اشعار

الــســلام ای حــبــیــبــۀ داور            مــیــوۀ جـــانِ آل پـیــغــمـبـر

أمَـــةُ الــلــهِ خـــانـــۀ مــــولا            اُمِ کـلـثــومِ حــضـرتِ کـوثــر

بـیان وصف تو در واژه‌هـا نـمی‌گـنجـد            چرا که خواهر صبری و دختر نـوری

شبیه شأن تو، نامت غریب و پنهان است            تو مثل سورۀ قدری، تو سِرّ مسـتوری

وقتی همه‌جا دور و برش زینب بود            یعـنی كه تمـام بـاورش زینب بود

در شام كه خطبه خواند با صوت علی            از مـستـمعـین مـنـبرش زینب بود

دلـم دوبـاره گـرفـتـار اُمِّ‌کلثوم است            که فصل رونق بازار اُمِّ‌کلثوم است

به روز آخـر مـاه جـمـادیُ الـثـانـی            تمـام شیـعـه عـزادار اُمِّ‌کـلثوم است

به روی قلب عاشق می‌شود زخمی کهن پیدا            کمال عشق تنها می‌شود در سوختن پیدا

من و شمع و شب و پروانه اهل ماتم‌آبادیم            در این غربت، خدا را شکر، کردم هموطن پیدا

مـسـتـیـم، ولی بدون سـاغـر            بـسـتـیـم دوبـاره دل به دلـبر

تـبـریک! شده خـدیـجه مادر            خـوش آمـده مــادر پـیـمـبــر

ای اهـل تـولّا پـرِ پــرواز، گـشـائـیـد            تا عرشِ خدا بال و پری باز، گشائید

با حـیِّ تـوانـا دری از راز، گـشائـید            شکر است، زبانی که به آواز گشائید

محمد جان عالم بود و زهرا بود جانانش            از آن می‌گفت ای جان پدر بادا به قربانش

زمین و آسمان مهمان‌سرا و میزبان زهرا            ملک در عرش و جن و انس در فرشند مهمانش

عطر گل‌ها می‌برد هوش از سر پروانه‌ها            بوی عشق و عاشقی پیچیده در میخانه‌ها

ساقی کوثر خودش امشب پذیرای همه‌ست            لب به لب پُر می‌شود با دست او پیمانه‌ها

بـه نـام اُمِّ عــقـیـلـه، انـیـس قـدّیـسـیـن            بـه نـام قـبـلـۀ قـلـب قــبـیـلـۀ یــاسـیـن

صراطِ اوست «صراط الذین اَنعمت»            برای دشمن او گفته شد «وَلَاالضّالین»

در خاطـره ماندگـار بودن            هـمشـیـرۀ ذوالـفـقـار بودن

حـوریـه و خـانـه‌دار بودن            این قـدر بـزرگـوار بـودن

سلام ای حـرمت مسجـدالحـرام ولایت            درود ای ز دمـت جـاودانـه نـام ولایت

هماره یافته از تو حیات، مکـتب قـرآن            هـمیـشه بر نـفـست مـتّـکی امام ولایت

در شبی‌که جهان قرار نداشت            مـاه کـعـبه دوبـاره کـامـل شد

شـد هـمه تـار و پود پیـغـمـبر            سـوره کـوثـری که نـازل شـد

بهترین ذکر و دعا یاعلی و یا زهراست            همۀ کار جهان با عـلی و با زهراست

کعبۀ کعبه علی؛ کعـبۀ مـولا زهراست            برکت سفرۀ ما از دم زهرا زهـراست

سـلام خـدا و رســول گـرامـى            به اوج مـقـام تو كه مـسـتدامى

سرآغاز حُسنى و حُسن ختامى            تو حجی، منایی، تو بیت‌الحرامی

قسم به فـیض دو چندان آن گـلوبـندش            تمام عـالـم امکـان شـده‌ست دربـنـدش

دلیل خوف و رجای تمام عـالم اوست            که اخم او شرر و جنّت است لبخندش

تابـیدی و به مهر تو جان آفریده شد            پلکی زدی، زمین و زمان آفریده شد

از تار و پود معجر تو پایه‌های عرش            از چـین چـادر تو جهـان آفـریده شد

بی فـاطـمه سـلالۀ کـوثـر نـداشـتـیم            محشر بدون فـاطمه محـشر نداشتیم

خلقت، جمال زهرۀ زهرا اگر نداشت            آئـیـنـه‌ای بـرابـر حــیـدر نـداشـتـیـم

از آسـمان طـراوت باران نـزول کرد            اسرار وحی، خانه به قلب رسول کرد

او روزه بود و سیب بهشتی حلول کرد            آری، خـدا عـبـادت او را قـبـول کـرد

از آسـمـان قــدوســیـان آواز کـردنـد            درهای رحمت را دوباره باز کردند

در مـوسم مـیلاد یـاس بـاغ عـصمت            در بـاغ جـنـت بـلـبـلان آواز کـردند