اشعار

نگـاه خـیـره به در داشت تا خبر برسد            خـبـر از آمــدۀ تــازه از ســفـر بـرسـد

پدر همیشه امـیدش به یاری پـسر است            جواد کـوچکـش ای کاش زودتر برسد

دم «قالوا بَلَی» سر داد و اهدا کرد جانش را            به دست عشق هرکس داد بی‌پروا عنانش را

و اما عشق... آسان می‌نمود اول ولی آخر            بسی مشکل گرفت از سینه‌چاکان امتحانش را

درست آن‌گونه که با رقص تاک، انگور می‌ریزد            زمان گردگیری از ضریحت، نور می‌ریزد

مرا بیرون نکن از خانه‌ات هرچند می‌دانم            که دهقان، جنس نامرغوب خود را دور می‌ریزد

حـریم طـوس مگر طور وادی سیناست            که روی ماه رضا، جلوه‌گاه نور خداست

چو کعبه ساحت قدسش مطاف اهل یقین            رواق صحن نو و کهنه، مروه است و صفاست

هرکس  که در حریم رضا پا گذاشته            پـا در حـریـم عـرش مـعـلـی گـذاشته

خود را میان‌ آینـه‌کاری شکسته است            دل را میان صحـن و سرا جا گذاشته

آسمان بود از زمین در هر قدم نزدیک‌تر            روبرویت بودم و می‌شد حرم نزدیک‌تر

مثل عطر گل که می‌پیچد در آغوش نسیم            می‌شود عطر مسیحا دم به دم نزدیک‌تر

نخواهد ایستاد از جوشش این سرچشمۀ غیرت            که در رگ‌های ما جاری‌ست خونِ رهبرِ اُمَّت

میان خیلِ پاکانی که بیعـت‌کرده با اویند            شهـادت آمده این‌بـار تا با او کـند بیعـت

اگرچه خصم با خشمش همیشه روبه‌روی ماست            اگرچه صبح و شب تیغش به دنبال گلوی ماست

قسم بر آنکه نبض آسمان‌ها هست در دستش            شهادت افتخار ما؛ پریدن آرزوی ماست

چه طوفان می‌کند در قلب میدان، ذکرِ «یا حیدر»           نشسته بر زبان اهل ایمان، ذکرِ «یا حیدر»

به گوشِ اهلِ عالم می‌رسد این روزها بی‌شک           از ایران، از دلِ داغِ خیابان، ذکرِ «یا حیدر»

از مـصافِ داغ‌هـای بی‌شـمـار آورده‌ایم            دل سلاح ماست، او را مرد بار آورده‌ایم

تا صدای فـتـح ما تا قـله درپـیـچـد رسـا            یک دو گامی مانده، خرمشهرِ چار آورده‌ایم

خیابان‌ها شبـستانند و ما عابدترین مردم            خدا دین خودش را زنده کرده با همین مردم

خدا مبعوث کرده جمعی از پیغمبرانش را            چه اعجاز خروشانی‌ست در فریاد این مردم

ابر بودیم و کنون موقع باران‌ شدن است            موقع رود شدن، سیل خروشان‌‌ شدن است

غیرت صاعقه! هنگام بر انگیختن است            ای نسیم سحری! موقع طوفان‌ شدن است

فـارغ مرا ز رهگـذر صبح و شام کن            کار مـرا به گـردش چـشـمی تـمـام کن

بگـشای صفحه‌ای دگر از دفـتر جـمال            بیـتـی فـزون بر این غـزل نـا تـمام کن

سلام ای هـشتمین گـنجینۀ نور خدادادی            درود ای رحمت محض خدا بر هرچه آبادی

سلام ای حضرت خورشید؛ ای دریا؛ چه میگویم؟            عجب اوصاف پائینی؛ ز امر حق تویی هادی

آمـدم ای شـاه خـراسـان ســلام            تـاج سـر کـشـور ایـران ســلام

ای تن بی‌روح مـرا جـان سلام            تشنه‌ام ای حضرت باران سلام

عشق یعنی که به شوق تو به صحرا بزنم            بـه هــوای دل پـاک تـو بـه دریـا بـزنـم

عـشـق یـعـنـی بـشـوم آهــوی آوارۀ تـو            بـدهـم دل بـه صـدای خـوش نـقـارۀ تـو

دل از جهان بـریده؛ به اینجا رسیده‌ام            یک عـمر بال و پـر زدم اما رسیده‌ام

این قـطـعه با تمام زمین فـرق می‌کند            از فرش تا به عـرش مـعـلّی رسیده‌ام

دلا! بکـوش که گـرم سـرودنـش باشیم            خوشا که شاعر چشمان روشنش باشیم!

در آستین خراسان، شکفته خورشیدی‌ست            بیا که ذرّه‌صفت، دست و دامنش باشیم

شب سفر کرد از زمین و صبحگاهِ عید شد            حضرتِ باب الحوائج صاحبِ خورشید شد

چشمه‌ای بی‌انتها از زمـزم کـوثـر رسید            همسرِ موسی‌بن‌جعفـر با گُلی نوبر رسید

بـا بـادهـا آرام و نـامـحـســوس مـی‌آیـد            بوی خوشی از سمت و سوی طوس می‌آید

هنگام تطهیر است و باید دل به دریا زد            مـرداب تـا آغـوش اقــیــانـوس مـی‌آیـد