اشعار

محـتـاج آمـدم درِ این خـانـه‌، یا جواد            آورده‌اَم نــیــاز بـه کـاشـانـه‌ یـا جـواد

اینـجا گـدا نگـفـته بـگـیرد، جـواب را            این است، جودِ سفرۀ جانانه، یا جواد

عاشق همیشه خانه‌اش بر دوش باد است            آوارۀ معشوق خود در هر بلاد است

هر سو برایش جلوه‌ای از روی دلدار            اما نـدانـد دل کجا از دست داده است

بساط شادی آمد بعد از امشب غم نخواهد بود            کسی جز اهل دل در خانه‌ات محرم نخواهد بود

ادامه یافت با نامت امامت، ابتران دیدند            مسیر نور جز از حضرت خاتم نخواهد بود

آفـتـابی که در افـق پـیداست            نهـمین نـورِ خانهٔ زهـراست

در تـلألـؤ جهان به او خـیره            انعـکاسـش شـبـیهِ آینه‌هاست

آسـمـان عـرش در بـغـل دارد            نَـسَـبـش ریـشـه در ازل دارد
قــلـمـم بـر لـبـش غــزل دارد            شـعــر او مــزّۀ عــســل دارد

در هر قـنوت؛ تا پـدرت یا جـواد گفت            سائل رسید و پشتِ درت؛ یاجواد گفت

«آدم» به پنج تن متـوسّل شد و سپـس            «آمد» نشست دور و برت یاجواد گفت

یک کـوزۀ بی‌آب، از دریـا چه می‌داند            یک مشت خاک، از غربت صحرا چه می‌داند

یک سـائل بیـچـاره از آقـا چه می‌دانـد            از چهارده خورشید عقل ما چه می‌داند

خـبر آمد که امـام گُـل ما خـرسند است            هشتمین شمس ولایت به لبش لبخند است

«طَلَعُ البَدرْ عَلینا» به لبش زمزمه دارد            غرق سیمای فـروزندۀ این فرزند است

آسمان‌ها غرق باران است در ماه رجب            بارش رحمت فراوان است در ماه رجب

رزق سائل‌ها دو چندان است در ماه رجب            ای خوش آن چشمی که گریان است در ماه رجب

عاشق همیشه خانه‌اش بر دوش باد است            آوارۀ مـعـشوق خود در هر بـلاد است

هر سو برایش جلـوه‌ای از روی دلدار            اما نـدانـد دل کـجـا از دست داده است

مـا دهِ ویــرانـه‌ایـم و خـانـۀ آبـاد عـشق            هرچه باداباد یار و هرچه باداباد عشق

شعله و پروانه و خاکـسترِ بر باد عشق            داد عشق و یاد عشق و هرچه در فریاد عشق

کسی که هرشب جمعه، تو را مصاحب نیست            برای وصل جمالت هنوز راغب نیست

چگونه درک کـند فـیض با تو بودن را            کسی که بر همه اعمال خود مراقب نیست

چه شب است يا رب امشب كه شكسته قلب ياران            چه شبى كه فيض و رحمت، رسد از خدا چو باران

چه شبى كه تا سحرگاه، ز فرشتگان «الله»            بركات آسـمـانى، بـرسد به جـان‌نـثاران

آمـده در گــذرش بــاز کــسـی آلـــوده            عاشقی، در به دری، مستحقی فرسوده

مـرهــانـیــد مـرا از در او بــیــهــوده            کـار من بوده گـدائـیـش فـقـط تـا بـوده

باز هم دلتنگ، در بین مناجات و دعـا            خاطراتم غرق شد در اشکهای بی‌صدا

راه، دور و دل بهانه‌گـیر از داغِ فراق            باز هم غم در وجودم کرده آشوبی بـپا

در محـضرت رسومِ دعـا را شناخـتیم            با جـامـعـه کـبـیـره خـدا را شـنـاخـتـیم

دانـه، بـدونِ اذنِ تـو گـنـدم نـمـی‌شــود            "هادی اگر تویی که کسی گُم نمی‌شود"

نشسته غرق در افسوس؛ با آهِ شبانگاهی            دوباره التماست می‌کند با گریه؛ گمراهی

هدایت کردی اما من حواسم پرتِ نفْسم بود            نگاهی کن دوباره جاهلی افتاده در چاهی

زمین در تب نشسته آسمان انگار می‌لرزد            نه تنها آسـمان، نه گـنـبـد دوّار می‌لرزد

فضای سامره از بوی عطری ناب لبریز است            که یاس دیگری از نیش مشتی خار می‌لرزد

ای مـسیـحـای سامـرا هادی            آفـتــاب مـســیــر مـا هــادی

عـلـی ابـن محـمـد ابن عـلی            نــــوۀ اول رضــــا هــــادی

کوچِ شب‌های تار نزدیک است            طِی شود دِی، بهار نزدیک است

فصلِ وصلِ نگار نزدیک است            دسـت‌بـوسیِ یـار نـزدیک است