اشعار

سخت است وطن موکب ماتم شده باشد            عیـدانه ما فـرق کـنـد؛ غـم شـده باشد

سخت است که مجبور شوی راست بگیری            قد و کمری را که ز غـم خم شد باشد

نـامـش بـلـنـد بـاد که مانـند دلـبـرش            لب تشنه بود و غرقه به خون گشت پیکرش

یادآور دمی‌ست که فرق علی شکافت            گویا حسین بر سر نی می‌رود سرش

چهـل روز است از غـم بی‌قـرارم            چهل روز است جان در تن ندارم

چگـونه مـانـده‌ام مـن زنـده بی‌تـو            از این بـخـت سـیـاهـم شرمـسارم

غـم او معـنی غـم را عوض کرد            شعـار اهـل عـالـم را عوض کرد

غمی که پر شد از شوری حماسی            نـگـاه ما به مـاتـم را عـوض کرد

ای سرو! سایه‌سار تو را هیچ‌کس نداشت            آرامش و وقـار تو را هیچ‌کـس نداشت

در قـحـطی یقین و شـبیـخون خـستگی            ایـمان اسـتـوار تو را هـیچ‌کـس نداشت

می‌رسد از سنگر فـرمـاندهی فرمان او            همچـنان هـستـیم با هم بر سر پیـمان او

ما چه خوشبخـتیم با آقا معاصر بوده‌ایم            می‌وزد عطر ظهور از سرخی دوران او

کاسۀ صبرم پُر از آه است بعد از رفتنت            دست قلب از نبض کوتاه است بعد از رفتنت

گوش کن اشک مرا! آه ای دلیل زندگی!            گریه از حال من آگاه است بعد از رفتنت

به عکست خیره ماندم، با نگاهت گفتگو کردم            شب شعری که دیگر نیست را هی آرزو کردم

خبرها راست می‌گویند؟ آیا رفته‌ای دیگر؟            دلم را با چه حالی با حقیقت روبه‌رو کردم

گرچه رفته‌ست علمدار، علم هست هنوز            کور شو چشمِ حرامی! که حرم هست هنوز

خونِ این مرد به‌ ما جـانِ دوچندان بدهد            یادِ این مـرد به‌ما جـرأتِ طـوفـان بدهد

بیمی ز طوفان نیست وقتی ناخدا هست            سیدعـلی رفته‌ست، سیدمجـتـبی هست

باشد عصا در دست یک موسای دیگر            لطـف خـدا تا آخـر این مـاجـرا هـست

هرچند که غرق داغ و اندوه و غمیم            در سـایـهٔ نـور و در پـنـاه عـلـمـیـم

ایران حـرم است و محترم می‌مـاند            ما با دل و جان مـدافـع این حـرمیم

هلا قـوم یهـود! از آسمان سجـیل می‌آید            به استقبالتان مرگ، ای سپاه فیل می‌آید

به هر سو که روید آنجا محل دفنتان  گردد            که عـزرائیل با خیبر به اسرائیل می‌آید

مدارا نه! ترّحم نه! بزن بشکن دل شب را            بزن آنگونه که زد حیدر کرّار مرحب را

به شهر موش‌ها موشک بزن؛ بی‌شک تو پیروزی            بتازان بر تن آلـودۀ این قـوم مَرکـب را

خروش ذوالفقار و بارش سجـیل می‌آید            طنـین آیـه‌هـای عـادیـات و فـیـل می‌آید

عذابی که خدا می‌گفت نازل می‌شود هر شب            بـلای آسـمـانـی بـر سـر قـابـیـل می‌آیـد

تویی همان که بنا کرده با مـرامی را            به فـخـر آوَرَد اسـمِ تو هر امـامی را

تو سیـّدالـشـهـدا حمزه‌ای و این یعنی            نداشت هیچکسی این چنین مقامی را

طبعی که هوای تو به سر داشته باشد            در وصف تو بر وحی نظر داشته باشد

هر واژه که نیت کند از حمزه بگوید            بایست که آن واژه جگـر داشـته باشد

هرگاه مـصطـفی به تو گرم نظاره بود            از بهر او وصال تو فیضی دوباره بود

بر ذره ذره پیـكـر خـورشـیدی‌ات قـسم            خورشید آسمان به تو غـرق نظاره بود

قـوّتِ بازوی من بود كه افتاده به خاک            همۀ نیـروی من بود كه افـتاده به خاک

این همان است كه یاریِ ولایت می‌كرد            مثلِ یک شیر زِ اسلام حـمایت می‌كـرد

هـمیـشه قـوّت قـلـب تـمـام لـشکـر بود            امیـرِ صـف شکـن جـنـگ نابرابر بود

زمـانـه سـردتـر از سـرد می‌شد اما او            هـمـیـشـه مـایـۀ دلـگـرمـی پـیـمـبر بود

قرار بود به ما فـیضی از سحـر بدهی            به قدر بال مگس اشک مختصر بدهی

ضمانـتی است برای سلوک اهل سحر            اگر زمـان مـنـاجـات چـشـم تـر بـدهی