اشعار

هـمراهِ با او، جـانِـشان را دفن کردند            لب‌تـشنۀ عـطـشانِـشان را دفـن کردند

اهلِ حـرم، با سیـنه‌ای از غـم، لبالب،            صـدپـارۀ قــرآنِ‌شـان را دفـن کـردنـد

بیا كه گنبد خضراست دیده بر راهت            بیا كه حـیدر تـنهـاست دیده بر راهت

چـقدر منـتـظـران تو بی‌صدا رفـتـنـد            نگاه مضطرب ماست دیده بر راهت

جان آمد از فراق تو بر لب، نیامدی!            امروز هم سرآمد و شد شب، نیامدی

چتر سیاهِ غـم، هـمه‌جا را فـرا گرفت            ای در سپهـر عـاطفه کوکب! نیامدی

ای قـبله‌گـاه دل‌ها! کی می‌شود بیایی؟            محبوب حق تعالی! کی می‌شود بیایی؟

سرتاسر جهان را، ظلمت گرفته مولا            ای مهر عـالـم‌آرا، کی می‌شود بیایی؟

نـبـوده‌ام نـگـران تو عصر غـیـبت هم            نفس كشیدن بی‌تو شده است عادت هم

گـنــاه كـردم و اشـك تـو را در آوردم            برای تو كه ندارم به غـیر زحـمت هم

ای هـزار آیـنـه حـیران تو یا ثارالله            صبح سر زد ز گریبان تو یا ثارالله

عجبی نیست اگر از سر جان برخیزد            هر که زد دست به دامان تو یا ثارالله

دنیا دگر چه داشت محـرّم اگر نداشت؟!            آخر که یک حـسـین خـدا بیـشتر نداشت

 سوگند می‌خـورم که حـسـیـنی نمی‌شدیم            زهـرا اگر به حـال دل مـا نـظـر نداشت

بر خاک کـربـلاست اگر پیـکـر حسین            امشب رسیـده است به کوفه سر حسین

امـشب شـب زیـارت و شـام عـزا بُـوَد            بنـشسته در محیـط غـمش مـادر حسین

هـیـچ کـس تـا ابــد نـمـی‌فـهــمـد            شب آن زن چگونه سر شده بود

با دل خون وضوی گریه گرفت            بـین سـجـاده نـوحـه‌گـر شده بود

قـلب سـیـاهـش نـور را انکار می‌کرد            با قـصد قـربت با خـدا پیـکار می‌کرد

روی زمین در بین گودال آب می‌ریخت            وقتی عطش چشم حسین را تار می‌کرد

اینان که طـبـل خـاتـمۀ جنگ می‌زنند            دیگر چرا به خیمۀ ما سنگ می‌زنند؟

باران تـیر و حـملۀ غارت شروع شد            نقشی دگر ز ننگ، در این جنگ می‌زنند

شمر آمـد لب گـودال و سـرم تیر کشید            دست بر حنجره‌ات زد، جگرم تیر کشید

روی تل بود که دیـدم نـفـسـم می‌گـیرد            روی تـل بود که ناگه کـمرم تیر کشید

ای ســرو رشـیـد یـا ابـا عـبـدالله            آقــای شــهــیــد یـا ابــا عــبـدالله

ظلمت زده‌ایم، رحم کن بر دل ما            ای نـــور امــیــد یـا ابــا عـبـدالله

غروب بود و قـدش دیگر ایستاده نبود            هزار و نهصد و پنجاه زخم، ساده نبود

هزار و نهصد و پنجاه بار زینب مُرد            چه روضه‌ها که در این بغض ایستاده نبود

بـر زمـیـن آویـزۀ عـرش الـه افـتاده بود            یا تن خـون خـدا در قـتـلگـاه افـتاده بود؟

پیکر سبط نبى در بحرِ خون بُد غوطه‌ور            یا که بر خاکِ سیه، عرش اله افتاده بود

نگاه انداخت این سو تا به آن سوی بیابان را            تماشا کرد بر روی زمین آیات قرآن را

از این سو بر سر نیزه، سر جانان خود را دید            و از سوی دگر بر پیکرش، رد ستوران را

ظهر روز دهـم آرام به پایان می‌رفت            از تن زخمی او خون فراوان می‌رفت

سـینه‌اش از همۀ حـادثـه‌ها سوخـته‌تر            رفت با چهرۀ هر لحظه برافروخته‌تر

وقتی اشکت ریخت روی جوهرِ تقدیرها            روضه‌ات شد اولین عشقِ جوان‌ و پیرها

بر تن ما مُهرِ داغت خورد، وقتی سرخ شد            سینه از سـینه‌زنی‌ها شانه از زنجـیرها

کـوتـاه کـن کـلام... بـمـاند بقـیه‌اش            مـرده است احـترام... بماند بقیه‌اش

هر کس که زخمی از علی و ذوالفقار داشت            آمــد بـه انـتـقــام... بـمـاند بـقـیه‌اش

ای روسیاه! دشـنه به خـون‌خـدا نزن!            با تـیغ کُـند بر جـگـر مـصطـفی نزن

از روی این کـتـاب مـقـدس بلند شو!            پـا ایـنـقـدر به آیـۀ "قـالـو بـلی" نـزن