اشعار

هرچند در عمرت به جز غربت ندیدم            امشب غمی در بین چشمانت نـدیدم

آشـفـته‌ام کـرده‌ست اوضاع خـرابت            حتی طـبیب کـوفه هم کـرده جوابت

علی که رشتۀ خلقت به دست قدرت اوست            مقدرات جهان بـسته بر نـظارت اوست

مقـام او به تـصور نـمی‌رسـد که خـیال            شکسته بال‌تـر از اوج بی‌نهـایت اوست

از گل، گل دیگری به گلزار رسید            مـانـنـد پـدر، رهـبـر بـیـدار رسید

گـفـتـنـد عَـلـَم را چه کسی بردارد            فـریـاد بر آمـد که عـلـمـدار رسید

نمی‌دانم چه شد؛ ناگاه دیدم دوستت دارم            بر این لطفِ نمی‌دانم چه باید نام بگذارم؟

به عکست خیره ماندم، این چه احساسی‌ست؟ حیرانم            فقط می‌دانم از چشم تو باید نکته بردارم

دلـگـرمی خـیـل عـاشـقـان برگشته            انگـار به تن دوبـاره جـان برگـشته

قـقـنـوس میان شعـله‌ها یعنی این...            از معـرکه رهـبـرم جـوان برگـشته

در هستی ما ذکر علی نبض وجود است            ایوان نجف خوب‌ترین مهدِ شهود است

چون موج به دریای محبت به خروشیم            ما مهر علی را به دو عـالـم نفـروشیم

ما را به عـلـی، میـثـم تـمّـار ببینید            ما را همه از عشق، سرِ دار ببینید

گفتم علی و... لب من طعم رُطب داد            مـسـتـی مـرا مـوقـع افـطـار ببـینید

کتاب خلق را فردا روایت می‌کند حیدر            جماعت ایسـتادند و امامت می‌کند حیدر

حساب دشمن حیدر که روز حشر معلوم است            میان دوستدارانش قضاوت می‌کند حیدر

دخـترم با خـنـده‌ات غـم‌های بابا را ببر            با نمک افطار کردم؛ شیر و خرما را ببر

دیگر از رنج زمانه می‌شود راحت علی            مـژدۀ جـان دادن یک مرد تـنهـا را ببر

سـتـاره، آیـنـه‌گـردانِ ربّـنـایِ عـلـی            درخت، یک ورق شعله از دعایِ علی

کدام سوست هلا شامگـاهِ نخـلستان؟            کجای این شبِ کوفی‌ست جایِ پایِ علی؟

نغـمـۀ مـرغ سحـر از جَـرَیـان افـتـاده            قلب خـورشید مگر از ضربان افتاده؟

آه از این لحظه که ارکان هُدیٰ ریخت به هم            موج از گردش و رود از جَرَیان افتاده

امشب دلم از هر شبی آماده‌تـر شد            سـوی خــدا آمــادۀ پــرواز بــاشـد

من از دل محراب خود معراج دارم            بال عـروجـم با شـهـادت باز باشد

گاهی اگر با مـاه صحـبت کرده باشی            از ما اگر پیـشـش شکایت کرده باشی

گـاهـی اگـر در چـاه، مـانـنـد پــدر، آه            انـدوه مـادر را حـکـایت کـرده بـاشی

اگرچه زخـم سـرش را تـمام می‌دیدند            ولی ز زخـم عـمـیـق دلش نـپـرسیدند

كسی نخواست بپرسد چرا سرش بشكافت            اگر چه مـردم بی‌درد كـوفه می‌دیـدنـد

سخن از صلح مگوئید که‌ جنگ است امروز            ضعف در پیش عدو، مایه ننگ است امروز

کار از نرمی گـفـتار گـذشـتـه‌ست دگر            چاره برداشتن تیغ و تفنگ است امروز

هم دم گـرفـتـم تا غـمـت از دم نـیـفـتد            هم خودخوری کردم به ابرو خم نیفتد

زخمی‌ست بعد از رفـتنت در سینۀ ما            ای کـاش راه زخـم بـر مـرهـم نیـفـتد

شهر آماده‌ست، هنگام نبرد خـیـبر است            پادگان ما خیابان، مسجد ما سنگر است

مرحبا بر غـیرت این مردم پا در رکاب            این حضور، این نور، برق ذوالفقار حیدر است

تبی افتاده پی در پی به جانِ مسجد کوفه            امـان از نـالـه‌هـایِ بی‌امـانِ مسجد کوفه

دلِ گلدسته دارد لحظه لحظه میشود آشوب            غم انگیز است از امشب اذانِ مسجد کوفه

به مسجد می‌رود یا دیدن خیرالنساء امشب            که در گوش فلک پیچیده، عجّل مرتضا امشب

اگر هرشب صدای ربنّا از کوفه می‌آمد            صدای فزت رب الکعبه می‌آید چرا امشب؟

هیچ کس نشناخت دردا! درد پنهان علی            چون کبوتر ماند در چاه شب افغان علی

چون علی نشناخت خود را در جهان، یک حق‌شناس            مـاند در آئـیـنـه سیـمـای درخشان عـلی