اشعار

رود از جناب دریـا فـرمان گرفته است            یعـنی دوبـاره راه بـیـابـان گـرفته است

تا حرف آب را برساند به گـوش خـاک            در عین وصل، رخصت هجران گرفته است

( زمانه بر سر جنگ است یا أباصالح )            دلـم بـرای تو تـنـگ است یا أبـا صالح

در این زمانه دروغ و شقاوت و نیرنگ            مـرام أهـل فـرنـگ است یـا أبـاصـالح

تا گردش زمـانه و لیل و نهـار هست            نام حسین هست و حسینی شعار هست

این نـام پُـر شکـوه بر اوراق روزگار            جـاوید هـست تا ورق روزگـار هست

اگر گاه از تـنور واژه‌هایم نان درآوردم            به وقتش از همین آتشفشان طوفان درآوردم

شهادت مرد میدان خواست؛ دنبالم فرستاد و            من از بین خیابان‌ها سر از میدان درآوردم

هرچند از داغ شـقـایـق سوگـواریم            مـا از تــبــار لالـۀ ســرخ بـهـاریـم

دریـای مـوّاج غـمـیم و کـوه دردیم            اما مـیان مـوج سـخـتـی اسـتـواریم

برای خاکمان این روز و شب‌ها در خیابانیم            و تا هر وقت طولانی شود این جنگ می‌مانیم

به لب الله اکبر، مشت‌هامان هم گره کرده            و با هم دست بر سینه سرود عشق می‌خوانیم

هر چند که از داغ تو دریای غم‌یم            شمـشـیر فـرو رفـته به قـلب ستم‌یم

تا لحـظۀ انتـقـام از آن خانۀ سـست            چون مشت‌گـره‌کردۀ تو پشت هم‌یم

شب‌های فراق تو چه جانکاه گذشت            تا چـشـم بهـم زدیـم، نـاگـاه گذشت

خـالی شده آسـمـان من از مـهـتاب            ای ماه! ز رفتن تو یک ماه گذشت

این راه برای کفر، سنگستان است            این تنگه برای خصم، قبرستان است

کـشـتـند اگرچه تنـگـسـیـری‌ها را            این خطه پُر از دلیر تنگستان است

هرکسی دارد مرید و هرکسی دارد مراد            ما به نسل حـیـدر کـرار داریم اعـتـقـاد

کم اگر هستیم و تنها، باز بی‌شک غالب است            قدرت ایـمـان مـا بـر لـشـکـر ابن زیـاد

سرخ است افق، خون تو پاشیده بر افلاک؟            یا پرچم صبح است همین پیرهن چاک؟

دیـدیم شبـیـخـون زده بر شـام پـریـشان            والصبح که جاری شده بر آن لب عطشان

اینک شما و میدان، مردم به هوش باشید            در کوچه و خیابان، پرچم به دوش باشید

رزمندگان ما در خـشم و خروش هستند            مثل دلـیرمـردان، خشم و خروش باشید

بیشه خالی نیست ای کفتار؛ شیران را ببین            حمله کردی؟ پاسخِ شیرانِ غُرّان را ببین

ناو آوردی، رجز خواندی که طوفان می‌کنی؟            گاوِ حیران مانده در چنگالِ شیران را ببین

کیست این هر شب به دریای خیابان می‌دود            هر شب از نو، خون به رگ‌های خیابان می‌دود

هر طرف رو می‌کنم فریاد حیدر حیدر است            این خیابان است یا میدان جنگ خیبر است

تا قـلـه بـیا کم شدن فـاصله حـتـمی‌ست            افـراشتن بـیـرقت ای قـافـله! حتمی‌ست

رزمنده اگر سخت‌ترین لحظۀ جنگ است            سرسخت بمان طی شدن مرحله حتمی‌ست

خبر: پرواز "حق" تا آسمان مسجد الاقصی            خبر "انا فَتَحْنا" بود و "سُبحانَ الَّذی أسرا"

خبر "الله اکبر" بود بعد از شادی مردم!            و حـیـرت بود با چـندین زبانِ زندۀ دنیا

نه فرعون و نه نمرود و نه این دلقک، نمی‌ترسیم            که ما مردان پیکاریم از این مردک نمی‌ترسیم

اگر ایمان قرین ما شود «اَعلون» ما هستیم            یقین داریم بر قول خدا، بی‌شک نمی‌ترسیم

فتح خارک یا هرمز؟ وه چه خوش‌خیالی‌ها!            پـوزه‌تان مگر دارد میل خـاک‌مالی‌ها؟

از هجـوم کـفـتاران بیـشه را نتـرسانید            دیده قرن‌ها این شیر از شما، شغالی‌ها

دروازه‌های رد شدن از عصر غيبت است            اين جنگ نيست، فرصت ناب هدایت است

راه رسـيــدن بـه خــدا راه كــربـلاسـت            هر کس که عاشق است، در اين راه دعوت است

طلوع صبح نزدیک است، فجری تازه در راه است            که این فتح بشارت بخش از نصر من الله است

شرفنامه‌ست این عهدی که دارم با تو می‌بندم            وطن از راز خون پای این سوگند آگاه است