اشعار

اگر که این دلِ سائل هوای سامرا دارد            امامِ خفته در خاکش، عنایت بر گدا دارد

امامی که پناهِ خستگان و بی‌قراران است            برای دردمندان در حرم دارالشـفا دارد

اینهمه دور وُ بَرَت داری گدا من هم یکی            می‌دهی نانِ هزاران بی‌نوا من هم یکی

دستِ خیلی را گرفتی بی‌صدا من هم یکی            اینهـمه زائـر‌‌ می‌آید سامـرا من هم یکی

امامی که از انوارش قیامت می‌شود معنا            اگر هادی‌ست از اسمش هدایت می‌شود معنا

صبوری جلوه می‌گیرد اگر یک گوشه بنشیند            اگر برخیزد از جایش شجاعت می‌شود معنا

باز داغ تـازه‌ای کرد، آهِ زهـرا را بلند            صوتِ جانسوزش کند فریاد دل‌ها را بلند

کربلای دیگری خورده رقم در سامـرا            از نـوایش بـشنـوید آوای طـاها را بلند

خوشا سَری که شود خاکِ پای حضرتِ هادی            خوشا دلی که پَرد در هوای حضرتِ هادی

به چشمِ بسته خدا را به روی باز ببـیـند            به دیده هر که نَهد خاکِ پای حضرتِ هادی

مژده یـاران بهـار آمده است            نخل طوبی به بار آمده است

هـمه گـویـنـد یـار آمـده است            عـشـق پـروردگار آمده است

گـلـشنِ وحـی اگـر جـلـوهٔ دیگر دارد            باغِ سـرسـبـزِ نـبـی مـیـوهٔ نوبر دارد

تا نهد سر به غبارِ قدمِ حضرتِ عشق            تا مـدیـنه دلـم احـساسِ کـبـوتـر دارد

ابـر و باد و مه و خورشید خبر آوردند            در بهـشـتِ ابـدی شیر و شکـر آوردند

آسمان داده خبر؛ ماهِ رجب کرده حلول            گل تبسّم زده، بارانِ شعف کرده نزول

ای رجـب بـا عـطـر تو آمیـخـته            ای به اذنـت بـاز بـاران ریـخـتـه

ای به پـیـشت عـلـم‌هـا زانـو زده            شمس پیـش نـور تو، سوسو زده

ای شب یلدای هجـرت بیشتر از سال‌ها            ای حضورت در شب غم، بهترینِ فال‌ها

بخت کور عاشقان را باز کن یابن الحسن            تا به کی بسته به چین ابرویت اقبـال‌ها

کیستی تو که نگاهت به حرم راه‌نماست            طور سـینای تو تـصویرگر آینـه‌هاست

کیستی مرد که حاتم شب و روز خود را            بر سر سـفـره اکـرام تو مـانند گـداست

شبی بزرگ که رازی بزرگ در بر داشت            رسید و پرده ز رازی چنان، خدا برداشت

شبی خجسته که فردای آن، به دامن باز            ز هر چه داشت جهان، گوهری گرانتر داشت

باید شـروع کـنـیم به نـام خـدای علم            چون می‌رسد به گوش دوعالم صدای علم

غیر از یقین به ظن کسی اعتماد نیست            ظن و گمان و حدس تمامش فدای علم

هـلال مـاه رجـب مـقـدمت مـبارکـباد            دوباره پـرتـو رویت به شهر ما افتاد

سلام ماه خـدا مـاه عـفـو و بخـشایش            ز یـمـن تو شـده بـیت گـلـین دل آبـاد

گـرامی وارثِ محـمـودِ احـمـد            امـام بــاقـری، نـامـت مـحـمّـد

فـروزان اخـتری برتر ز انجم            تو فخر عترتی، خورشید پنجم

دلها به هم شانه به هم سرها به هم خوردند            خیل ملک از قسمت پرها به هم خوردند

بـر دیـدن مـاهـی که نـور فـاطـمـه دارد            در کهکشان انگار اخترها به هم خوردند

روی بـال فـرشـتــه‌هـای خــدا            هـم‌صـدا بـا دعـای مـاه رجـب

بـفـرسـتـیـد بـا مـلائـک عـرش            صـلـواتـی به وسـعـت امـشـب

منم تشنه، تویی باران، منم قطره، تویی دریا            منم پائین‌تر از پائین، تویی بالاتر از بالا

تویی فرزند ختم الأنبیا، فرزند خیر الناس            تویی فرزند خیر الأوصیا، فرزند اعطینا

تو از سـلاله نـوری، عـشیرة الأخیار            عزیز فـاطـمه و دخـت حـیـدر کـرار

اگر چه در دل تـاریخ دُرّ گـم ‌شده‌ای            هنوز مـانده ز نـامت نـشـانه‌ها بسیار

الــســلام ای حــبــیــبــۀ داور            مــیــوۀ جـــانِ آل پـیــغــمـبـر

أمَـــةُ الــلــهِ خـــانـــۀ مــــولا            اُمِ کـلـثــومِ حــضـرتِ کـوثــر