اشعار

یک‌صدا، شانه به شانه، پشت‌تان می‌ایستیم            جان ایران! با شما تا پای جان می‌ایستیم

اهل هرجایی از این خاکیم، رستم‌زاده‌ایم            رو به روی دیوخوهای زمان می‌ایستیم

به میدان آمدیم آری، که ما فرزند ایرانیم            و تا جان در بدن داریم پای عهد و پیمانیم

نکِش دیگر برای مردم ما زوزۀ مشـقی            کمی بشناس ما را ما همه از نسل شیرانیم

شب است، منتظر ای دوست تا سحر باشیم            سحـر ز گـرمی دیـدار شعـله‌ور باشیم

به سوی قـبـلۀ جان روی دل بگردانیم            در الـتـفـات بدان پـاک، هم‌نـظر باشیم

یا رب افـتـاده به چـاهم، بِعَلیٍ بِعَلی            بگذر از جـرم و گـناهم، بِعَلیٍ بِعَلی

شب شقّ‌القمر است و شب نورانی قدر            یـاد آن طـلـعـت مـاهـم، بِعَـلیٍ بِعَلی

خـیـابان خیـابـان خـیابان خیـابـان            به میدان بـیـائید مـردم، به میدان!

مبادا که از شیر خالی شود شهـر            که آن گـرگ‌ها تـیز کـردند دندان

چه حکمتی‌ست که بعد از تو زنده‌تر شده‌ایم            در این مـبـارزه انگـار بیـشـتر شده‌ایم

اگـر چه داغ تو داریـم، نـاامـیـد اصلاً            شبـیـه سیّد علی، پای تا به سر شده‌ایم

مانده‌ام بی‌کَـس و بی‌یار، مرا یاری کن            باز هم از منِ درمـانده طـرفـداری کن

بار من روی زمین مانده، خدایا چه کُنم            بار من مـانده خـدایا، تو خـریداری کن

ای چـشـم عـالم از کـرامات تو روشن            ای روشـن از مـهـرت دل نـاقـابـل من

ای با دل من از خودم هـم مهـربـان‌تـر            هرگـز نـدیـدم از تو یا رب هـمزبان‌تر

تا سـر به خـاک مـقـدم مـولا گـذاشـتیم            دل را در آسـتـان نـجـف جـا گـذاشـتیم

خاریم و رو به گـلـشن یـاسین نهاده‌ایم            خـاکـیم و سر به درگـه مـولا گـذاشتیم

او هـمـان آیـنـۀ روشـنِ ذاتِ ازلـی‌ست            بهترین اسم خدا بی برو برگرد "علی"ست

با عـلی باز شده پای عجـائب به جهان            پر زد از شوق به سویش، دلِ بابُ الثعبان

ماه رمـضان دیـده به ما دوخـته است            ماهی که چراغ رحمت افروخته است

یک شب «شب قدر» است در این ماه، ولی            جـبرانِ هـزار فـرصت سوخـته است

چشمان خود مبند، که ما خون جگر شویم            از آتش فراق رخت، شـعـله‌ور شویم

پـروانـه‌ها کـنار تو پـرپر زنان شدند            ای شمع جان! ز داغ تو بی‌بال و پر شویم

تا علی هست چه باک از خطر میدان‌ها            متـزلـزل نـشـدیم از تبِ این طوفان‌ها

عـلـی اُفـتاد ولی جـرأت مـیـدان داریم            وعـدۀ نـصر از آقـای خـراسـان داریم

شهر آماده‌ست، هنگام نبرد خـیبر است            پادگان ما خیابان، مسجد ما سنگر است

مرحبا بر غیرت این مردمِ پا در رکاب            این حضور، این نور، برق ذوالفقار حیدر است

کم‌کم چراغ عمر علی می‌شود خموش            گه می‌رسد به هوش و گهی می‌رود ز هوش

دردانـه‌هـای فـاطـمه غـرق شرر شدند            پـروانـه‌هـای شـمـع وجـود پـدر شـدند

آتـش مـعـرکـه‌ها با تو و طـوفان با ما            آسـمان با تو، گـذرگـاه و خیابان با ما

مرد مـیدان تویی و مردم میدان مائـیم            دل شب با تو، قـدم‌هـای فـراوان با ما

بعد از این بی‌تو دگر تشنۀ دست تبرند            نخل‌هایی كه به دست تو فقـط بارورند

ابـرهایی كه به پای تو سخـاوت‌مـنـدند            امشب از هر شب دیگر همه پُر بارترند

زمینِ تـشنه بـغـل کرده آسـمان تو را            که قـطره‌ای بچـشد مـزّۀ جهان تو را

نوشته‌اند به توصیفِ وحی، فصل به فصل            پیـمـبـرانِ اولـوالـعـزم، داستان تو را

از مـریـدانِ جـنـاب حـیـدر کـرار باش            از ابوذرها و سلمان‌ها بگو، عمار باش!

پشت این دروازه‌ها دنـبال انـدوه تـوأند            از در ماتم نه، محکم گریه کن، دیوار باش!

امـشـب نـشـسـتم در حـصار ماتم تو            خون گریه کردم از غریبی و غم تو

دنـبـال کـردم تا حـدیـث غـربـتت را            از حق طلب کردم طواف تربتت را