم: یا حسین

باد سـرگـرم نـوازش بود با گـلـبـرگ‌ها            باغبان هر شاخه گل را چید، گفتم: یا حسین

ابر‌های آسمان گلرنگ شد وقت غروب            رفت در دریای خون خورشید، گفتم: یا حسین

رد شدم از صحن سقاخانۀ «شهر بهشت»            هر کبوتر آب می‌نوشید، گفتم: یا حسین

داشتم در دست خود تسبیح سرخی از عقیق            دانه‌هایش هر طرف پاشید، گفتم: یا حسین

نام «ثـارالله» را بـردنـد هفـتاد و دو بار            خاطرات جبهه شد تجدید، گفتم: یا حسین

حاجیان «روز دهم» گفتند در کوی منا            عید قربان است، ما را عید، گفتم: یا حسین

در طواف کعبۀ شش‌گوشه، از من بیدلی،            معـنی لـبیک را پرسید، گـفتم: یا حسین

قاری قرآن تلاوت کرد از اصحاب کهف            برگ قرآن را که می‌بوسید، گفتم: یا حسین

چشم در چشم برادر، دست در دست پدر            دختری معصوم می‌خندید، گفتم: یا حسین

شیـرخـواری نازنین با لای‌لایِ مادرش            در دل گهواره می‌خوابید، گفتم: یا حسین

از شقـایق رسم عشق و عاشقی آموخـتم            هر کسی داغ برادر دید، گفتم: یا حسین

نخستین کس که در مدح تو شعری گفت آدم بود            شروع عشق و آغاز غزل شاید همان دم بود

نخـستـین اتفـاق تـلخ‌تر از تلخ در تاریخ            که پشت عرش را خم کرد یک ظهر محرّم بود

فتاد از پا کنار رود در آن ظهر دردآلود            کسی که عطر نامش آبروی آب زمزم بود

دلش می‌خواست می‌شد آب شد از شرم، اما حیف            دلش می‌خواست صد جان داشت، اما باز هم کم بود

مدینه نه، که حتی مکّه دیگر جای امنی نیست            تمام کـربـلا و کوفه غرق ابن‌ملجـم بود

اگر در کربلا طوفان نمی‌شد کس نمی‌فهمید            چرا یک عمر پشت ذوالفقار مرتضی خم بود

حسین ای که از غمت، دلم جدا نمی‌شود            روح بدون عشق تو، رنگ خدا نمی‌شود

کسی بـدون نـام تو، بی خـبر از قیام تو            بی مـدد پـیـام تـو، غـم آشـنـا نـمـی‌شـود

قسم به آبـروی تو، به سرخی گـلـوی تو            که بی ولای تو ز ما، خدا رضا نمی‌شود

وقت نماز عاشقی، در عـرفات کوی تو            غیر بهـشت روی تو، قـبـله‌نـما نمی‌شود

"گرد حـرم دویده‌ام، صفا و مروه دیده‌ام            هـیچ کجـا برای ما، کـربـبـلا نـمی‌شود"

مشـتـری وصـال تو، شیـفـتـۀ جـمـال تو            عاشق خط و خال تو، اهل خطا نمی‌شود

آنکه به سینه می‌زند، دم از مدینه می‌زند            ذکر و نماز صبح او، هیچ قضا نمی‌شود

حسین در همین جهان، تو را بهشت می‌برد            منـتـظر شفـاعـت و، روز جزا نمی‌شود