اشعار

در تاب رفت گرچه از آن زهر بی‌امان            تشتی طلب نکرد که ریزد جگر در آن

شـیـخ الائـمه سـاکـت و آرام و بی‌صـدا            در کـنج خانه چشم فـرو بست از جهان

به صبح مطلع صدق آفتاب عیسی دم            که بود خاک رهش کحل دیـده عـالم

امام کعبه نشین جـعـفـر فـرشته‌نشان            خلیل خضر خلف صادق خلـیفه خدم

نـه رواقی، نـه گـنـبدی، حـتی            سنگ قبری سرمزار تو نیست!

غـیـر مُـشـتـی کـبـوتـرِ خـسته            خادمی، زائری، کنار تو نیست

کـوچـه‌هـای مـديـنـه تا لبـریز            از شـمـیم محـمـّدی شده است

به تن شهـر باز گـشته حـيات            غرق در رفت و آمدی شده است

انگـار بین نـور نگـاری نـشـسـته است            در پشت پرده آیـنـه‌داری نـشـسته است

بالای طاق عرش، شُعاری نشسته است:            در مکتب تو طفل فـراری نشسته است

شـشـمین سورۀ صحیفۀ عـشق            رزق هـفت آسـمان به دستانت

منبرت بر فـراز نُه فلک است            دانـش بـی‌کـران بـه دسـتـانـت

گرچه در خاک رفت، پیکر تو            دیگـر از تن جـدا نـشـد سر تو

دود آتش ز خـانـه‌ات برخاست            پـشـت در جـان نـداد همسر تو

ایـن بــقــیــع غــریـب افــتـــاده            گـنـبدی پُر فروغ خواهد داشت

کـربـلایی شـود بـرای خـودش!            صحن‌های شلوغ خواهـد داشت

دوش می‌آمد و از ظلم برافروخته بود            مثل مـادر شده و خانه او سوخته بود

صادق آل محـمد که ز دانـش عـمری            گنج‌ها در دل این جامعه اندوخته بود

حـسرت گـرفته باز حـصار مدینه را            غـم، تـیـره کرده است دیار مدینه را

آثـارِ حـزنِ فـاطـمـه و غـربت عـلـی            پُـر کـرده است گـوشه‌کـنار مدینه را

دلی که با احـادیثِ غـریـبت آشـنـا باشد            چرا دنبال عِلمِ جِـفـر و عِلمِ کـیـمیا باشد

به سِحر و غمزه‌هایش خاک را زر می‌کند آن چشم            که خوب آگاه از فرق مُطَلّا و طلا باشد

خدا جلب مقامت کرده از اول نظرها را            فرود آورده با امر الهی بر تو سرها را

قسم بر آن “هَلِ الدّینت” که “اِلَّا الحُب” علی بود و            خدا آمادۀ بـغـض عـلی کرده شررها را

دلـتـنـگم و حـال دل من نیست مـناسب            در مسجد و محرابِ تو ای حاضرِ غائب

صد مرتبه «إیاکَ» و صد مرتبه «نَعبد»            با چشم ترم نذرِ تو شد حضرت صاحب

ز داغ تو برخاست هر سو فغان‌ها            رسـیـد آه عـشـاق تا کهـکـشان‌ها

چهل شب گذشت و ندیدیم رویت            در اندوه و تشویش و هول و تکان‌ها

بی‌تو این ثانیه‌ها خسته و بد حال گذشت            نه چهل روز که انگار چهل سال گذشت

حالِ ما را غم تو سخـت پریشان کرده            داغِ تو خـون به دلِ مـردم ایران کـرده

هنوز قلب من از عشق، از تو سرشار است            به درد بی‌تویی این‌روزها گرفتار است

به شوق آن لبخندی که روزی‌ام کردی            دلم شکفته و صد جان به تو بدهکار است

چهل شب، چهل شب، چهل شب شهامت            چهل شب، به چله، فقـط تیر غیرت

چـهـل شـب اذا جـاء ... انّـا فـتـحـنـا            چـهـل شـب تـوکـل، تــوسـل، تــولا

چهل شب است شدم کوچه‌گرد، می‌بینی؟            شدم شکسته ازین کوه درد، می‌بـیـنی؟

کسی که مثلِ تویی را ز دست داده دگر            چه ترس دارد ازین جنگ‌ها؟ بگو آخر

با آن که ز سعی تو جهان‌گیر شدیم            در رزم و جهاد، هم‌چنان شیر شدیم

در سوگ تو ای امام مظلوم و شهید            چل سال به یک چلّه همه پیر شدیم

چهل روز است خوابیده در آغوش زمین، جانم            سرود غم برای دخـترم آهسته می‌خوانم

چهل روز است در هجر رخش آتش به جان دارم            فغان دارم، فغان دارم، فغان دارم، فغان دارم