اشعار

در جنگ حق و باطل، چون بی‌طرف نداریم            ساکت اگر نِشـینیم، یعنی شرف نداریم

یا در صف حسینیم یا در صف یزیدیم            حال انتخاب با توست، جز این دو صف نداریم

شبِ سیاهِ جهان ممـلو از سـپـیده شده            بهشت، روشن از این نورِ نو رسیده شده

دوباره چـشمِ جهـان شاهـدِ پـدیده شده            صدایِ مرحمت از آسِمان شـنیده شده

همسایه، سـایه‌ات به سرم مسـتدام باد            لطـفـت هـمیـشه زخـم مرا الـتـیـام داد

وقـتی انـیـس لحـظـۀ تـنهـایی‌ام تـویی            تنهـا دلیـل اینکه من اینجـایی‌ام، تویی

حرم امن تو کافی‌ست هراسان شده را            مثل شه راه بده آهوی گـریان شده را

دل سـپردیم به آن معـجـزۀ چـشـمانت            تا که آبـاد کـنی خانـۀ ویـران شـده را

امشب از آسمان مه انور رسیده است            آئـیـنه‌ای ز نـور پـیـمـبـر رسیده است

این جـلوه و جلال کدامین ستاره است            کز آسمان‌ به جلوۀ دیگر رسیده است؟!

شـجـر نـــور، نــوبــر آورده            بحـر تـوحـیـد، گـوهـر آورده

آسـمــان ولایـت و عـصـمـت            بهر خـورشـیـد، اخـتر آورده

اگر داری هزاران درد بی‌درمان بیا اینجا            که با اذن خـدا باشد طـبیب دردها اینجا

اگرچه هست پنهان مرقد خیرالنسا، اما            به‌شوق مرقد آن بانوی عظما، بیا اینجا

خُلـق و خویش مهربان و محشر است            حـرف هـایـش؛ آیـه آیـه کـوثـر اسـت

بـر نـگـیـن دسـت‌هـایـش حــک شـده:            عصمت الله است؛ درّ و گـوهـر است

آمد نـشـسـت پای همان درب ساعـتی            زائر مـیـان هـمهـمـه دنـبـال حـاجـتـی

حالا که دست داده به او خوش سعادتی            پس می‌توان گذاشت زمین سر به راحتی

اینجا صدای بال مـلائک شـنیـدنی‌ست            در این حرم، کرامت محض تو دیدنی‌ست

آواز آب از دل فـــوّاره‌هــای حــوض            چون نغمۀ نسیم در ایوان شنـیدنی‌ست

در شهر مرا غیر شما کار و کسی نیست            فـریـاد اگـر هم بکـشم دادرسـی نیست

یک عـمر از این بام به آن بام پـریـدم            حالا که به بام تو رسـیدم نفـسی نیست

صبحی دگر می‌آید ای شب زنده‌داران            از قـلـه‌هـای پُــر غـبـار روزگــاران

از بی‌کـران سـبـز اقـیـانـوس غـیـبت            می‌آیـد او تا ساحـل چـشـم انـتـظاران

نـورانیت اشک غـمت را عدمی نیست            غمخوار تو را بهتر از این غم نِعَمی نیست

هر چند که هم عصر غمم، خانه به دوشم            در سینه ولی جز غم ارباب، غمی نیست

نگـذار که در حـسرت بـسیار بمیرم            در روضهٔ گـودال، تو بگـذار بمیرم

جانی طلب توست، بگیرش نگرانم!            تـرسم همه این است بـدهکـار بمیرم

پخش سبک  

هستی مثل خورشید؛ بر فراز منبر            جای غـير تو نیست؛ مـنـبر پیـمـبر

خـیره می‌شه همه چشما؛ باز به لبای مطهر

ای اهل دنـیا! بـعـثـت خـون را ببینید            شب‌های ایـرانِ دگـرگـون را ببـیـنید

دیـروز بـا امـروزمـان تـوفـیـر دارد            دیـروز را دیـدیـد اکـنون را بـبـیـنـید

چنان لبریز از علم است لب‌های سخندانش            که انگشت فقاهت می‌مَکد طفل دبستانش

بنازم قـدرت علـمی "قال الصادق" او را            که در دنیا تمام فرقه‌ها هستند خواهانش

فـسـرده‌انـد چـرا جــان‌ پُـر بـهـایـت را            شـکـسـتـه‌انـد چرا حُـرمـت عـبـایت را

سـر نــمـاز تـو نـاگـه، هـجـوم آوردنـد            بـهـم زدنــد هــمـه ذکــرِ رَبَّــنــایـت را

به گِردش اختران و کهکشان تازه‌ای دارد            ببین خورشید حق را آسمان تازه‌ای دارد

خوشا از راه‌های آسمان با او سخن گفتن            بیا بـشنو کـلامش را بـیان تازه‌ای دارد

تنها نسوخـت از شرر زهـر حـنجـرت            آتش رسید بر جـگـر و جـسم لاغـرت

یکبار غرق خون لبت از زهر شد ولی            عـمری چـکـید خـون‌دل از دیـدۀ ترت